Geralt z Rivii

O świcie, w komnacie z dala od traktów, wiedźmina budzi cichy szelest opończy: do jego łóżka bezszelestnie przychodzi dziewczyna o włosach pachnących rumiankiem i oczach wielkich jak u rusałki. Geralt czuwa nawet w półśnie, więc obserwuje ją spod rzęs, nim zdradzi, że nie śpi. Kochają się bez jednego słowa, a ani jej imię, ani nazwa miejsca, w którym wiedźmin się zatrzymał, nie padają tej nocy wcale.

Do Wyzimy Geralt przychodzi pieszo, w czarnym płaszczu narzuconym mimo ciepłego dnia, prowadząc objuczonego konia. Już pierwszego wieczoru robi sobie reklamę, o jaką trudno: zaczepiony w karczmie „Pod Lisem" zabija trzech opryszków, nim ktokolwiek zdąży mrugnąć. Straż prowadzi go za to przed Velerada, grododzierżcę Wyzimy, a ten zamiast kary ma dla przybysza królewskie zlecenie, na które wiedźmin liczył od początku: król Foltest obiecał trzy tysiące orenów temu, kto odczaruje strzygę, jego własną córkę. Geralt okazuje się przy tym twardym negocjatorem: po cichu dogaduje z grododzierżcą jeszcze drugą stawkę, od „rozumnych ludzi" (na wypadek gdyby strzygę trzeba było mimo wszystko zabić), i targuje ją w górę, z proponowanego tysiąca do półtora tysiąca orenów. Z góry nie bierze nic, bo wiedźmini tak nie robią.

Nocą w opuszczonym pałacu Geralt świadomie używa jako przynęty Ostrita, spiskującego wielmożę, który próbował go przekupić, by wiedźmin wyjechał. Sam mierzy się potem ze strzygą: w walce osiąga psychiczną jedność z przeciwniczką i odbija w nią, jak zwierciadłem, jej własną nienawiść. Odczarowuje ją, przerywając bestii noc poza sarkofagiem: do świtu zamyka się w jej trumnie, obok zwłok Addy, matki potwora. Zwycięstwo kosztuje go własną krew: odczarowana dziewczyna ostatnim odruchem bestii rozorała mu szponami szyję tak głęboko, że ledwie zdążył się obwiązać pasami z podartej koszuli, nim zemdlał. Budzi się po dwóch dniach. Pytanie, które Velerad zadaje mu na pożegnanie (czemu obezwładnił dziewczynę właśnie ugryzieniem w szyję?), zostaje bez odpowiedzi, bo wiedźmin zasypia.

Rana z Wyzimy okazuje się poważniejsza, niż wyglądała, więc Geralt jedzie się z nią leczyć do świątyni Melitele pod Ellander, do Nenneke, kapłanki, która zna go od czasów, gdy sięgał jej do paska spódnicy. Kapłanka usuwa partackie szwy z Wyzimy i prowadzi leczenie po swojemu, a wyrok wydaje surowy: mięśnie i ścięgna szyi są przecięte o mały włos od tętnicy, więc nawet przy wiedźmińskiej regeneracji do pełnej sprawności zostały miesiące i żadnych walk z ruchliwym przeciwnikiem. Nenneke ma też wobec pacjenta własny plan: czuje, że jej dawny podopieczny zaplątał się w pętlę, która się zaciska, i chce, by Iola, młoda kapłanka obdarzona szczególną łaską Melitele (ta sama, która przyszła do niego o świcie), poczytała w transie w otaczającym go kłębowisku sił. Geralt się opiera: w bogów nie wierzy, a na hipnozę ma, jak twierdzi, immunitet. Gdy patrzy na odchodzącą Iolę, jego myśl urywa się na imieniu Yennefer, którego nikomu nie wyjaśnia.

Któregoś dnia na leśnych bezdrożach, w czasach, gdy jedynym kompanem podróży była mu klacz Płotka, Geralt natrafia na dwoje zabitych podróżnych. Jak tropiciel odtwarza przebieg zdarzeń z układu ciał, ran i zawartości sakwy, a trop prowadzi go do ukrytego w borach dworzyszcza, którego gospodarzem okazuje się Nivellen, człowiek w potworzej postaci, przeklęty za sprofanowanie świątyni, gadatliwy i gościnny. Wiedźmin wysłuchuje historii jego klątwy przy winie i odjeżdża, ale zawraca, gdy pojmie w porę drugie dno tej gościny: w dworzyszczu mieszka też bruxa Vereena, wampirzyca na tyle groźna, że jej wrzask łamie ochronne Znaki, a srebrna klinga zostawia na niej ledwie draśnięcia. Geralt wygrywa dopiero fortelem, wystawiając ją pod rogi transformowanego Nivellena, i dobija ją ścięciem. Umierająca bruxa kochała naprawdę. Jej urwane myśli przelatują wiedźminowi przez głowę i zostawiają po sobie pustkę, a wraz z nią pytanie, które zada sobie sam: skoro potworów wcale nie ubywa, to czym właściwie jest on?

Rekonwalescencja w świątyni ściąga na Geralta politykę. Dwaj rycerze zakonu Białej Róży, opanowany hrabia Falwick i zapalczywy młodzik Tailles, przyjeżdżają wypędzić go z ziem księcia Herewarda, władcy Ellander. Wiedźmin nie daje się sprowokować: rzuconej przez Taillesa rękawicy nawet nie podnosi, wyzywającemu go smarkaczowi obiecuje najwyżej lanie płazem, po czym sam deklaruje wyjazd w trzy dni, nim spór Nenneke z rycerzami przerodzi się w coś gorszego. W oczach Falwicka widzi przy tym czystą, niczym nieskażoną nienawiść i rozumie, że przepędzają go nie książęta, lecz tacy jak hrabia. W rozmowie pada też przydomek, o który nikt się nie ośmiela zapytać: Rzeźnik z Blaviken.

Przydomek urodził się w Blaviken, portowym miasteczku, do którego Geralt przywiózł kiedyś zabitą kikimorę w nadziei na nagrodę. Zamiast niej znalazł dwoje ludzi, z których każde żądało od niego „wyboru mniejszego zła": ukrywający się w wieży czarodziej Stregobor chciał śmierci ścigającej go Renfri, wygnanej księżniczki herszt bandy, a Renfri śmierci Stregobora. Geralt odmówił obojgu, bo w mniejsze zło nie wierzy: proporcje są umowne, a granice zatarte. Wybrać i tak musiał. Gdy pojął, że banda Renfri zamierza mordować ludzi na jarmarku, by zmusić czarodzieja do wyjścia z wieży, tak jak kiedyś w Tridam, gdzie wzięto zakładników (tridamskie ultimatum), wbrew zakazowi wójta wyszedł na pusty rynek i wyciął szóstkę zbirów, odbijając w locie bełt z kuszy. Potem, w pojedynku, zabił samą Renfri: kobietę, z którą poprzedniej nocy dzielił łóżko i na którą, odporną na magię, nie działał żaden Znak. Jej nocna przepowiednia (bruk zalany krwią, samotność, a jako zapłata kamień i złe słowo) spełniła się co do joty, choć Geralt w przepowiednie nie wierzy: zapłatą były kamienie z tłumu (odbite Znakiem), zakaz powrotu z ust przyjaciela i przydomek, który został mu na zawsze.

Odnaleziony przez Iolę w najdalszym zakątku świątynnego parku, Geralt po raz pierwszy opowiada milczącej powiernicy (która odpowiedzieć nie może), skąd się wziął. Jego dom to Kaer Morhen, Wiedźmińskie Siedliszcze; ojcem, nie z krwi, lecz z wyboru, jest mu Vesemir, stary wiedźmin i preceptor, bo prawdziwych rodziców nie znał. Przeszedł Próbę Traw i dalsze mutacje, a Zmiany zniósł tak dobrze, że wybrano go do dodatkowych eksperymentów: przeżył je jako jedyny, za cenę pełnego zaniku pigmentu i białych włosów. Wiarę w bogów zastępuje mu wiara w miecz, a wiedźmińskiego kodeksu, na który się czasem powołuje, naprawdę nie ma: wymyślił go sobie sam, bo ludzi z kodeksami się szanuje. Po raz pierwszy sam wypowiada też na głos swój przydomek: „Jestem Geralt z Rivii. Zwany także Rzeźnikiem z Blaviken". Ioli nie pozwala tylko na jedno. Gdy dziewczyna próbuje dotknąć jego ręki, cofa się gwałtownie, bo dotyk mógłby wyzwolić w niej wizje, a on nie chce wiedzieć: zna swoje przeznaczenie i nauczył się nie oglądać za siebie. W urywanych zdaniach tej spowiedzi pada nazwa Cintra, miejsce, którego zarzeka się nigdy więcej nie odwiedzić, i rachuba o dzieciaku urodzonym w maju, koło święta Belleteyn. Jak Yennefer.

Do Cintry, na zaręczynową ucztę córki królowej Calanthe, Geralt przyjeżdża wynajęty przez samą władczynię, przebrany za wielmożnego „Ravixa z Czteroroga", z mieczem ukrytym za oparciem tronu. Królowa chce, by zapewnił jej „efekt": małżeństwo Pavetty po jej myśli, choćby wbrew przeznaczeniu. Wiedźmin staje jednak po stronie przeznaczenia. Gdy o północy po rękę królewny zgłasza się zaklęty w potwora rycerz Jeż, któremu obiecano ją, nim się urodziła, to Geralt wykłada dworowi sens Prawa Niespodzianki i warunek zgody dziecka, a stary druid Myszowór, doradca królów, ujawnia przy tym jego własną tajemnicę: Geralt sam był dzieckiem-niespodzianką, zabranym z domu, bo ojciec nie spodziewał się zastać go po powrocie. W bitwie, która wybucha na sali, wiedźmin walczy w obronie Jeża przeciw straży królowej, a potem, ramię w ramię z Myszoworem, z żywiołem dziewiczej , która budzi się w Pavetcie. Na koniec, zapytany przez uratowanego Dunego o cenę za ratunek, żąda tego, co tamten posiada, a o czym nie wie, i tak wiąże Prawem Niespodzianki jego nienarodzone dziecko. Zapowiada, że wróci do Cintry za sześć lat, by sprawdzić, czy przeznaczenie było dla niego łaskawe.

