Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach

Czarny rycerz, który ścigał Ciri w koszmarach od nocy upadku Cintry, zyskuje w dniu puczu na Thanedd imię: Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach. To on, w skrzydlatym nilfgaardzkim hełmie, dowodzi Scoia'tael wprowadzonymi do podziemi wyspy, a rozkaz ma jeden: schwytać dziewczynę. Widzi ją tylko przez chwilę, nim czarodzieje rozpętają w Garstangu piekło; wściekły, krąży po płonącym pałacu, przeklinając Vilgefortza, Rience'a, siebie i cały świat, aż trafia na ślad: mała ucieka drogą ku Aretuzie, a elfy znalazły w stajni osiodłanego konia. Dogania Ciri na ślepym dziedzińcu z fontanną i wyciąga po nią rękę ze słowami, że musi, bo wykonuje rozkazy. Zamiast sparaliżowanej strachem ofiary spotyka jednak wściekłość i wyuczone w Kaer Morhen piruety: cięty między blachy pancerza, w dłoń i w hełm, pada na kolana w kałuży własnej krwi, a gdy hełm ze skrzydłami spada, Ciri widzi przerażonego, nieznajomego młodzieńca i nie zadaje ostatniego ciosu. Chwilę później Cahir patrzy, jak Geralt w pojedynkę wycina do nogi jego elfów, i na żądanie podania jednego powodu, by nie zginąć, wyznaje prawdę, która wszystko przewraca: to on wywiózł wtedy Ciri z płonącej Cintry. Ocalił jej życie. Wiedźmin daruje mu swoje i odchodzi bez słowa, a ranny Cahir mdleje sam wśród trupów.

Za niewykonane gwarancje z Thanedd przychodzi rachunek: Emhyr rozkazuje ująć grafa Cahira razem z Rience'em, dostarczyć obu do Darn Ruach i poddać torturom. Ojciec Cahira, seneszal Ceallach, błaga o łaskę i słyszy, że łaski dla zdrajców nie ma: jeśli wina syna polegała tylko na głupocie i nieudolności, będzie ścięty, nie łamany kołem. Ścigany przez wywiad Cesarstwa, przez Scoia'tael i elfy królowej Enid, Cahir przebywa gdzieś na ziemiach jeszcze niezajętych przez nilfgaardzkie wojska.

Obława w końcu go dopada: schwytanego Cahira wiezie w sosnowej trumnie z wywierconymi otworami havekar, który ma go za hasłem i odzewem przekazać ludziom Vattiera de Rideaux; pomysł z trumną wyszedł od elfa Faoiltiarny. Potyczka pod bukiem krzyżuje plany konwojentów, a wieko podważa nie kto inny jak Geralt, który rozpoznaje jeńca po szramie wyciętej przez broniącą się Ciri. Wiedźmin nie chce słuchać żadnych wyjaśnień: zostawia mu nóż, po raz drugi daruje życie i grozi, że przy następnym spotkaniu zabije jak psa. Cahir mimo to dogania trójkę na cisawym ogierze i, odmówiwszy dobycia miecza, oświadcza rzecz niesłychaną: chce się przyłączyć i musi pomóc w poszukiwaniu dziewczyny; dodaje, że nie jest Nilfgaardczykiem, lecz pochodzi z Vicovaro. Odprawiony, jedzie za kompanią w tajemnicy jak tylna straż i pod zapowietrzoną sadybą dobija ostatniego z uchodzących maruderów, czym zaskarbia sobie głośne wątpliwości , czy aby na pewno jest wrogiem.

Któregoś ranka na Starej Drodze kompanię dogania cisawy ogier Cahira, bez jeźdźca, z ciemnymi zaciekami krwi na czapraku z nilfgaardzkim haftem; nie sposób poznać, czy to krew sprzed tygodni, czy świeża. Milva mówi cicho, że trzeba było go wtedy zasiec, bo miałby lżejszą śmierć, Jaskier dopowiada, że wyszedł z trumny tylko po to, by zgnić w rowie, i na tym urywa się epitafium dla syna Ceallacha. Łagodnego ogierka dosiada odtąd Zoltan.

