👁 Czytasz bez zakładki: widzisz pełną kartę postaci, więc możemy zdradzić Ci dalszą fabułę.Jak działa ochrona przed spoilerami?Jak działa ochrona?
Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.
Młody, budzący respekt czarodziej, o którym mówi się, że po drugiej bitwie o Sodden jest pierwszy w Kapitule: to jego dziełem było zawieszenie broni z Nilfgaardem, które w jego planach ma stopniowo przerodzić się w trwały pokój, i to z jego zdaniem liczą się królowie, choć go nie znoszą. Mieszka w siedzibie z pracownią zabezpieczoną przed magicznym podsłuchem, gdzie przyjmuje gości z wystudiowaną gościnnością gospodarza; znany jest z zamiłowania do rozwiązywania teoretycznych problemów logistycznych. Jego asystentką i osobistą sekretarką jest Lydia van Bredevoort, która kocha go od lat cichą, upartą miłością; Vilgefortz o tym wie, ale jest za dumny i za pryncypialny, by z tego skorzystać, więc oboje trwają w układzie beznadziejnym, lecz stabilnym.
Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.
Gdy Tissaia de Vries i Artaud Terranova przywożą mu wieści o naradzie w Hagge, Vilgefortz nie kryje, że spodziewał się samodzielności królów, i radzi Kapitule udawać, że o niczym nie wie: nikt czarodziejów o pozwolenie nie pytał, a jeśli plany monarchów wyjdą poza fazę zamysłów, będzie czas „dopasować się do sytuacji". Oponentom odpowiada bez ogródek, że zatańczą, jak im zagrają, albo wyjdą z sali, a kto sądzi inaczej, myli niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu. Dopiero nacisk Tissai w sprawie pogromów nieludzi skłania go do zmiany taktyki: proponuje zwołanie powszechnego zjazdu czarodziejów, by utemperować monarchów rękami magików zasiadających w królewskich radach. Tissaia dostrzega jednak w pracowni więcej, niż gospodarz chciałby pokazać: aparaturę do psychowizji ustawioną do poszukiwania osób zaginionych oraz dwie księgi ukryte pod kamuflującym zaklęciem, przepowiednię Ithlinne i prastarą księgę Aen Hen Ichaer, czyli Starszą Krew. Sam Vilgefortz wypytuje o Yennefer z troską zbyt gładką, by była szczera, a na uwagę, że wiedźmin, o którego śmierć się dopytuje, na razie żyje, odpowiada z uśmiechem, zerkając na świeżo doręczony list: „Czyżby? Nie sądzę".