Wracający do sił wiedźmin przesiaduje w świątynnej bibliotece nad „Historią świata" Rodericka de Novembre, a za opasłymi „Arkanami magii i alchemii" chowa gąsiorek śliwkowej okowity. Odwiedza go tam Jaskier (słynny trubadur, przyjaciel i absolutne przeciwieństwo Geralta), który w Wyzimie usłyszał o strzydze i rannym wiedźminie i domyślił się, gdzie przyjaciel się kuruje. Przy gąsiorku Geralt podsumowuje dwa miesiące bezrobocia na tym brzegu Buiny: wójt nie zapłacił mu za trolla, bo ten w pocie czoła dba o most i taniej płacić mu myto; wieśniacy na kolanach ubłagali go, by nie tykał widłogona porywającego owce, bo smok to ulubieniec baronówny; a zleceń na rusałki, nimfy i wojsiłki przyjmować nie zamierza, bo nieszkodliwych stworzeń zabijać nie będzie, choćby miał chodzić głodny. Świat się zmienia i coś się kończy, powtarza. Ponieważ zaś władający okolicą diuk Hereward dał mu do zrozumienia, że nie jest w Ellander mile widziany (a wiedźmin nie chce ściągać kłopotów na Nenneke), postanawia ruszyć z Jaskrem na południe, do dzikich krajów.

Wiele lat przed rekonwalescencją, tuż po tym, jak poznali się na festynie w Gulecie, Geralt i Jaskier pojechali razem na „kraniec świata": do Doliny Kwiatów na granicy gór. Kmiecie z tamtejszych Posad wynajęli wiedźmina na „diabła", który kradł im ziarno i plony, ale Geralt szybko rozdzielił zmyślenia od prawdy: za bajdy o potworach nie wziąłby ani szeląga, a gdy wytropił sprawcę, odmówił zabicia, bo rogaty silvan Torque był istotą rozumną, a takich chroni jego kodeks. Do walki z diabłem stanął więc bez miecza, w łanie konopi, którego aura tłumi zaklęcia, i wygrał sprytem: żelazną kulką z arsenału przeciwnika. Wtedy okazało się, że za silvanem stoją wygnane z dolin elfy , które pojmały obu przyjaciół i skazały na śmierć. Na elfią pychę Geralt odpowiedział najosobistszym wyznaniem, na jakie kiedykolwiek się zdobył: sam różni się od bliźnich i jakoś sobie radzi, bo zmógł w sobie pychę i dumę z inności, zrozumiawszy, że są obroną żałosną. Filavandrelowi powiedział wprost, że go żal. Właśnie te słowa elf po namyśle uznał za słuszne. Od strzał uratował przyjaciół najpierw Torque, a potem objawienie , Królowej Pól, przed którą klękają i elfy, i wiedźmin.

W świątynnej cieplarni Nenneke mówi wiedźminowi wprost, że jest chory: źle reaguje na eliksiry, ma przyspieszone tętno, zwolnioną akomodację oka i opóźnione reakcje, a najprostsze Znaki mu nie wychodzą. Kapłanka zaleca terapię, a przed nią trans z udziałem Ioli, lecz Geralt odmawia, bo w transie Iola mogłaby zacząć wieszczyć, a on nie chce znać przyszłości. Wychodzi przy tym na jaw rana zupełnie innego rodzaju. Wiedźmin ucieka ze świątyni przed Yennefer, czarodziejką, z którą coś go łączyło i od której, jak mówi mu prosto w oczy Nenneke, uciekł niezbyt godnie. Poczucie długu próbuje spłacić klejnotami, całą zapłatą za strzygę z Wyzimy, prosząc kapłankę o przekazanie ich czarodziejce. Nenneke odmawia i dokłada głos rozsądku: Geralt sam jest po nieodwracalnych zmianach, a wciąż na siłę próbuje być człowiekiem i popełnia ludzkie błędy, których wiedźminowi popełniać nie wolno.

Z Yennefer połączyła Geralta historia, która zaczęła się od porannego połowu ryb. Zamiast suma przyjaciele wyłowili z rzeki zapieczętowaną amforę, z której Jaskier, pewny, że uwolnił usłużnego dżinna, zdążył wygłosić dwa życzenia, nim stwór chwycił go za gardło. Geralt przepędził napastnika plugawym „egzorcyzmem" wykrzyczanym z mosiężną pieczęcią dzbana w pięści, nieświadom dwóch rzeczy: że panem dżinna jest ten, kto trzyma pieczęć, i że właśnie wypowiedział pierwsze z TRZECH WŁASNYCH życzeń. Z niemym, plującym krwią trubadurem pojechał po ratunek do miasta Rinde, gdzie jedyną osobą władającą magią była Yennefer z Vengerbergu, piękna i bezwzględna czarodziejka na bakier z tamtejszymi rajcami. Yennefer wyleczyła Jaskra, ale wiedźmina użyła do własnych celów: zahipnotyzowany, wykonał za nią upokarzającą zemstę na rajcach i trafił do lochu, gdzie drugie życzenie („żebyś pękł", rzucone nachalnemu klucznikowi) spełniło się słowo w słowo i kosztowało tamtego życie. Z aresztu wyciągnął przyjaciół proces przed burmistrzem Neville'em i podstęp z trzecim życzeniem Jaskra. Gdy czarodziejka spróbowała potem schwytać dżinna dla własnej mocy i zaczęła przegrywać, Geralt, jedyny, który mógł odejść wolny, wrócił po nią chwiejnym portalem do walącej się gospody. Kuszony przez nią bogactwem, sławą i władzą, milczał; w jej oczach rozpoznał na moment prawdę o garbusce, którą kiedyś była, i zabił tę myśl, nim zdążyła ją odczytać. Ocalił oboje ostatnim życzeniem: jedynym, którego nikt poza Yennefer nie usłyszał, a które związało ich losy. „Skazałeś się na mnie", powiedziała mu potem. To on pierwszy nazwał ją „Yen".

Rekonwalescencja kończy się tak, jak się zaczęła: awanturą z zakonem Białej Róży. Podczas wycieczki do miasta, na leśnej polanie, drogę zajeżdża wiedźminowi hrabia Falwick z oddziałem oszczepników i rzuconą niegdyś rękawicą Taillesa: kodeks kapituły nie pozwala odmówić pojedynku, za odmowę czeka stryczek, a za zranienie ulubieńca księcia areszt i kara. Geralt znajduje trzecią drogę: pokonuje przeciwnika, nie dotykając go, bo uderza z całej siły w klingę tak, że odbite własne ostrze masakruje rycerzykowi twarz. Werdykt wydaje Dennis Cranmer, krasnolud i kapitan książęcej straży, który rozkazy wykonuje co do joty: wiedźmin nie tknął rycerza, szczeniak uderzył się o własne żelazo. Na odchodne Geralt składa hrabiemu obietnicę, że za krzywdę kapłanek Melitele spuści z niego krew jak z wieprzka, po czym wraca do świątyni po kuferek eliksirów uzupełniony przez Nenneke o lekarstwo na dwa tygodnie kuracji. Przy pożegnaniu przypadkowy dotyk ręki wyzwala w dziewczynie krwawej śmierci, którą, jak przyznaje sam wiedźmin, on widział już nie pierwszy raz. Mimo próśb kapłanki rusza z na południe, bo oglądać się za siebie nie ma sensu.

Na dalekiej północy Geralt zabija w lochach miasteczka bazyliszka za marne dwieście lintarów i zyskuje przy tym znajomość, jakiej jeszcze nie miał: rycerza Borcha Trzy Kawki z eskortą dwóch Zerrikanek, który broni jego dobytku przed rozkradzeniem, a potem stawia ucztę i wypytuje o sens wiedźmińskiego fachu. Przy stole Geralt wykłada swoje credo o smokach: na smoki właściwe nie poluje z zasady, a złote (zdaniem legend najwspanialsze) nie istnieją, bo byłyby mutacją, mutanty zaś są sterylne i przetrwać mogą tylko w legendzie. Mówi to jako mutant o mutantach; przy stole robi się cicho. Nazajutrz plan podróży zmienia jedno słowo usłyszane przy moście na Braa: przodem, z glejtem , przejechała czarnowłosa czarodziejka na karym koniu: . Wiedźmin, którego smok „nie interesował", sam sięga po sakiewkę, żeby przekupić straż.

Wyprawa staje się dla Geralta katalogiem upokorzeń i prób. Yennefer przy pierwszej nocnej rozmowie oświadcza mu, że nigdy nie wybaczy tamtego ranka sprzed czterech lat, gdy odszedł, nie budząc jej, z bukiecikiem fiołków na stole. Przy zawalonym przez lawinę moście trolli wiedźmin ratuje ją spod głazów i utrzymuje oboje na sztylecie wbitym między bale, a wisząca na jego pasie czarodziejka nawet na prośbę „wybacz mi" odpowiada: „nie, nigdy". Na hali zaś, gdy złoty smok Villentretenmerth gruchocze Eycka, Yennefer odkrywa przed Geraltem prawdziwy cel: prosi, by zabił smoka dla niej, bo za takie trofeum kupi operację odwracającą jej bezpłodność. Geralt odmawia słowami, których natychmiast żałuje („przestało mi zależeć"), po czym robi coś, czego nie zrobił nigdy: staje w obronie smoka, bo „jest granica możliwości", a on ma dość. W bitwie pokonuje go nie Boholt, lecz zaklęcie Yennefer; związany przy wozie patrzy, jak Rębacze wiążą i obmacują czarodziejkę, i obiecuje Boholtowi, że odnajdzie go na końcu świata. Potem przepala jej więzy Znakiem Igni na ślepo, pod wozem, przypalając jej kostki. Finał przynosi objawienie: Borch i złoty smok to jedno, a „cel na końcu drogi", o który pytał wiedźmina, siedzi mu na przedramieniu. To smoczątko otrutej Myrgtabrakke. Geralt i Yennefer godzą się pocałunkiem „jak dawniej", po czym oboje wysłuchują wróżby smoka: są dla siebie stworzeni, ale nic z tego nie będzie.

