Śmierć Vysogoty z Corvo

W noc, w którą Ciri rusza samotnie ku Wieży Jaskółki, nad bagnami Pereplutu po raz kolejny rozlega się zawodzące wycie beann'shie, elfiej zwiastunki śmierci, za każdym razem bliżej chaty. Vysogota, który osunął się na podłogę przy wstawaniu z łóżka, nie może podnieść się o własnych siłach; serce tłucze mu się w piersi i dławi w gardle, a starzec rozumie już, czyją śmierć obwieszcza nocny krzyk widma. Życie było piękne, myśli, mimo wszystko. Gdy ból eksploduje mu za mostkiem, banita, filozof i etyk, który całe życie powtarzał, że w bogów nie wierzy, szepcze do nich ostatnią prośbę: jeśli jednak istniejecie, miejcie w opiece wiedźminkę na szlaku.