Ciri

Po upadku Cintry popielatowłosa księżniczka trafia do Kaer Morhen, gdzie Geralt, Vesemir i pozostali wiedźmini szkolą ją na wojowniczkę. Ciri pada ze zmęczenia i wstaje bardziej uparta — a nocami dręczą ją sny, które nie są zwykłymi snami. Triss Merigold rozpoznaje w niej Starszą Krew.

Opiekę nad Ciri przejmuje Yennefer z Vengerbergu. W świątyni Melitele, pod okiem kapłanki Nenneke, z lekcji, łez i wściekłości rodzi się więź matki i córki — z wyboru, nie z krwi.

Masakra na Thanedd wyrywa Ciri wszystko: z płonącej Aretuzy ucieka oszalałym portalem i ląduje w pradawnym Brokilonie. Odtąd porusza się po niebezpiecznym świecie sama — ścigana przez wywiady, łowców i własne przeznaczenie.

W bandzie Szczurów Ciri przyjmuje imię Falka i po raz pierwszy od lat smakuje wolności — napady, ucieczki, życie chwilą. Odkrywa też w sobie bezwzględność, której się boi. Na jej trop rusza już jednak Leo Bonhart, zimny zabójca wynajęty przez nilfgaardzki wywiad.

Bonhart dopada Szczury i zabija wszystkie; ciężko ranna Ciri cudem uchodzi i trafia do samotni Vysogoty z Corvo. Przez zimę starzec leczy ją i słucha — z ich opowieści składa się prawda o całej wojnie. Wiosną Ciri rusza do Wieży Jaskółki, wyprzedzając pogoń o krok, i mocą Starszej Krwi otwiera prastarą bramę.

Portal rzuca Ciri poza Kontynent — do mitycznego Świata Artusa, gdzie spotyka rycerza Galahada i legendy o wiecznym poszukiwaniu. Wygnanie staje się podróżą w głąb siebie: Ciri wraca z własnej woli, z pomocą Pani Jeziora, i odnajduje Geralta oraz Yennefer w Toussaint.

Na Wzgórzu Rozstania, gdy Geralt i Yennefer padają w jej obronie, Ciri sięga po pełnię mocy Starszej Krwi: ratuje ich dusze i zabiera łodzią na Avallach. Sama zostaje Panią Jeziora — wolna, cała, w innym wymiarze.