Cisawy ogier wrócił bez jeźdźca nie dlatego, że Cahir zginął, lecz dlatego, że z zasadzki wyskoczyła na niego trójka zbójów; nim zdobył nowego wierzchowca, został daleko w tyle i dogonił kompanię dopiero pod obozem nad Chotlą. Po szturmie ratuje Milvę z rąk koniokradów, zwraca jej strzałę, którą kiedyś dostał w ramię, i odbija konie kompanii z Płotką włącznie. W wykrocie i nocą nad Iną opowiada łuczniczce swoją historię, ogrzewa ją ramieniem, a o pierwszym spotkaniu z Ciri mówi słowami, które trudno zapomnieć: wywiózł ją z płonącej Cintry, trzymając w ramionach, a ona była jak płomień, którego nie da się utrzymać w rękach. Od niego pada też rewelacja, która zmienia cel całej wyprawy: Ciri nie ma w Nilfgaardzie, do Loc Grim trafiła fałszywka. W rozmowie w cztery oczy przyjmuje bez słowa oskarżenia Geralta, po czym opisuje mu jego własny sen o tańczącej Ciri, bo śni to samo, i daje do zrozumienia, że zna też drugi sen, o którym wiedźmin nie mówi nikomu. Wieczorem, wniósłszy do wspólnego kotła szczupaka, kolczugę na cedzak i rękawice, zostaje częścią zawiązanej kompanii, konsekwentnie przedstawiając się jako Vicovarczyk, nie Nilfgaardczyk.

W dyskusjach kompanii Cahir prostuje z powagą, że miano Nilfgaardczyka przysługuje w Cesarstwie wyłącznie rodowitym mieszkańcom stolicy znad dolnej Alby, a jego ród wywodzi się z Vicovaro; wieloczłonowego nazwiska broni jako prawdziwego, bo Mawr to imię matki, a Dyffryn pradziada. Przy sprawie Milvy mówi cicho, że w Nilfgaardzie o takich rzeczach decyduje wyłącznie kobieta, i jako brat trzech sióstr uprzedza, że po sporyszowym środku dziewczyna przez dziesięć dni nie usiądzie w siodle. W bitwie o most pokazuje, że dowodził już wojskiem: rykiem i pięścią zatrzymuje panikę uciekających, a postawiony przez Geralta przed wyborem odpowiada po prostu „idę z tobą" i tnie swoich, przechodząc u boku wiedźmina wspólny chrzest ognia. Na bindudze z konia zwala go Morteisen, stary znajomy spod znaku srebrnego skorpiona, który poznawszy go, wstrzymuje cios i ginie od rohatyn krasnoludzkich najemników, nim zdąży powiedzieć cokolwiek więcej.

Po bitwie na moście lyrijski korpus przepasuje rosłego Cahira biało-błękitną szarfą i wciela go do wolnej kompanii, ale młodzian ciska barwy w krzaki i dezerteruje z drużyną, zarabiając w tej wojnie już drugi zaoczny wyrok śmierci, po jednym z każdej armii. Przy przeprawie mostem w Czerwonej Bindudze ratuje kompanię, zbywając patrol władczym warknięciem o cesarskiej służbie. Memuarysta Jaskier składa z półsłówek jego przeszłość: oficer wysokiego stopnia, nienagannie mówiący wspólnym, posyłany do dziwnych misji, w tym zagranicznych, ten sam, który porwał Ciri z płonącej Cintry i nosi na lewej dłoni bliznę po jej ostrzu, przez którą dwa palce nie zginają mu się do dziś. Geralt wciąż nie kryje niechęci: nazywa go kormoranem, który był szlachetny na rozkaz. Nad cesarską stolicą zbierają się tymczasem chmury, o których Cahir nie wie: Rience obiecuje Vattierowi dostarczyć w trzy tygodnie jego milczącą głowę, wie bowiem, gdzie graf jest, dokąd zmierza i w jakiej podróżuje kompanii.