W Aedd Gynvael, miasteczku o elfiej nazwie znaczącej „okruch lodu", Geralt spędza z Yennefer trzy dni i zarabia dziewięćdziesiąt marek, zabijając nocą na miejskim śmietnisku zeugla, który pożarł ośmioro ludzi. Miasto od pierwszego ranka działa na niego jak trucizna, a powód ma imię: Istredd, miejscowy czarodziej, do którego Yennefer chodzi „załatwiać sprawy". Rywal wzywa wiedźmina do pracowni i prosi, by zniknął z życia czarodziejki: Geralt jest przecież mutantem niezdolnym do uczuć, a jego rzekome emocje to tylko pamięć komórkowa. Licytacja kończy się ciosami na oślep: na wyznanie o wspólnej nocy Istredd odpowiada, że z nim Yennefer kochała się tego samego dnia przed południem. Od samej Yennefer wiedźmin usłyszy potem rzeczy trudniejsze od zdrady: że obaj są jej bliscy i w tym tkwi cały kłopot, a na pytanie, którego nigdy nie zadał, odpowiedź brzmi „nie wiem". Sam też nie potrafi wypowiedzieć jedynego słowa, o które ona prosi. Rozmawiają więc szyfrem elfiej legendy o Królowej Zimy i Geralt mówi rzecz, do której nigdy się nie przyznał: pozbawiono go uczuć, ale robota została spartaczona.

Z Istreddem umawia się na pojedynek na śmierć i życie przy studni Zielony Klucz. Wieczór przed walką odsłania, jak głęboko tkwi w nim okruch: po awanturze ze starostą Herboltem, który próbował go przekupić stoma markami za wyjazd, Geralt odkrywa ze zdumieniem, że drżą mu ręce, po czym na zimno aranżuje własną śmierć. Zostawia broń w stajni, wabi złotem rabusiów i z uśmiechem przyjmuje cios pałki; ratuje go zabobonny strach napastników przed obrabowanym „charakternikiem" i szeptana rada rzezimieszka Radgasta: kto chce popełnić samobójstwo, niech nie wciąga w to innych. Rankiem wiedźmin idzie na umówione miejsce, po drodze miażdżąc kolczastą rękawicą twarz zaczepiającego go Cykady. Do pojedynku jednak nie staje. Yennefer w nocy odeszła od obu, zostawiając listy w dziobach czarnych pustułek, a Geralt, w przeciwieństwie do rywala, przyjmuje jej „prawda jest okruchem lodu" do wiadomości. Odchodzi, nie dobywszy miecza, z radą Radgasta rzuconą Istreddowi przez ramię, i spieszy do oberży po list, którego treść zna, nim go przeczyta.

Do Novigradu przyjeżdża w najzwyklejszej sprawie: po uprząż, ekwipunek i nową kurtkę, na którą wydał wszystko, co miał. O Yennefer mówi spotkanemu Jaskrowi tylko jedno słowo: nijak. Zamiast zakupów czeka go afera dopplera Dudu, który ograbił kupca Biberveldta z koni i postaci. Geralt pomaga Dainty'emu: pojmuje stwora w karczmie srebrnym łańcuchem, a po jego ucieczce tropi go na Zachodnim Bazarze, kładąc namiot rzeźni Znakiem Aard. W dwóch sprawach jest jednak nieprzejednany: zabija potwory, nie przedstawicieli rozumnych ras, i nie da się dotknąć strażom , którego „teoretyczną" propozycję łowów na vexlinga grzecznie odrzuca. W namiocie-chłodni staje potem naprzeciw samego siebie (doppler przybiera jego postać wraz z mieczem) i wygrywa bez ciosu, mówiąc stworowi prawdę: ten umie skopiować tylko to, co w ludziach dobre, więc nie zabił Biberveldta, mając okazję. Dudu wiedźmin zwija w kilim, lecz zabić go nie pozwala nikomu; sekret, że , kwituje uznaniem, że liczba mimików w mieście nie jest ważna. Z afery wychodzi z kurtką podartą pod obiema pachami i obietnicą dwudziestu dwóch koron na nową, a potem z przyjemnością idzie z całą kompanią do „Passiflory", na koszt Biberveldtów.

Do nadmorskiego Bremervoord trafia bez grosza (grzywna za festyn w Czterech Klonach, gdzie Jaskier zadarł z Leśniczymi, pochłonęła wszystko) i ima się jedynego zajęcia w okolicy: tłumaczy zaloty księcia Aglovala do syreny Sh'eenaz, za co skąpy książę i tak nie płaci. Na kupieckich zaręczynach poznaje poetkę Essi Daven: najpierw ją niezasłużenie uraża, potem całuje na tarasie, a przez resztę pobytu nie umie ani odwzajemnić jej miłości, ani jej odrzucić. Po przyjmuje zlecenie na morskiego potwora; korzystając z wielkiego odpływu, dochodzi z Jaskrem suchą nogą do Smoczych Kłów, gdzie odkrywa marmurowe schody wiodące w głębinę i zostaje zaatakowany przez w miedzianych zbrojach. z rozciętym lewym przedramieniem, myśląc w podwodnej kotłowaninie tylko o jednym: jeżeli z tego wyjdzie, pojedzie do Yen do . Aglovalowi melduje prawdę (na dnie żyje rozumna rasa, morze trzeba zostawić w spokoju), za co nie dostaje ani grosza. Odrzuca też patent kapitana straży, bo wojnę z inną rasą uważa za idiotyzm. Wobec wyznania Essi zdobywa się tylko na milczenie: rozumie w tej chwili po raz pierwszy, że czuje przy nim to samo, że „trochę poświęcenia" bywa ogromnie dużo, i przestaje ją za to nienawidzić. Prawdziwy prezent robi Essi los: w cuchnącym małżu z dna, wręczonym przez Jaskra, kryje się wielka błękitna perła, którą Geralt każe oprawić w srebrny kwiatuszek jako jej talizman. Po wyjeździe z Bremervoord, przynaglony wybuchem Jaskra, mówi wreszcie Essi nad rzeką wszystko i spędza z nią noc. Nazajutrz, po pożegnalnej wieczerzy, rozstają się na zawsze.

Z poselstwem króla Venzlava z Brugge idzie w głąb Brokilonu jako Gwynbleidd, Biały Wilk, którego driady znają z dawnych pobytów i dlatego oszczędzają. Po drodze znajduje wybitą ekspedycję z Verden i konającego Freixeneta, a ratując przed yghernem zasmarkaną dziewczynkę o zielonych oczach, , nie przeczuwa jeszcze, że własną Niespodziankę, wymuszoną przysięgą w przed dziesięciu laty. W Duén Canell odrzuca poselstwo bez wysłuchania, wypomina wiedźminowi śmierć swojej córki Morénn, po czym urządza mu : Ciri pije bez żadnych skutków i wybiera „swoje przeznaczenie", a Geralt, pewny odporności na halucynogeny, wypija resztę i tonie w wizjach, w których wracają z różą i słowami „twoje przeznaczenie będzie czekało", z Belleteyn, łkająca „za mało; trzeba czegoś więcej", i Calanthe w zakrwawionej zbroi, mówiąca, że śmierć nie może go doścignąć, więc zadowala się innymi. Nazajutrz na gościńcu rozszyfrowuje : powala prowokatora, kładzie dwóch najemników i w pojedynku zabija mordercę , markując oślepienie słońcem. Resztę oddziału kończą strzały driad. , przekonującemu, że z obosiecznym mieczem przeznaczenia się nie igra i że powinien zabrać dziecko-niespodziankę, odpowiada : wie, że własnego dziecka mieć nie będzie, i nie wierzy w przeznaczenie. Jedyne, co przeznaczone jest wszystkim, to śmierć, drugie ostrze miecza. Odjeżdża, a za nim niesie się z pagórka krzyk Ciri, że i tak mu się nie uda, bo ona jest jego przeznaczeniem.

Rok po wybuchu wojny z Nilfgaardem (rok spędzony na Północy) Geralt ratuje na moście nad uroczyskiem kupca Yurgę, żądając w zamian tego, co kupiec zastanie w domu, a czego się nie spodziewa; z nocnej rzezi potworów wychodzi z udem pogryzionym do kości i resztę drogi przebywa na wozie, między jawą a maligną z „czarnej mewy". W majakach wraca wszystko, od czego uciekał: noc Belleteyn sprzed lat, w którą przypadkiem wpadł na Yennefer (ich jedna wspólna noc, po której czarodziejka wyłożyła mu, że są sobie może i przeznaczeni, ale samo przeznaczenie nie wystarcza, i kazała mu czym prędzej jechać do Cintry); oraz sama Cintra sprzed czterech lat, gdy równo sześć lat po uczcie stanął przed Calanthe i zrzekł się Niespodzianki, wyznając królowej, że nie wierzy w przeznaczenie, a gdy nie jest pewien, boi się. Tam też wyznał jej rzecz skrywaną najgłębiej: jest zwyczajnym podrzutkiem, niechcianym bękartem czarodziejki, o której wie, kim jest. Do Cintry pojechał w końcu za późno: rok temu, w panice ucieczki za , usłyszał od o i śmierci Calanthe. O dziewczynce nikt nic nie wiedział.

Rannego wiedźmina dogania na polanie smolarzy Visenna, czarodziejka-uzdrowicielka o płomiennorudych włosach, w której Geralt rozpoznaje matkę: jej imię zdradził mu kiedyś, niechętnie, Vesemir. Mówi jej, że latami układał sobie pytanie, które kiedyś jej zada, lecz Visenna odmawia spojrzenia sobie w oczy w świetle dnia i usypia go zaklęciem, zostawiając jedno zdanie ponad konieczność: to wcale nie Vesemir nadał mu imię. Na Zarzeczu Geralt wspina się na Górę Czternastu, gdzie w kamieniu wykuto imiona czarodziejów poległych w wielkiej bitwie z Czarnymi, wśród nich Triss Merigold, i w sennym majaku rozmawia ze Śmiercią, pewien, że czternaste imię brzmi Yennefer; zbudzony dowiaduje się, że na obelisku go nie ma. Finał pisze przeznaczenie samo: w domu Yurgi czeka przygarnięta przez Złotolitkę wojenna sierota, a jest nią Ciri. Wiedźmin, który dwukrotnie się jej zrzekł, biegnie jej na spotkanie przez podwórko i na pytanie, czy jest jej przeznaczeniem, odpowiada słowami Yennefer: „Jesteś czymś więcej, Ciri. Czymś więcej".

