Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.
Osada w kotlinie o stromych, lesistych zboczach na dalekim Południu, o dzień drogi od traktu za rzeką Veldą. Nazywała się kiedyś Birka i była wsią bogatą i malowniczą, słynącą z widoku żółtych strzech i czerwonych dachówek na tle mieniących się porami roku zboczy. Wszystko zmieniło się, gdy młody elf z pobliskiej kolonii, na zabój zakochany w miejscowej młynareczce i wyśmiany przez nią oraz całą wieś, eksplodował zemstą: przy sprzyjającym wietrze podłożył ogień i puścił Birkę z dymem. Zrujnowani pogorzelcy upadli na duchu, pieniądze na odbudowę rozkradziono i przepito, a z dawnego owalu wokół ryneczku została długa uliczka byle jak skleconych ruder pod osmalonym zboczem, zamknięta frontem postawionego wspólnym trudem zajazdu „Pod Głową Chimery", którym zarządza wdowa Goulue. Od siedmiu lat nikt nie używa nazwy Birka: mówi się Ognista Zazdrość, a dla skrótu po prostu Zazdrość. Osada leży daleko poza kadrem mapy Północy.
Pełna kronika: czytasz bez ustawionej zakładki.
W zajeździe „Pod Głową Chimery" kwateruje łowca nagród Bonhart, a chłodnym rankiem uliczką wjeżdża po jego głowę szóstka Szczurów. Mieszkańcy ryglują drzwi i okiennice, a wywołany z oberży olbrzym proponuje bandzie wybór: po dobroci czy po złości. W starciu, które przejdzie do ponurej legendy osady, Bonhart w pojedynkę wycina wszystkich sześcioro, pokonuje przybyłą za późno siódmą Szczurzycę i na jej oczach piłą odrzyna zabitym głowy. Sześć dni później o pojedynku wypytuje w osadzie syna trumniarza, Nycklara, cesarski koroner Stefan Skellen.