Esterhazy

Miecznik i płatnerz z Fano: człowiek, który w swoim domu nie pozwala poniewierać ludzkiej godności.

Żyje

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Mistrz miecznik i płatnerz z Fano, właściciel największego obejścia w miasteczku: warsztatu przypominającego warownię, z palisadą z sosnowych tramów, wieżyczkami z dębowej klepki i nieustannym dzwonem młotów. Własne głownie znaczy puncmarką podkowy, montuje też klingi z importu, z Mahakamu, Poviss i Viroledy. Na szyi nosi kościaną gwizdawkę: jej gwizd to hasło dla ukrytych rębajłów, zwanych w warsztacie „kontrolerami jakości wyrobów". O klientach i gościach nie mówi nikomu ani słowa, przekupstwo i groźby uważa za warte wyłącznie plunięcia, a wobec ludzi, na których musi patrzeć mocno w górę, zachowuje się bez strachu i bez respektu.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

Miecz, który ma wypełnić przeznaczenie

Dwunastego września, uprzedzony listem, Esterhazy przyjmuje Bonharta z zamówieniem na miecz dla dziewczyny o podanych w liście wymiarach. Na widok obroży na szyi Ciri stawia warunek: w jego domu łowca zdejmie ją natychmiast, bo za bramą może dziewczynę włóczyć choćby za koniem, ale u niego nie wolno poniewierać ludzkiej godności. Po próbie ze zbyt ciężką viroledanką, gdy Bonhart oznajmia, że wie, kim dziewczyna jest, miecznik z dziwnie zmienioną twarzą posyła po podłużne pudło: w środku leży gnomi gwyhyr z ponaddwustuletnią głownią, oprawiony na jego zamówienie przez gnomy z Tir Tochair, z wytrawioną girlandą losu, wieżą i jaskółką. Oddaje go za darmo, głuchym głosem, żeby wypełniło się, co ma się wypełnić, i zastrzega, że to podarunek nie dla łowcy, lecz dla dziewczyny noszącej obrożę. Namawia Ciri, by wzięła miecz do ręki, i kwituje spokojnym „szkoda", gdy Bonhart gwałtownie temu zapobiega, krzycząc, że jeszcze nie nadszedł czas. Cztery dni później do warsztatu przybywa grupa z hanzy Skellena; Esterhazy odmawia informacji, ale czujna Kenna Selborne wdziera mu się do mózgu pulsacją i rozkazem, a miecznik, krztusząc się, wbrew własnej woli wyznaje wszystko o wizycie łowcy.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 44Dar Jaskółki: Dwunastego września Bonhart przywozi pojmaną Ciri do warsztatu miecznika Esterhazy'ego w Fano, by odebrać zamówiony listownie miecz dla dziewczyny o dokładnie podanych wymiarach. Po próbie ze zbyt ciężką viroledanką (łowca każe Ciri zabić siebie samego, paruje jej cios i orzeka, że żelazo było o cztery uncje za ciężkie) miecznik z dziwnie zmienioną twarzą przynosi podłużne pudło. W środku leży prawdziwy gnomi gwyhyr: ponaddwustuletnia głownia z ciemnego żelaza, ostrzona płomieniście i ażurowana, oprawiona przez gnomy z Tir Tochair, z rękojeścią ze skóry rai i wytrawioną na klindze girlandą losu, w której nad rażoną piorunem wieżą leci jaskółka, Zireael. Esterhazy oddaje broń za darmo, głuchym głosem, „żeby wypełniło się, co ma się wypełnić", i zastrzega, że podarunek jest nie dla łowcy, lecz dla dziewczyny noszącej obrożę. Gdy namawia Ciri, by wzięła miecz do ręki, Bonhart doskakuje, odpycha ją na żwir i zatrzaskuje pudło z warknięciem, że jeszcze nie nadszedł czas. Dziewczyna w myślach nazwała już jednak broń Jaskółką i wkrótce, na arenie, weźmie ją do ręki naprawdę.