Odnalezioną Ciri Geralt wiezie przez góry do Kaer Morhen: do domu. W drodze czuwa przy dziewczynce, którą noc w noc budzi z krzykiem koszmar o czarnym rycerzu ze skrzydłami na hełmie; uspokaja ją, że to był tylko sen i że to już nie wróci, a Ciri po raz pierwszy w życiu w takie zapewnienie wierzy. Po Północy krążą tymczasem pogłoski, że wiedźmin nie żyje (utłuczony gdzieś na Zarzeczu), a Jaskier dowiaduje się na torturach, że ktoś bardzo możny szuka i jego, i dziewczynki. W twierdzy Geralt wita się z Eskelem krótkim „Żyję" i twardym uściskiem, a przy palenisku halli z Vesemirem i resztą zimujących. Zapytany, kim jest przywiezione dziecko, zaczyna „Jest moim…", zająkuje się, po czym kładzie dłonie na ramionach Ciri: „Ona jest naszym przeznaczeniem".

Do zasypywanego śniegiem Kaer Morhen przybywa wezwana przez wiedźminów Triss Merigold. W stajni Geralt wyznaje jej, że na Wzgórzu oglądał na własne oczy jej nagrobek i że radość z wieści o pomyłce może porównać tylko z tą, którą czuje, patrząc na nią teraz; gdy jednak czarodziejka rzuca mu się na szyję, delikatnie ją odsuwa. Triss widzi w jego posieczonej zmarszczkami twarzy i zmęczonych oczach człowieka psychicznie postarzałego, który widział zbyt wiele. Wobec zarzutów o wychowanie Ciri wiedźmin broni obranej drogi cicho i twardo: uczą małą miecza, bo niczego innego nie umieją, a Kaer Morhen to teraz jej dom, bo innego nie ma; przyjaciele i krewni nie szukali jej po wojnie. To on opowiada czarodziejce, co księżniczka przeszła po rzezi Cintry, i to od niego pochodzi twarda doktryna treningu („rezygnować nie wolno"), za którą Triss wystawia mu rachunek po odkryciu siniaków i pierwszej miesiączki dziewczynki. Po awanturze i trzech radach czarodziejki Geralt zdradza plan na wiosnę: zawiezie Ciri do szkoły świątynnej Nenneke w Ellander. Wielkie odkrycie zimy przypada jednak Triss: Ciri jest , a strach przed jej zdolnościami był . Gdy spada pierwszy śnieg, Geralt znika na dzień w górach i wraca z ustrzelonym koziołkiem, a przy jego oprawianiu towarzyszy mu czarodziejka, która postanawia nie sypiać dłużej sama.

W noc Midinváerne Geralt wyznaje Triss to, co wiedźmini dotąd ukrywali: Ciri trzykrotnie wpadała w trans i za trzecim razem, obcym, złym głosem, wywieszczyła śmierć Coënowi i jemu. Wieszczby przyjmuje z chłodną kalkulacją (żaden wiedźmin nie umarł jeszcze ze starości w łóżku), gorzej znosi to, co dzieje się z samą dziewczynką. Po transie, w który Triss weszła świadomie, przyjmuje jej radę najtrudniejszą z możliwych: ma zwalczyć ambicję, żal i zawziętość i zwrócić się o pomoc do Yennefer, bo tylko ona może zapanować nad zdolnościami małej. Czarodziejce, która nazywa samą siebie jego błędem, odpowiada, że błędy też się dla niego liczą i że nigdy nie sprawiła mu zawodu; zapytany, czy aż tak kocha Yennefer, po długim milczeniu przyznaje: aż tak. Na prośbę Triss zostaje jednak przy niej tej nocy. Zimą uczy Ciri walki na wahadłach (walka to nie balet: ruch ma być arytmiczny, a wahadła się nie paruje, tylko odbija od niego, przejmując impet; szybkość, nie siła) i wykuwa dla niej twardą lekcję, gdy dziewczynka wykrzykuje, że uczy się miecza, by zabić czarnego rycerza z Cintry: miecza nie bierze się do ręki, by zabijać ze strachu i nienawiści, lecz by ratować życie. W sporach z Triss broni wiedźmińskiej neutralności (jest mutantem bez motywacji żołnierza, a wojna z Nilfgaardem to nie jego wojna) i wybucha dopiero, gdy czarodziejka wygarnia mu, że emocje zabił w sobie sam, nie eliksiry i Trawy; po krzyku „Milcz, Merigold!" cicho prosi o wybaczenie. Gdy obrażona po jego reprymendzie Ciri spada nocą ze szczytu zrujnowanego muru, Geralt dosięga jej skokiem, który Triss ocenia jako niemożliwy, i nie wypuszcza małej z ramion. Wraz z ciepłym wiatrem od przełęczy podejmuje decyzję: wiosną wyjeżdżają, on, Triss i Ciri. Najwyższy czas.

Wiosenna droga na południe łamie się pierwszego dnia za Ard Carraigh, gdy Triss zwala z konia gwałtowna choroba, a leczyć jej nie ma czym, bo czarodziejka jest uczulona na eliksiry i magię. Geralt opiekuje się nią bez słowa skargi: nosi ją w las, myje, robi kompresy i szuka pomocy, najpierw w pełnej wojska strażnicy (tam pierwszy raz słyszy o Scoia'tael i wysłuchuje programu „albo oni, albo my" w wykonaniu rycerza obławy), potem w konwoju starego znajomego, Yarpena Zigrina. Komisarzowi Wenckowi, który chce go zaciągnąć do zbrojnej eskorty, odmawia wprost: może oporządzać konie i gotować, ale nie będzie najemnym żołdakiem i nie zamierza zabijać „niedobrych stworzeń" na rozkaz innych stworzeń. Za tę neutralność obrywa od Yarpena, który nie życzy sobie wykładów o siedzeniu okrakiem na palisadzie. Geralt widzi więcej, niż mówi: już pierwszego dnia dostrzega elfa obserwującego konwój z drzewa i nocą słyszy przechodzące obok obozu komando, więc wie, że krasnoludzka eskorta to tarcza, bo Wiewiórki krasnoludów nie zaatakują. zabiera do i przy różach daje jej najważniejszą lekcję tej drogi: nie wolno dopuścić, by elfia młodzież znów dała się zmasakrować, a być neutralnym nie znaczy być obojętnym; nie trzeba zabijać w sobie uczuć, wystarczy zabić nienawiść. Gdy wizja Ciri sprowadza ich do , Geralt rąbie mieczem z siodła i zabija elfkę zawahaną nad rozbrojoną dziewczynką; opaskę gubi gdzieś w bitwie i walczy z rozwianymi białymi włosami. Na ciche „nie byłeś neutralny" odpowiada: nie był, ale Ciri żyje i Triss żyje. To on kładzie białą różę na ciele elfki i dopowiada za Ciri ostatnie słowa pożegnania: i wybacz nam.

Miesiące po bitwie przy konwoju Geralt pływa jako eskorta na szkutach Kompanii Malatiusa i Grocka po Delcie Pontaru, oficjalnie przeciw żagnicy, naprawdę zaś na przynętę: szukając Rience'a w Temerii i Sodden, znalazł tylko trupy ludzi, którzy przed dwoma laty zetknęli się z nim i z , więc postanowił czekać, aż wróg sam go znajdzie. ukrył w i czyta w kółko jej listy, choć wie, że nawet poczta kapłańska robi się zbyt ryzykowna; napisał też po pomoc do i dostał odpowiedź pełną jadowitych uprzejmości, w której czarodziejka obiecuje jednak ruszyć do dziewczynki nie zwlekając. Na Delcie kończy się bitwą z żagnicą: Geralt oddaje się w ręce napastników za wziętego na zakładnika chłopca, ratuje małego z wody, traci w kleszczach potwora but i kawał skóry, a przy okazji, o czym jeszcze nie wie, zabija agentów tajnej służby króla Foltesta. W oxenfurckiej mansardzie, gdzie się ukrywa (i gdzie zdążyła go odnaleźć medyczka ), dowiaduje się od i od przybyłej pod postacią sowy , że na polują już wszyscy: , z rozkazu Vizimira i służby Temerii. O misji Yennefer rozmyślnie milczy. Ostatnie słowo należy do Shani: dziewczyna zna człowieka z blizną po oparzeniu.

Trop od Shani prowadzi do znachora Myhrmana i nocą Geralt, z pomocą medyczki, Jaskra i Filippy Eilhart, wymusza na pośredniku uaktywnienie amuletu wzywającego Rience'a. Nie wie, że amulet zarazem ostrzega, więc zasadzka zamienia się w zasadzkę odwrotną: Rience przyprowadza czterech zawodowych morderców. Geralt na bojowym eliksirze zabija całą czwórkę, przyjmuje na klingę paraliżujący pocisk, a uciekającego czarownika dopada przed samym teleportem i okłada gołymi pięściami, powtarzając pytanie: kto cię nasłał? Popełnia jednak błąd: mierzy Znakiem Aard w gorejący portal, pewien, że ktoś z niego wyjdzie, a z owalu wypływa czysta moc, którą przechwytuje Rience. Stalowe kolce z palców czarownika ranią wiedźmina w pierś i ramię. Mimo to Geralt dogoniłby uciekiniera ze sztyletem w dłoni, gdyby nie świetliste cęgi Filippy: czarodziejka obezwładnia go i pozwala Rience'owi zniknąć. Stojąc w kałuży własnej krwi, wiedźmin wystawia jej rachunek za „wielką sprawę" (zasztyletowany ranny, morderca puszczony wolno, trupy, których nie musiało być) i wypowiada ostrzeżenie, które słychać w całym zaułku: ktokolwiek odważy się skrzywdzić , skończy jak ci czterej. Potem osuwa się z upływu krwi w ręce Shani.

