Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.
Kaleki żebrak z osady Zazdrość w Ebbing, z racji ułomności przezywany Kulasem, choć naprawdę nazywa się Arystoteles Bobeck; miejscowi mają go za filozofa. Urodził się jeszcze w dawnej Birce i zamierza w Zazdrości umrzeć. Utrzymuje się między innymi ze zbierania piestrzenic po okolicznych gajach, mówi barwną gwarą Południa i dobrze wie, że w porze sjesty, trwającej w Zazdrości od wczesnego przedpołudnia do wczesnego wieczora, na wołanie o pomoc nikt tam nie odpowie.
Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.
Wiosną po wojnie, podczas zbierania piestrzenic pod osadą, Kulasa osacza znienacka trójka jeźdźców: białowłosy mężczyzna z mieczem na plecach, czarnowłosa kobieta w czerni i bieli oraz młódka z paskudną szramą na policzku, w której żebrak z trwogą rozpoznaje dziewczynę wyjącą rok wcześniej u koniowiązu, gdy Bonhart odrzynał głowy zabitym Szczurom. Wypytany o tamten wrzesień, prowadzi przybyszów na zazdroski żalnik, pod zadbany kurhanik usypany zamordowanym staraniem wdowy Goulue i młodego Nycklara, i wyjaśnia, że podziękować nie ma już komu, bo oboje dobroczyńców przeniosło się na tamten świat. Gdy odruchowo podtrzymuje słaniającą się dziewczynę i tytułuje ją panienką Falką, słyszy ostre sprostowanie, że nazywa się ona Ciri; od czarnowłosej Yennefer odbiera zaś obietnicę, że za kurhanik, ludzką godność i przyzwoitość całą osadę spotka łaska i nagroda, o jakiej nawet nie wie.