Geralt z Rivii

Po upadku Cintry Geralt sprowadza Ciri do Kaer Morhen — twierdzy, w której sam dorastał. Wraz z Vesemirem i ostatnimi wiedźminami szkoły Wilka szkoli ją na wojowniczkę. Człowiek, który całe życie powtarzał, że niczego nie czuje, zostaje ojcem — z wyboru, nie z krwi. Gdy dziewczynką zaczynają targać prorocze sny, do twierdzy przybywa Triss Merigold — i stawia diagnozę, która zmienia wszystko: to nie talent, to Starsza Krew.

Na wezwanie Geralta do Kaer Morhen zjawia się Yennefer z Vengerbergu i przejmuje magiczną edukację Ciri. Spokój nie trwa długo: tajemniczy Rience atakuje wiedźmina, szukając dziewczynki. Geralt rusza w świat tropem łowcy — z pomocą Jaskra odkrywa, że za Riencem stoi ktoś znacznie potężniejszy, a na Ciri poluje pół Kontynentu.

Wielki konklaw czarodziejów na Thanedd kończy się zdradą i magiczną rzezią. Geralt staje w obronie Ciri przeciw intrygom i przegrywa: ciężko ranny, traci z oczu i ją, i Yennefer, gdy świat pogrąża się w wojnie. Wszystko, co zbudował, będzie musiał odnaleźć na nowo.

Wyleczony u elfów, rusza na południe szukać Ciri. Wokół wiedźmina samoistnie rośnie drużyna — hanza: łuczniczka Milva, nilfgaardzki dezerter Cahir, niesforna Angoulême. Przekraczają spaloną ziemię niczyją i Yarugę, pod Brenną przechodzą chrzest ognia, a trop prowadzi ich przez Skellige aż do Wieży Jaskółki — którą zastają pustą. Geralt wie tylko tyle, że Ciri żyje.

W decydującej bitwie pod Brenną Geralt walczy po stronie Północy — nie o zlecenie, lecz w imię wartości. Po wojnie odnajduje się z Yennefer w słonecznym Toussaint, gdzie oboje próbują żyć normalnie. Powrót Ciri łączy całą trójkę po raz pierwszy — na krótko.

Broniąc Ciri przed wściekłym motłochem, Geralt pada — a Ciri, pełnią mocy Starszej Krwi, ratuje jego duszę i zabiera go wraz z Yennefer łodzią Pani Jeziora na wyspę Avallach. Legenda wiedźmina kończy się tam, gdzie kończą się wszystkie legendy.