Wykurowany po Oxenfurcie Geralt zarabia po drodze na południe: pięćdziesiąt koron za mglaka spod Carreras, pięćdziesiąt za wilkołaka z Burdorffu, którego było mu żal, bo zagnany do jaskini nie bronił się wcale, i sto pięćdziesiąt za wyjątkowo wielką mantikorę, która zatkała trakt jak korek flaszkę (gawiedź z zatrzymanej kolumny zapamięta z tego głównie targ o cenę i to, że zwykły człowiek tak szybko mieczem robić nie zdoła). Pieniądze są mu potrzebne na wspólników od nieprostych spraw: w Dorian płaci Codringherowi dwieście pięćdziesiąt koron za wiedzę o Rience'u i o tym, kto jeszcze poluje na Ciri, a od Fenna słyszy wykład o mezaliansie i o Luned aep Hen Ichaer z . Dręczy go koszmar, z którego pamięta obraz: Ciri ścigana nocą przez rycerza w czarnej zbroi, w hełmie ze skrzydłami drapieżnego ptaka, ten sam, którego widmo wypatrzono podobno ze statku pod Bremervoord. Radę, by przerwać grę i zniknąć, oraz propozycję podstawienia skazanej na śmierć sobowtórki odrzuca jednym pytaniem: ma za to, co kocha, zapłacić pogardą dla samego siebie? Wygrywa też zakład o , nie drgnąwszy, gdy stalowa gwiazda leci w jego plecy. Dowiedziawszy się, że z Ciri jadą przez do Gors Velen na zjazd na , a ich śladem trzej najemni mordercy, rusza przodem. W Anchor ostrzega królewskiego gońca, by nie wychodził na podwórze, i zostawia karczmarzowi wiadomość dla ich kamratów: pokąsał ich Wilk, Biały Wilk, a kto pyta, niech często ogląda się za siebie.

Z Dorian Geralt jedzie przez Mały Łęg do Hirundum, gdzie po utonięciu dzieciaka farmerzy obiecują wstydliwie nikczemne pieniądze za utopca albo kikimorę. Zlecenie jest najpewniej pretekstem (w potwora nie wierzy nawet gospodarz Hofmeier): wiedźmin trzecią noc łazi po groblach, w dzień siedzi bez słowa jak chochoł i dziwnym wzrokiem patrzy na dom i bawiące się dzieci, a proponowaną przez Jaskra wycieczkę do Gors Velen, skąd widać Thanedd, odrzuca bez namysłu. Prawdy nie zna nawet poeta: Geralt trzyma się o piętnaście mil od miejsca, do którego zmierza Yennefer z . W noc burzy bez deszczu pierwszy rozpoznaje nadciągający (każe zamykać okiennice i dziwi się, że Gon schodzi latem tak nisko), a słysząc wśród widm jeden rzeczywisty koń, biegnie z mieczem na groblę. : Ciri, która uciekła ze szkolnej drogi, żeby go zobaczyć, i Yennefer, która wychodzi z teleportu, by odpędzić Gon zaklęciem. Wiedźmin i czarodziejka, skłóceni od lat, stoją naprzeciw siebie bez ruchu i bez słowa; zemdloną (jak sądzi) Ciri zanoszą do domu razem i razem czuwają przy niej do rana. Nazajutrz na grobli, wedle tłumaczenia Jaskra, Geralt przeprasza: za niecierpliwość, za brak wiary i nadziei, za upór, za pozy niegodne mężczyzny i za wszystko, czego kiedyś nie chciał zrozumieć.

Po pogodzeniu z Yennefer Geralt bez namysłu przyjmuje propozycję, której dawniej odmawiał stanowczo: towarzyszy czarodziejce na bankiecie przed zjazdem na Thanedd. Ma też ukryty motyw, o którym jej nie mówi: liczy, że jego obecność sprowokuje czarodzieja, który według Codringhera interesuje się Ciri. W Aretuzie, wciśnięty w modny dublet, znosi demonstrację Yennefer na środku sali, riposty sondujących mu myśli magów kwituje własną myślą (jest tylko ona, a wy udławcie się zawiścią) i przy stole z łososiem po raz pierwszy w życiu mówi na głos: kocham cię, Yen. Wieczór spędza w krzyżowym ogniu szpiegów i czarodziejek: Dijkstra dziękuje mu za braci Micheletów i proponuje zakład o rozmowę z , karmi go iluzją kawioru i obiecuje, że jutro odda mu , a z omawiają w , która i na czym by mu „dała", nieświadome, że wiedźmin rozumie każde słowo. Nocą, po , który kusi go paktem i grozi przez Ciri, Geralt wyznaje Yennefer strach o małą i słyszy: zaufaj mi. Wierzy jej i zarazem wie, że coś przed nim ukrywa; postanawia czekać, co przyniesie jutrzejszy dzień, i dopasować się do wydarzeń. Wcześniej, w Galerii Chwały, nie drgnął mu głos, choć z portretu pędzla patrzyła na niego oczami Ciri.

Gdyby przed świtem Geralt nie miał skrupułów i wysikał się z balkonu do doniczki z nasturcjami, historia świata potoczyłaby się inaczej. Zamiast tego schodzi do ogrodu Aretuzy i drgający medalion prowadzi go prosto w środek puczu: patrzy, jak ludzie Dijkstry i Keira Metz zakuwają Terranovę w dwimeryt, widzi martwą Lydię i zostaje na własną prośbę oślepiony zaklęciem Triss, by nie widział tego, czego widzieć mu nie wolno. Gdy Dijkstra na schodach do Loxii odsłania plan przejęcia dla króla Vizimira, wiedźmin kończy rozmowę ciosem w szczękę, rozkłada pięcioosobową eskortę, a szpiegowi skręca staw skokowy; od przybiegłego z mieczami słyszy to, czego się spodziewał: Ciri zniknęła z Loxii. Rusza na górę ratować ją i . Po drodze zabija , którzy postrzelili , wynosi spod muru Garstangu wyrzuconą oknem Keirę i wysłuchuje jej relacji z narady, ścina Terranovę nad osaczoną Ciri i w pojedynkę wycina komando elfów z na czele, a Nilfgaardczykowi daruje życie za jedno zdanie: to on wywiózł Ciri z płonącej Cintry. U stóp Tor Lara zagradza drogę i odrzuca ponowioną propozycję paktu; w odpowiedzi czarodziej masakruje go żelaznym, magicznym kijem (cztery ciosy, których nie sparowałby żaden nieczłowiek, zostają sparowane, a wiedźmin za późno zaczyna rozumieć dlaczego), łamiąc mu przedramię i miażdżąc kość udową, po czym żegna go słowami o niebie pomylonym z gwiazdami odbitymi na powierzchni stawu. Ledwie żywego Geralta wywleka z Garstangu Triss; teleport otwiera im, na prośbę Triss, sama , która najpierw ogniem odrzuca szturmujących pałac. Wyleczy go dopiero, po tygodniach, woda ; wniosek z przegranej walki będzie miał jeden: błędem było nie uciec, zanim się zaczęła.

Geralta, zmasakrowanego w Tor Lara, leczą w Brokilonie driady i woda Brokilonu; do obozu nad Wstążką dociera do niego Jaskier, sprowadzony wskazówką Triss. Wiedźmin, zarośnięty i ledwie tolerowany przez gospodynie lasu, nie chce rozmawiać o Garstangu ani słuchać plotek o Yennefer (na słowo „gra" ma ochotę kogoś zabić); żąda za to pełnej opowieści o wojnie i wyciąga z niej gorzki wniosek, że rację mieli wszyscy oprócz niego, naiwnego, anachronicznego wiedźmina. Bilans strat wystawia mu we śnie (a może nie we śnie) srebrnowłosa driada: kilka kwaterek krwi, sprawność chodzenia, częściowa władza w lewej ręce, wiedźmiński miecz, ukochana kobieta, cudem zyskana córka, wiara. Nawet brzytwa. Rankiem, po rozmowie z łuczniczką Milvą przy przeprawie niedobitków , Geralt bierze zdobyczną klacz elfów i rusza w drogę: nie może być sama, bo jeśli będzie samotna, stanie się z nią to, co kiedyś stało się z nim. Jaskier jedzie z nim.

Przywleczony z Thanedd przez Triss w sekretnym teleporcie, Geralt spędza lipiec w Col Serrai, kotlinie uzdrowień Brokilonu: ze złamaną ręką i nogą leży w niecce z wodą magicznych źródeł, w szynach i kożuchu conynhaeli, a wbrew naturze tego zielska pozostaje przytomny. Z rozkazu Eithné wieści ze świata przynosi mu łuczniczka Milva. Od niej dowiaduje się, że an'givare wypytują o niego i o Cirillę, których przykazano brać żywcem, że Codringher spłonął razem ze swą sadybą w noc rebelii i że w przekopanych gruzach Wieży Mewy nie znaleziono niczego, żadnego ciała. Na wieść, w którą wierzy cały świat, że jest w Nilfgaardzie i sposobi się do ślubu z cesarzem, reaguje bez słowa: prosi o konia i mimo niezaleczonej nogi rusza samotnie na południe, ku Jarudze i wojnie. Milvie, która pomagała mu wbrew sobie, obiecuje na pożegnanie: gdyby kiedyś potrzebowała ramienia, niech krzyknie w noc, a on przyjdzie.

