Rivia

Typ: miastoRegion: LyriaPoznane w: rozdziale 63

Akcja w rozdziałach

1 · do zakładki

Teraz przebywa

6 bohaterów

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Miasto w królestwie Lyrii i Rivii, leżące w kotlinie wypełnionej lustrzaną taflą jeziora Loc Eskalott, które kształtem przypomina runę i od niej wzięło nazwę. W wodzie przeglądają się porośnięte jodłą i modrzewiem wzgórza Craag Ros, wysunięta rubież masywu Mahakam, oraz czerwone dachówki wież pękatego zamku Rivia na jeziornym cyplu, zimowej siedziby królów Lyrii. U zatoki przy południowym krańcu jeziora leży gród ze słomianym podgrodziem i ciemnymi domami oblepiającymi brzeg jak opieńki. Nad samą wodą, wśród olch, płaczących wierzb i wiązów, rozciąga się cichy kwartał Wiązowo, zamieszkany głównie przez krasnoludów i inne nieludzkie ludy; stoi tam gospoda „U Wirsinga", słynąca po wojnie z kuchni, jakiej nie powstydziłby się królewski stół. Sama nazwa miasta nosi się szeroko po świecie, bo predykat „z Rivii" wybrał sobie do wiedźmińskiego rzemiosła Geralt, ćwicząc nawet rivski akcent, a po latach otrzymał go oficjalnie, pasowany za zasługi przez królową Meve.

Historia miejsca

Pełna kronika: czytasz bez ustawionej zakładki.

Miasto po wojnie · od rozdziału 63

Pierwsze powojenne lato przynosi Rivii handlową gorączkę, w której wszyscy próbują zamienić wszystko na cokolwiek więcej, oraz złą krew między ludźmi a nieludźmi: na drzwiach zajazdów wiszą napisy o zaplutych karłach zdrady, po ulicach snuje się ukrzywdzona przez wojnę młodzież o oczach błyszczących od fisstechu, a przekupnie i ulicznicy obrzucają się kamieniami i wyzwiskami w ponurym milczeniu gapiów.

Pogrom i grad · od rozdziału 63

W czerwcu, w kilka dni po nowiu, iskra rzucona na bazarze rozpala pogrom ludności krasnoludzkiej i elfiej, który w niecałą godzinę pochłania blisko dwieście ofiar. Rzeź przerywa dopiero gradobicie sprowadzone przez dwie czarodziejki z kupy kompostu, którą legenda przemianuje na Rivijskie Wzgórze, oraz spóźniona szarża wojska. Nad Loc Eskalott rozpina się potem tęcza, a z mgły, która wychodzi na brzeg przy Wiązowie, wieść gminna uczyni z czasem jedną z najsłynniejszych scen legendy o wiedźminie i wiedźmince: opowieść o łodzi, która odpłynęła bez plusku i nie wróciła.

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki; każde prowadzi do rozdziału.

r. 63Odpłynięcie we mgle: Nad konającym po pogromie Geraltem zawodzi magia Yennefer, która wyczerpuje się do utraty przytomności, a Ciri gorzko wypomina sobie wyrzeczenie się mocy na pustyni. Znad Loc Eskalott wychodzi wtedy na ląd gęsta mgła, a z niej wyłania się Ihuarraquax, biegnący po powierzchni jeziora, jakby na niego czekano. Ciri dotyka płonącego rogu jednorożca, jej oczy rozjarzają się mlecznym żarem i ku wiedźminowi płynie z jej palców wstęga żarzącej się jasności; nikt z patrzących nie umie potem ocenić, jak długo to trwało, bo wszystko jest nierealne jak sen. Jednorożec wskazuje rogiem czekającą pod wierzbami łódź. Rannych składają w niej żywi, którym zmysły podpowiadają, że pomagają im umarli: Jaskier czuje bark Cahira i widzi warkocz Milvy oraz dłonie Angoulême, Zoltan przysiągłby, że dźwiga z nim Caleb Stratton, Yarpen widzi braci Dahlbergów, a Triss czuje perfumy Lytty Neyd i widzi żółtozielone oczy Coëna. Ciri prosi Triss o przeproszenie pań z Montecalvo, bo nie może zostać, gdy Geralt i Yennefer odchodzą; na pytanie, czy jeszcze się zobaczą, odpowiada „na pewno", i oboje z Triss wiedzą, że to kłamstwo z litości. Łódź odpływa bez plusku i niknie we mgle, pieje kogut, a nad brzegiem zostają słowa: coś się skończyło, coś się zaczyna. Geralt budzi się potem obandażowany w sadzie pod ciężkimi od jabłek gałęziami, przy nim czuwa Yennefer, która obiecuje nigdy już go nie opuścić, i żadne z nich nie wie, gdzie właściwie są. Ciri, opowiedziawszy całą historię Galahadowi nad zaczarowanym jeziorem, rusza z nim ku Kamelotowi, dłoń w dłoni, wprost w zachodzące słońce; bo nie ma takiego świata, w którym nie byłoby zajęcia dla wiedźminki.r. 63Pogrom w Rivii: W kilka dni po czerwcowym nowiu iskra rzucona na rivskim bazarze, wedle oficjalnej wersji obraza młodej szlachcianki Nadii Esposito przez krasnoludzkiego przekupnia, rozpala bitkę, która w mgnieniu oka przeradza się w rzeź i zmasowany atak ludności na dzielnice nieludzi; późniejsi badacze będą pytać, skąd w kilka minut wzięły się wozy z rozdawaną bronią i kim byli nieznani nikomu prowodyrzy. W niecałą godzinę ginie sto osiemdziesiąt cztery osoby, blisko połowa to kobiety i dzieci. Geralt, który chwilę wcześniej ogłosił koniec swojego wiedźmiństwa i zwrócił sihill, zdejmuje miecz znad komina gospody „U Wirsinga" z zapowiedzią, że to już naprawdę ostatni raz, i staje w obronie mordowanych, tnąc szeroko, by kaleczyć, nie zabijać. Rozczochranemu młodzikowi błagającemu o litość daruje życie, a ułaskawiony zrywa się i wbija mu w brzuch trójzębne widły. Do miasta docierają w tym czasie Yennefer, Ciri i Triss; kamienowana Yennefer pada bez przytomności, a Triss, która pod Sodden mdlała ze strachu, łamie w sobie tchórzostwo na zawsze: z kupy kompostu, którą legenda nazwie Rivijskim Wzgórzem, sprowadza na miasto niszczące gradobicie, jakiego nikt po niej nie zdoła powtórzyć. Grad chłodzi gorące głowy, spóźnione wojsko rozpędza motłoch i nad Rivią rozpina się tęcza, pod którą na skrwawionym bruku kona wiedźmin.