W Riedbrune Cahir pomaga przy zakupach i ekwipunku, a na biwaku objaśnia kompanii słowo, które przyszło z jego języka: aen hanse to zbrojna drużyna połączona więzami przyjaźni. Do wyprawy na Słowika zgłasza się natychmiast po Angoulême. Wieczorem słyszy jednak od Geralta rzecz najgorszą: wiedźmin nie ma do niego zaufania i głośno wywodzi, że skoro półelf kazał zabić tylko czwórkę z pięciorga, piąty musi być sprzymierzeńcem zamachowców, a nikt poza Nilfgaardczykiem, którego życie i kariera zależą od dostarczenia Ciri cesarzowi, na zdradzie by nie zyskał. Cahir odpowiada, że bezdowodowych oskarżeń o dwulicowość nie będzie prostował słowami: robi to, co przystoi, gdy kala się jego godność, i pięścią w jeździeckiej rękawicy posyła wiedźmina w ognisko. Tłuką się w kurzu i iskrach, pod kupieckimi fajerwerkami, aż rozdziela ich pas Milvy. Dwa dni później, u stóp Gorgony, Geralt przy wszystkich deprekuje przed Cahirem, synem Ceallacha, ze schyloną głową; wyjaśnia, że prawdziwym zdrajcą jest osoba śledząca drużynę . Po Cahir ostrzy swój długi nilfgaardzki miecz i rusza z Geraltem i Angoulême ku Belhaven, w grupie uderzeniowej na Słowika i półelfa.

W zasadzce w kopalni „Rialto" Cahir rąbie nilfgaardzkim mieczem po obu stronach ucieczki, ale płaci najwyższą cenę z trójki: rzucony przez któregoś z górników toporek oddziela mu skórę czoła i skroni wraz z włosami od kości czaszki. Geralt taszczy go na plecach w góry, w jaskini przyszywa mu skalp dratwą i krzywą igłą, co Cahir znosi mężnie i przytomnie, a nocny kryzys gorączki mija do rana. To Cahir, dzwoniąc zębami, przywraca wyprawie sens: wyznaje, że w kopalni przestraszył się wiedźmińskiego amoku, bo z zabitego Schirrú nie wyciągnęliby, gdzie jest Ciri, i przekonuje, że nawet w zemście musi być metoda. W śmierć Ciri nie wierzy: miał znowu sny i wie, że ona żyje, więc spieszyć trzeba się nie do zemsty, lecz do niej, a skoro Geralt od przekroczenia Jarugi snów nie pamięta, on będzie śnił za nich obu. Przy ognisku nad Sansretour opowiada wreszcie całą swoją historię: przypadek, który rzucił wiozących Ciri na jego grupę w płonącej Cintrze, ratunek dziewczynki z ognia, mycie skamieniałej ze strachu małej nad rzeką trupów, jej zniknięcie, śledztwo ludzi Vattiera i ponad rok cytadeli za okrzyk o cesarzu-krogulcu. Wyznaje też to, czego nie mówił nikomu: widuje Ciri w snach jako dorosłą, piękną kobietę, z pąsową różą wytatuowaną w pachwinie, i myśli, że ją kocha, choć jako realista wie, że ona go nie zechce, a jako małżonkę cesarza mógłby ją przynajmniej widywać. Umawia się z Geraltem, że do czasu odnalezienia Ciri będą druhami, i przyrzeka, że nigdy go nie zdradzi.

Z obwiązaną głową Cahir dojeżdża z Geraltem i Regisem pod wodospad przy jaskini pod Gorgoną i proponuje, że do czeluści wejdą razem, ale flaminika była kategoryczna: wiedźmin ma wejść sam. Gdy Geralt rusza potem na pukaczu na odsiecz kompanii w Caed Myrkvid, oskalpowany Nilfgaardczyk zostaje z wampirem przy jaskini, poza kadrem wydarzeń w druidzkim lesie.