Wyprawa na południe kończy się, ledwie się zaczęła: pod bukiem za Wstążką Geralt i Jaskier trafiają na havekara wydającego Nilfgaardczykom jeńca w trumnie, a z rzezi świadków wychodzą żywi tylko dzięki strzałom Milvy, która dogoniła ich, by zawrócić wiedźmina znad przepaści. W trumnie leży Cahir, rozpoznany po szramie, którą wycięła mu na Thanedd broniąca się Ciri; Geralt po raz drugi daruje mu życie i zapowiada, że trzeciego razu nie będzie, a gdy młodzik dogania ich później z prośbą o przyjęcie do kompanii, nie potrafi ani go zabić, ani zrozumieć, czemu tamten powtarza, że musi pomóc. Drogę na południe zamyka inwazja na Brugge, więc wiedźmin daje się poprowadzić Milvie wschodnim szlakiem przez płonący kraj, a na zasłanym trupami gościńcu przyłącza się do kompanii Zoltana Chivaya. Dręczą go nawracające sny o Ciri, w które nie chce wierzyć: dziewczyna jedzie przez zakurzoną wieś pod obcym imieniem, trzyma ją za rękę krótko ostrzyżona dziewczyna o niedobrym uśmiechu, a jej tropem podąża śmierć. Przy zapowietrzonej sadybie, pożyczonym Zoltana, wycina ośmiu maruderów gwałcących dziewczynę, która z daleka wydała mu się bliźniaczo podobna do Ciri, i po raz pierwszy w życiu mierzy się z uczuciami, których nie zna: bezsiłą i rezygnacją.

Na zdewastowanej Starej Drodze Geralt tłumaczy Zoltanowi geografię polityczną rozbieranego na kamień traktu, a przy dębie wisielców rozpoznaje po obgryzionych stopach robotę ghuli i doradza czujność w nocnych lasach. Gdy kompania błądzi wśród jarów rzeczki O, stanowczo zakazuje brodzenia na drugi brzeg, bo tam leżą Miechunowe Uroczyska: trzy lata wcześniej potwory pokiereszowały go w nich tak, że wywieziono go półżywego na wozie, i wiedźmin nie ma ochoty sprawdzać elfiej pętli losu. Na Fen Carn zamiast ghula wystukuje z jamy pod dolmenem cyrulika Emiela Regisa, od którego słyszy rzetelną diagnozę pobrokilońskich bólów: stawy zostaną mu na długo barometrem słoty, a silnych środków znieczulających brać nie wolno. Nocą przy chacie cyrulika liczy na trzeźwo: dwanaście dni od Brokilonu dało sześćdziesiąt mil, a do Nilfgaardu zostało dwa i pół tysiąca, czyli w tym tempie rok i cztery miesiące drogi. Po raz pierwszy pyta też , czemu z nim jedzie, i słyszy, że teraz już sama nie wie. Zasnąwszy przy mandragorowym pijaństwie, znów śni o : tym razem widzi ją tańczącą na stole w rozjarzonej stodole, szczęśliwą i obcą, wśród wrzasku i muzyki.

W drodze do obozu zbiegów nad Chotlą Geralt kopniakiem ucisza Zoltana, nim ten wygada chłopom, że kompania wiedzie specjalistę od upiorów, i prosi towarzyszy, by w obozie nie rozpowiadali, kim jest; w dyspucie o wampirze mordującym zbiegów obstawia zdziczałe psy albo ghula, a wiedzę nowego kompana Regisa o wszystkich istniejących rodzajach wampirów kwituje niekłamanym podziwem. Na procesie upośledzonej dziewczyny występuje z tłumu i zgłasza się na obrońcę w ordaliach, lecz próbę ognia rozstrzyga za niego Regis. Podczas szturmu na obóz przygniatają go drabina i worki mąki, a kopnięcie końskiego kopyta w głowę gasi mu świadomość. Ocknięty trafia jako podejrzany o dezercję spod znaku złotych lwów: przedstawia go hrabiemu jako kolegę po piórze Giraldusa, ale maskarada kończy się na widok marszałka , który pamięta wiedźmina z zaręczyn . Oskarżony o porwanie i sprzedanie , Geralt odmawia słuchania obelg i słyszy w zamian wyrok: za Ciri, córkę Pavetty, będzie wisiał.

Noc przed zapowiedzianą egzekucją Geralt spędza związany w drewutni Armerii, rozważając, co gorsze: stryczek Vissegerda czy przesłuchania temerskiego wywiadu w sprawie Garstangu. Odpowiedź przynosi zapach ziół: Regis usypia warty, przecina więzy i wskazuje drogę do Iny, a wiedźmin, dziękując, mówi mu prosto w oczy, że będzie lepiej, jeśli już nigdy się nie spotkają. Ucieczka wiedzie przez wartę żądającą myta, kradzionego konia i szczelinę między dwiema zwierającymi się nocą armiami; gdy strzała rani Jaskra, Geralt gołymi rękami ściąga z siodła pierwszego z pościgu i dobija go jego własną mizerykordią. Nad Iną czekają Milva z końmi i Cahir, a przy opatrunku poety wychodzi na jaw natura cyrulika: Geralt przystawia wampirowi miecz do gardła, po czym opuszcza go i każe mu odejść, sam nie umiejąc powiedzieć dlaczego. W rozmowie w cztery oczy wyrzuca Cahirowi wszystko: koszmary Ciri, służbę cesarzowi i podejrzenie, że Nilfgaardczyk chce być doprowadzony do dziewczyny po raz drugi; i wtedy słyszy opis własnego snu o Ciri tańczącej w szopie, którego nikomu nie opowiadał. Wieczorem na wyspie ogłasza, że dalej jedzie sam, przegrywa tę dyskusję z całą gromadą i kociołkiem zupy rybnej i , która ruszy do druidów z : wierszoklety z lutnią, pół driady, pół baby, wampira i Nilfgaardczyka, który upiera się, że nie jest Nilfgaardczykiem.

W drodze przez Angren Geralt gra przed kompanią w otwarte karty: wylicza Jaskrowi i Milvie prawdziwe zdolności Regisa i przyznaje uczciwie, że nie wie, czy zdołałby go zabić, a ufa mu, bo wampir zachowuje się w sposób prawy. Przy okazji rozmowy o partyzantce wyznaje też historię własnego przydomka: „z Rivii" wyciągnął patykiem spośród dźwięcznych nazw, gdy Vesemir wyśmiał pomysł na Geralta Rogera Eryka du Haute-Bellegarde. Od żegnającego się Zoltana przyjmuje królewski dar, kuty w Mahakamie sihill, i dłoń krasnoluda, który sam nazwał się złodziejem, bo pomału uczy się zaglądać pod maszkary. Po nocnej rozmowie z Milvą zmienia bez wahania plan podróży: nie przez , bo Ciri chce ratować za każdą cenę prócz tej jednej. Przeprawa promowa wpycha jednak kompanię w sam środek cudzej wojny: w Geralt z zatrzymują panikę uciekających, przechodzą swój chrzest ognia przez płonącą barykadę rozbitą i ratują korpus królowej . Nazajutrz obolały wiedźmin odpowiada królowej zgodnie z prawdą: Geralt, znikąd, nie pasowany; i klęka do , po którym samozwańczy przydomek staje się prawdziwym predykatem. Geralt z Rivii kłania się głęboko, by suzerenka nie dostrzegła gorzkiego uśmiechu.

Memuary Jaskra bezlitośnie rozliczają wiedźmina z tygodni po bitwie na moście. Świeżo pasowany rycerz plątał się przy orszaku królowej Meve i nasładzał sławą, choć drużynie ściganych rozgłos był najmniej potrzebny; tłumaczył to opieką felczerów nad Milvą i tym, że armia szła w stronę Caed Dhu. Królewska łaska skończyła się, gdy korpus zawrócił ku Mahakamowi, a proszącemu o zwolnienie przypomniano chłodno rycerskie obowiązki. Nocą z piątego na szóstego września Geralt zdezerterował z drużyną i przeprawił się mostem w Czerwonej Bindudze na lewy brzeg Jarugi. W łozinie nad rzeką wrócił ból źle doleczonych po Thanedd kości i wróciły sny: dziewiątego września wiedźmin zerwał się z krzykiem i mieczem w ręku, po czym oznajmił bez przekonania, że rozwiązuje drużynę i rusza sam, bo gdzieś dzieją się rzeczy straszne; nikt nie podjął dyskusji. W rozmowie z Jaskrem o porównał Nilfgaardczyka do kormorana szlachetnego na rozkaz i wycedził, że już na Thanedd należało rozpocząć długi łańcuch śmierci i zemsty, o jakim opowieści słuchano by ze strachem po stu latach. Na Zarzeczu przejrzał manipulację bartników, którzy dopasowali kierunek ucieczki druidów do własnej trasy, ale przyjął rolę zbrojnej eskorty: tabor robi piętnaście mil dziennie prosto ku , a przez nie trzeba nawet dobywać miecza.

Po pięciu dniach eskortowania bartników kompania dociera siedemnastego września do Riedbrune, gdzie podobno trzydzieści pięć mil na zachód, nad jeziorem Loc Monduirn, mają siedzieć druidzi. Zamiast do druidów Geralt trafia jednak na krzesło dla przesłuchiwanych: prefekt Fulko Artevelde konfrontuje go ze świadkiem koronnym. Na widok wprowadzanej dziewczyny wiedźminowi na jedno uderzenie serca staje w gardle imię Ciri i po raz pierwszy zawodzi go wykonany ukradkiem Znak; z bliska widzi pomyłkę, bo Angoulême ma oczy orzechowe, a włosy jasne jak słoma. Z jej zeznań wynika, że w Belhaven czeka na niego hanza rozbójnika Słowika z kontraktem od tajemniczego półelfa, który opisał zleceniobiorcom wszystko, od trasy po obcięte włosy Milvy, ale doliczył się w drużynie tylko czworga. Geralt przystaje na układ prefekta: wykończy Słowika jako „koronny wiedźmin", w zamian za czas na dotarcie do Toussaint, dokąd, jak się okazuje, przenieśli się druidzi, i za wolność Angoulême, którą wydobywa z ciemnicy. Błąd w rachunku rozgryza z : wampir jest niewidzialny dla , więc drużynę śledzi czarodziej. Wniosek, kto ma matrycę pozwalającą wychwytywać wiedźmina z odległości, podsuwa mu jednak nie logika, lecz gniew: na biwaku oskarża o zdradę (zasada cui bono i kariera zależna od dostarczenia Ciri cesarzowi) i zbiera od Nilfgaardczyka bijatykę na pięści, przerwaną dopiero pasem Milvy, w upiornym świetle kupieckich fajerwerków, pod sierpem księżyca czerwonym jak krew. Dwa dni później, u stóp , publicznie deprekuje przed Cahirem i wyjawia prawdziwy obiekt swojego gniewu: zdradziła osoba niegdyś mu bardzo bliska. Ogłasza też to, co wszyscy przeczuwają: noc bójki była nocą i wszystko wskazuje, że Ciri wtedy zginęła, samotna wśród wrogich ludzi. Zostaje zemsta, przykład grozy metodą pana Fulka: w Belhaven trzeba wydusić z półelfa, gdzie są jego mocodawcy. : Geralt rusza z Cahirem i Angoulême w górę Newi ku Belhaven, w chustce Milvy i kapeluszu Regisa, z sihillem na plecach.

Do Belhaven trójka nie wjeżdża: za radą Angoulême omija miasto pełne informatorów Słowika i tropi zleceniodawcę po czerwonym błocie rudokopów, które półelf nosił na kamaszach. Trop, wyduszony nożem ze sztygara Golana Drozdecka, prowadzi do kopalni „Rialto". Tam, po wycięciu piątki haraczników Słowika, mistyfikacja Angoulême wywabia Schirrú: Geralt oddaje półelfowi własny medalion z głową wilka jako „dowód śmierci wiedźmina" i patrzy, jak ten chowa go za pazuchę, nim zasadzka się odwróci. Od śmierci w płonącej smole, obiecanej mu przez mordercę Codringhera i Fenna, ratuje go atak partyzantów z Wolnych Stoków. W bitewnym pandemonium Geralt wpada w morderczy szał, z którego wyrywa go dopiero krzyk Angoulême, by ratował rannego Cahira; potem robi wszystko na odwrót niż mściciel. Odsyła dziewczynę przodem, by uprzedziła resztę kompanii, sam zostaje z oskalpowanym Nilfgaardczykiem, taszczy go na plecach w górę strumienia mimo rwącego kolana, w jaskini pełnej cudzych kości przyszywa mu skalp dratwą i krzywą igłą i czuwa przy nim przez noc gorączki. Przy ognisku wysłuchuje najpierw programu Cahira (w zemście musi być metoda, a z zabitego Schirrú nie wyciągnie się, gdzie jest Ciri), potem do . Sam przyznaje z goryczą, że od przekroczenia Jarugi prawie nie śni i snów nie pamięta, jakby coś się w nim wypaliło, i przyjmuje od Cahira obietnicę, że ten będzie śnił za nich obu. Na pytanie, czy pozwoli mu Ciri zabrać, nie odpowiada, ale raz jeszcze przeprasza za oskarżenie o zdradę. Doliną Sansretour, którą zna z dawnych lat, dojeżdżają we dwóch na jednym koniu do ogniska, przy którym czeka z pieczonymi pstrągami , i Geralt odkrywa, że widok wampira potrafi sprawić wiedźminowi wielką radość.

Skierowany przez flaminikę druidzkiego Kręgu, Geralt wchodzi sam i bezbronny do jaskini pod Gorgoną, gdzie po przejściu przez gniewne stada barbegazi i pięść pukacza, który od dziecka marzył, by dać wiedźminowi w zęby, spotyka elfiego Wiedzącego Avallac'ha. W nekropolii Tir ná Béa Arainne wysłuchuje elfiej wersji dziejów i prawdy o jako jej zmutowanym potomku, a na starannie sformułowane pytanie, czy Ciri odzyska, dostaje odpowiedź jak wyrok: odzyska po to tylko, by natychmiast utracić ją na zawsze, a przedtem straci wszystkich towarzyszy. Proroctwa kwituje mianem fioletowego bizona, ale przerwana wizja w ścianach nekropolii (w niej między innymi w kajdanach i czarna wieża na tle zorzy) ostrzega go, że kompanii w grozi śmierć. Na użyczonym przez elfa pukaczu dociera do lasu w niecałe pół godziny i u boku , z którym ratują sobie wzajemnie życie; bełt z gabriela urywa mu ucho, bo unik przez obolałe kolano spóźnia się o cal. Przed flaminiką bezskutecznie błaga o życie , z którym płonie w jedyny trop do mocodawców zamachu, a także wiedźmiński medalion z głową wilka, stopiony w żarze na amen. Patrząc w bławatkowe oczy druidki, Geralt podsumowuje: nie jest już wiedźminem, przestawał nim być na Thanedd, w Brokilonie, na moście na Jarudze, w jaskini pod Gorgoną i w lesie Myrkvid, więc będzie musiał nauczyć się obywać bez wiedźmińskiego medalionu.

Na Skellige losy wiedźmina znane są tylko z trzecich ust. Crach an Craite wie, że Geralt wyruszył z Brokilonu z zamiarem dotarcia do Nilfgaardu i wyzwolenia Ciri, a z korpusu Vissegerda przyszła wersja wydarzeń znad Iny: marszałek oskarżył pojmanych Geralta i Jaskra o szpiegostwo, a więźniowie zbiegli, jakoby „sprowadziwszy na korpus Nilfgaardczyków". Yennefer kwituje to jednym słowem: bzdura. O samym Geralcie mówi z dygoczącym głosem, że niczego nie osiągnie, bo zaplącze się, zagubi i zginie głupio, ciosem w plecy; a mimo to, gdy przychodzi jej wybierać metodę, wybiera właśnie jego metodę poświęcenia. W jej transie na Hindarsfjall wiedźmin pojawia się dwakroć: w ogniu na moście i w odbiciu oczu Fringilli Vigo. Za jego życie Yennefer gotowa była oddać loży wszystkie swoje informacje; odmówiła, dorzucając zimno, że wiedźmin już chyba nie żyje albo umrze lada dzień.

Trop urwany w jaskiniach pod Gorgoną zamyka wyprawę na dobre. Geralt z Regisem przeszukują pieczary przy fresku Avallac'ha z fioletowym bizonem cały dzień i nie znajdują śladu ani elfów, ani innych stworów: pochowali się albo wynieśli, a flaminika, której wstawiennictwu wiedźmin zawdzięczał posłuchanie, kategorycznie odmówiła dalszej współpracy. Geralt gorzko wyznaje, że zaczyna rozumieć niechęć ludzi do elfów, bo te ze wszystkiego zdają się drwić; propozycję wampira, by do Tir ná Béa Arainne dostać się, rozwalając ścianę za malowidłem, zbywa krótkim „nie myślałem o tym". Decyduje: wracają do Caed Myrkvid po podleczonego Cahira, a potem korzystają z zaproszenia księżnej Anny Henrietty, bo z połamanymi żebrami przyda się odpoczynek, a trzeba wyplątać z afery, w którą się wplątał. Regisowi, który wybierając się między zwierciadła, psy i telepatów liczy na niego w razie zdemaskowania, odpowiada poważnie: może liczyć, nie zostawi go w potrzebie, druhu. Zimę od października do stycznia wiedźmin spędza w ; wieki później ten okres okaże się jedną z białych plam legendy, a sen śniączki pokaże go w sytuacji, o której wersje kanoniczne milczą: w niekończących się przekomarzankach z kobietą o krótkich czarnych włosach i zielonych oczach, która większą część rozmów spędza z nogami na jego ramionach, a na pytanie o poprzedniczki dostaje odpowiedź „jesteś moją pierwszą".

W październiku Geralt przybywa z kompanią do Beauclair, gdzie księżna Anna Henrietta każe mu przy Święcie Kadzi usłużyć czarodziejce Fringilli Vigo, a na audiencji obiecuje pomoc, gościnę i księgozbiory; wiedźmin, obejrzawszy jeden wybuch książęcej furii, postanawia jej wyłącznie potakiwać. Wyjawia dworowi tyle, ile uznaje za bezpieczne: Ciri żyje, prawdopodobnie była ranna i wciąż jest w niebezpieczeństwie. Plan szybkiego wyjazdu we trójkę z Cahirem i Angoulême rozpada się, gdy Jaskier ogłasza, że zostaje przy ukochanej księżnej, a potem, gdy śniegi zawalają przełęcze. Zimę wypełniają Geraltowi dwa zajęcia, którymi, jak złośliwie diagnozuje Cahir, próbuje zapomnieć: romans z Fringillą, zaczęty na stosach foliałów pałacowej biblioteki, oraz wiedźmińskie kontrakty na potwory z loszków winnic, w których partneruje mu . Wiedźmin ubija między innymi spod Vermentino i przyjmuje zlecenia na solpugę spod Toricelli oraz na penetrację ciągnących się milami lochów pod winnicą Pomerol, a na zarabia podwójnie i bez dobywania miecza: damy Toussaint płacą za ubicie zmory, panowie za jej oszczędzenie, więc na koncie u Cianfanellich rośnie „wiedźmiński fundusz emerytalny", a sukkubowi włos z głowy nie spada. Jeździ na nowej cisawej Płotce, prezencie od księżnej i Jaskra, sypia w alkowie Fringilli i mówi jej piękne, coraz kłamliwsze kłamstwa, którym zdarza się pęknąć: dwukrotnie nazywa ją Yennefer. Gdy w wigilię Yule podsłuchuje w kuchni, jak kompania wyrzeka na gnuśność i chce wyjeżdżać, wycofuje się bezszelestnie i idzie tam, dokąd chodzi teraz nocami. Nie wie, że jego czarodziejka melduje się potem sekretnym telekomunikatorem , która kazała jej trzymać wiedźmina w Toussaint do maja.