Rozharatana górniczą siekierą głowa, podleczona przez druidki, jest w Beauclair niemal jak nowa i Cahir staje się ozdobą dworu: na wielkiej uczcie dwoi się i troi między dwiema szczebioczącymi baronównami, Queline i Nique, które patrzą w niego jak w tęczę, a zimą grywa z nimi w parku w serso. Oka nie traci jednak z rzeczy ważniejszych: w kuchennych naradach kompanii sarkastycznie wytyka, że Geralt bywa uchwytny tylko między łożem czarodziejki a polowaniem na potwory, dwoma zajęciami, którymi od dwóch miesięcy próbuje zapomnieć, a wezwanie Milvy, że kompania durnieje w gnuśności, kwituje krótko: bardzo dobrze powiedziane.

Przez całą zimę Cahir przygląda się Fringilli i aż czerwieni się z wysiłku, by przypomnieć sobie, skąd zna tę twarz; nie może, bo czarodziejka bywała w Darn Dyffra, rodowym zamku jego dziadów, gdy miał sześć czy siedem lat. Instynkt mu jednak podpowiada, komu ufać: kolejne zapewnienia Fringilli, że nikt nie dał Geraltowi więcej niż ona i że wiedźmin powinien zostać w Toussaint, kwituje coraz otwarciej („skąd wiedziałem, że tak właśnie pani odpowie"). Gdy Geralt ogłasza wyjazd, pyta tylko o jedno: czy to kaprys, kłótnia kochanków, czy naprawdę szlak, i usłyszawszy, że naprawdę szlak, rzuca łyżkę i idzie się pakować.

W śnieżycy nad Sansretour Cahir obstaje przy zdrowym rozsądku: koń nie ma się skąd wziąć na takim odludziu, więc ślady zostawiło pewnie dzikie zwierzę, najpewniej muflon. Gdy trop, za którym Geralt mimo to każe jechać, urywa się w wąwozie na nietkniętym śniegu, Cahir dopytuje uparcie, co w takim razie stało się z tym koniem: zniknął, uleciał, czy wszystkim się zdawało? Odpowiedzi nie dostaje.

W szturmie na zamek Stygga Cahir wjeżdża w bramę w hełmie ze skrzydłami drapieżnego ptaka, tym samym, który śnił się Ciri w koszmarach od Cintry; obrońcy biorą go za upiora, bo Boreas Mun melduje przełożonym, że widział młodego grafa aep Ceallach, a ten przecie nie żyje. Wraz z Angoulême osłania odwrót Ciri przed pachołkami i dopiero po zdjęciu hełmu dziewczyna rozpoznaje w koszmarnym Czarnym Rycerzu człowieka o ciemnobłękitnych, miękkich jak atłas oczach z Thanedd. Gdy korytarzem nadchodzi Bonhart, Cahir odsyła obie dziewczyny na pomoc Geraltowi i staje łowcy na drodze; na jego słowa, że sam tego chciał, odpowiada głucho, że nie: tak chce przeznaczenie. Umierając, wraca myślą do Darn Dyffra, rodowego zamku w Vicovaro, gdzie jako dziesięciolatek, podczas żałobnej wigilii nad poległym w Nazairze bratem Aillilem, przyrzekał zapłakanej matce Mawr wieczną nienawiść do Nordlingów i ucinanie im głów, dygocząc z nienawiści do tych, przez których mama tak zbrzydła od płaczu. Pierwsze starcie mówi mu, że z rybiookim nie ma szans, bo tamten jest za szybki i za silny; próbuje zwarcia, ale trzy uderzenia głowicy miecza odrzucają go, cios rozwala mu skroń i twarz, a cięcie między szyję a obojczyk kładzie go pod stopami marmurowej bogini, której cokół jego krew zbryzguje niczym pogańska ofiara. Ginie tak, jak jechał od końca świata: broniąc Ciri, której nigdy nie przestał szukać.

W Rivii Zoltan wznosi toast za Nilfgaardczyka, by miał w zaświatach grubo wszystkiego, czego na tym świecie było mu szczupło. A gdy Jaskier dźwiga nieprzytomną Yennefer ku łodzi we mgle, przysiągłby, że ktoś pomaga mu ją nieść i że czuje obok swego ramienia bark Cahira.