Ósmego stycznia, wymknąwszy się o szarym świcie z alkowy Fringilli, Geralt jedzie z rządcą Fierabrasem na kontrakt do lochów winnicy Pomerol i zapamiętuje po drodze kupiecką maksymę, że skoro cel przyświeca, sposób musi się znaleźć, bo dla kupców nie ma złych dróg nawet zimą. W podziemiach dawnej kopalni zapada się na stertę ludzkich kości, odnajduje sekretną komnatę ze starożytnymi trąbami podsłuchowymi i wysłuchuje narady spiskowców: planu zamachu na Emhyra, prawdy o Yennefer więzionej jako przyszłe narzędzie mordu oraz, na koniec, kryjówki Vilgefortza, której nazwę wbija sobie w pamięć aż do bólu zaciśniętych pięści. W drodze powrotnej wpada w zasadzkę czterech podziemnych stworów i wychodzi z niej po rzezi, w której pomaga mu iluzja złamanego miecza, pierwsza naprawdę udana sztuczka chryzoprazowego amuletu od Fringilli. Nazajutrz daje kompanii godzinę na spakowanie i : Angoulême jednak zabiera, bo smarkulę trzeba pilnować, Jaskrowi wręcza na pożegnanie list do , a trasę przez przełęcze ma rozpisaną przez Reynarta i odrysowaną u miejskiego kartografa, którego wypytywał też o zamki. Przydybany w stajni przez Fringillę odrzuca prośbę „zostań ze mną" wyznaniem, że nie ma natury marzyciela, w zamian za wyznaną mu prawdę o niewinności Yennefer „w dowód zaufania" zdradza kochance kryjówkę Vilgefortza i żegna się z nią tak, jak tego pragnie. Dopiero pokazuje, ile to zaufanie było warte: wiedźmin podał fałszywy adres i wyprowadził w pole dziesięć czarodziejek naraz.

W górskiej zamieci nad rzeką Sansretour, w drodze ku przełęczy Malheur, Angoulême znajduje w śniegu ślady, w których Milva rozpoznaje trop podkutego konia, choć Cahir przekonuje, że na takim odludziu to najpewniej muflon. Geralt, dotąd milczący i zapatrzony w śnieżycę, decyduje nagle i wbrew własnym zasadom ostrożności: jedziemy za śladami. Trop urywa się jednak w wąwozie na gładkim, dziewiczym śniegu, jak w elfim cyrku, a wiedźmin na pytanie Regisa, czemu w ogóle kazał tam jechać, umie odpowiedzieć tylko tyle, że coś czuł i coś go tknęło. Zawraca kompanię nad rzekę, zgodnie z instruktażem Reynarta, i rzuca gorzko, że może to naprawdę był muflon. Nie dowie się, jak blisko był: ślady zostawiła Kelpie, a Ciri, która pragnieniem z samego brzucha chciała trafić do Geralta, skoczyła z tej doliny w inny świat chwilę przed spotkaniem.

Kompania dociera wreszcie do celu: Regis hipnotyzuje wartowników zamku Stygga, sami otwierają bramę, a nieznajomy Boreas Mun wskazuje wiedźminowi schody na górny zamek. Szturm zbiera straszliwe żniwo: na krużganku ginie w pojedynku łuczników Milva, która wstała pod gradem strzał, by osłonić resztę. Geralt odbija z rąk drabów zakutą w dwimeryt Yennefer i dwoma cięciami sihilla uwalnia ją z łańcuchów i obroży, po czym oboje stają naprzeciw Vilgefortza. W pojedynku, który obraca hallę w gruzy, czarodziej rozdziera i topi białym ogniem Regisa, a wiedźmina kładzie serią ciosów żelaznego drąga, zapowiadając, że tym razem połamie go dokładnie, na drobniutkie kosteczki. Ratuje go medalion od : iluzja myli maga, którego zregenerowane oko i tak nie odzyskało koordynacji, i Geralt kończy walkę cięciem przez brzuch, cięciem od obojczyka po biodro i dekapitacją. Nad bezkształtnym szkliwem, w które zmienił się wampir, mówi Yennefer, że stracił druha, uosobienie człowieczeństwa, i że będzie mu go bardzo brak. Potem we troje z odnalezioną schodzą po zalanych krwią schodach przez najemników , ramię przy ramieniu; Geralt uczy dziewczynę w marszu, by nie cięła z ramienia, gdy można z łokcia, wyznaje jej miłość między jednym starciem a drugim i z trudem opanowuje wściekłość na widok bielutkich pasemek w jej włosach.

Na dole schodów czekają czarne salamandry: zamek zajmuje wojsko Emhyra var Emreis, a sam cesarz, zdjąwszy hełm w cztery oczy, okazuje się dawnym Dunym, czego Geralt, po koszmarnym śnie o najstraszniejszym z incestów, zdążył się już domyślić. Wysłuchuje historii Jeża: klątwy, paktu z Vilgefortzem, przepowiedni o synu Ciri, upozorowanej katastrofy na Głębi Sedny, w której naprawdę utonęła Pavetta. Potem wystawia cesarzowi rachunek: złamana przysięga książątka to dług cesarza, z odsetkami za dziesięć lat, a historia, w której umierają porządni, a łotry żyją, jest do dupy i wiedźmin się na nią nie godzi. Wie, że tajemnica musi umrzeć z tymi, którzy ją znają, więc lojalnie uprzedza, że z każdego więzienia ucieknie i odbierze cesarzowi Ciri, po czym prosi już tylko o pożegnanie. W ramach spłaty Emhyr oferuje śmierć honorową: gorącą kąpiel i nóż do otwarcia żył, we dwoje z Yennefer, która zgadza się od razu. Po pożegnaniu z Ciri oboje kochają się w parującym basenie i wołają wreszcie o obiecany nóż; odpowiada im cisza, bo całe czarne wojsko na rozkaz cesarza opuściło zamek. Zostają żywi, wolni i we troje.

Wiosną Geralt towarzyszy Ciri w spłacaniu długów: w Zazdrości czuwa przy niej pod kurhanikiem Szczurów, a o świcie patrzy na dym nad Claremont i słucha jej planów odwiedzin w Goworożcu, na Pereplucie i w Dun Dâre, tłumiąc pragnienie, by nigdy już nie pozwolić, żeby cokolwiek pchnęło ją ku zemście. W noc kocha się z na rzuconym na ziemię kożuchu i zapewnia ją zgodnie z prawdą, że w czasie rozłąki nie było żadnych innych kobiet. Ze snu wyrywają go odtąd koszmary o wielkiej szarej sowie i wizje sali z dziesięcioma kobietami przy stole: loża wzywa Yennefer i Ciri, a Yennefer odchodzi teleportem jako zakładniczka dobrej woli, obiecując, że gdy się spotkają, wynagrodzi mu wszystko. Geralt kiwa głową, bo bądź co bądź ją kocha. Z Ciri jedzie do , podejmuje pieniądze w banku Cianfanellich w i trafia na rynku na egzekucję ; po ułaskawieniu w ostatniej chwili wyrywa barda z tłumu i wywozi z księstwa, a potem, w dolinie Newi, opowiada mu wreszcie o losie , , i . Na rozstaju za Koprzywnicą żegna Ciri, która obiecuje zjawić się z Yennefer za sześć dni w Rivii, gdzie wiedźmin szykuje niespodziankę. Droga na północ prowadzi przez krajobraz kurhanów, szubienic i wypędzeń: nocą Geralt nie drgnie na odgłosy mordowanej wsi, a przy kolumnie wypędzanych nilfgaardzkich osadników mówi Jaskrowi wprost, że mieszać się, interweniować i nadstawiać karku za szlachetne pryncypia już nie będzie. Budzi się za to z krzykiem nocnego ptaka w uszach, gdy nad biwakiem raz jeszcze rozbłyska wizja: Yennefer i Ciri stojące przed lożą.

Szóstego dnia po czerwcowym nowiu Geralt dojeżdża z Jaskrem do Rivii, miasta, z którego wziął przydomek, i przechodzi przez nie z twarzą zimną i obojętną, mijając ksenofobiczne napisy i rozbestwioną, ukrzywdzoną przez wojnę młodzież; trzeba się przyzwyczajać, mówi, trzeba się dostosowywać. W gospodzie „U Wirsinga" na Wiązowie czekają Yarpen Zigrin i Zoltan Chivay; przy sieji, siwusze i ślimakach winniczkach wiedźmin opowiada samą prawdę, sucho i bezbarwnie, wysłuchuje toastu za poległych towarzyszy i wykłada, że Zło przestało być chaotyczne, bo dziś rządzi się prawami i działa w myśl traktatów pokojowych. Potem oznajmia rzecz, w którą nikt przy stole nie wierzy: kończy z wiedźmiństwem, przechodzi w stan spoczynku, bo głupotą jest sikanie pod wiatr i nadstawianie karku za kogokolwiek, a własna skóra stała mu się nagle miła. Zwraca Zoltanowi sihill, który z wyroku Yarpena zawisa nad kominem gospody. Gdy do miasta wdziera się pogrom, Geralt chowa krasnoludów w piwnicy, po czym na widok mordowanych zbiegów zdejmuje miecz znad komina ze słowami, że to już naprawdę ostatni raz. Tnie szeroko i widowiskowo, żeby kaleczyć, nie zabijać; daruje życie rozczochranemu młodzikowi błagającemu o litość, a ułaskawiony zrywa się i wbija mu w brzuch trójzębne widły. Padając, wiedźmin widzi jeszcze, jak tłuszcza pierzcha przed odsieczą przyjaciół, i nie może już krzyknąć, że wystarczy, że to on zawsze sika pod wiatr. W noc dawnego transu w wywieszczyła, że jego i zabiją zęby: jego dwa, mnie trzy, powtórzył wtedy przy kominie. Widły mają zębów trzy.

Konającego wiedźmina nie ratuje magia Yennefer; ratunek przychodzi z mgły, gdy Ciri dotyka rogu Ihuarraquaxa i kieruje ku niemu wstęgę żarzącej się jasności. Rannego składają w czekającej pod wierzbami łodzi żywi, którym zmysły mówią, że pomagają im umarli towarzysze, i łódź odpływa we mgłę bez plusku, prowadzona tyką przez Ciri. Geralt budzi się obandażowany w sadzie, pod ciężkimi od jabłek gałęziami, przy Yennefer, która obiecuje, że nigdy już go nie opuści. Pamięta jezioro, rzekę o silnym nurcie i mgłę; na pytanie, gdzie są, Yennefer odpowiada cicho, że też nie wie. Kocham cię, Yen, mówi wiedźmin. Wiem, odpowiada czarodziejka. Wedle bajki, którą Ciri opowie Galahadowi w innym świecie, było potem huczne weselisko, własny dom i szczęście; a jak było naprawdę, o tym opowieść milczy.