Zoltan Chivay

Przed wojną Zoltan mieszkał w Cintrze, gdzie nasłuchał się opowieści o Dziecku Niespodziance i białowłosym wiedźminie, któremu ją przeznaczono. Gdy Nilfgaard przekracza Jarugę, prowadzi swoją kompanię z okolic Dillingen na wschód, ku rzece Inie, za którą spodziewa się temerskich wojsk; po drodze przygarnia wyrżniętą przez najeźdźców gromadę uciekinierek z Kernow i odtąd dostosowuje tempo marszu do kobiet z dziećmi, bo zostawiać ich na łasce losu nie zamierza. Na zasłanym trupami gościńcu w Brugge wita śpiewem Geralta, Jaskra i Milvę i proponuje wspólną drogę; do furgonu po zabitej kupcowej jak ulał pasuje koło, które dzień wcześniej kazał taszczyć przez las, wietrząc okazję. Szybko rozszyfrowuje, kim jest milczący biały wilk, bo gadatliwy poeta wyśpiewał wszystko, i radzi mu po swojemu: świat się nie odmienił, wiedźmin też nie, więc niech przestanie się gryźć. Przy sadybie dotkniętej czarną ospą oddaje Geraltowi własny sihill na rozprawę z maruderami, a uciekającego niedobitka ściąga z konia rzutem toporka.

Na Starej Drodze Zoltan wyrzeka na ludzi, którzy krasnoludzki trakt rozebrali na kamień jak marmoladę z pączka, i przesiada się na cisawego ogiera po Cahirze, gdy ten dogania kompanię bez jeźdźca. Po katastrofie wozu nad rzeczką O zarządza rozdział: czterej krasnoludowie zostają zakopać sepety bez śladu, reszta idzie dalej. Przyznaje się bez krygowania, że zabłądził wśród jarów, a na Fen Carn, zawstydzony, że pod zapowietrzoną sadybą stchórzył, tym razem nie puszcza Geralta samego na ghula; napis na swoim sihillu tłumaczy zgodnie z prawdą, że życzy skurwysynom pohybla. Podejrzliwość wobec pachnącego apteką topi w jego mandragorowym destylacie, przy którym wygłasza tyradę o staroście Mahakamu Brouverze Hoogu, wolności i o tym, że to stal, której nie ośmieli się tknąć nikt, z Nilfgaardem włącznie. Gdy rozwiązany skopolaminą wygaduje cel wyprawy, Zoltan z kamienną twarzą zapewnia, że nic nie słyszał, bo skorek wlazł mu do ucha.

Zoltan schodzi z Fen Carn z jesionową lagą, którą wali w menhiry, życząc umarłym elfom wiecznego odpoczynku, a chłopskim łowcom wampira omal nie wygaduje, że kompania ma w składzie wiedźmina. W obozie nad Chotlą, na widok zdzierstwa i chłopa frymarczącego córką, wygłasza gorzkie proroctwo, że wśród ludzi selekcja pozwala przetrwać największym skurwysynom, delegacji żądającej za Chodaka koni pokazuje toporek, a na procesie czarownicy zimno rozpoznaje w „kociej kości" kość sójki albo gołębia. Do sądu bożego staje na topory, a po podkowę gotów sięgać gołą ręką, bo pracował w hucie; wyręcza go Regis. Za to w panice szturmu krasnolud dokańcza ordalium po swojemu: z pomocą starosty Laabsa i Percivala wrzuca kapłanowi obcęgami rozpaloną podkowę w gacie, po czym znika w tratującym wszystko tłumie.

Kompania Geralta odnajduje Zoltana po głosach karciarzy na cedrowym wyrębie w Angrenie: krasnolud gra w gwinta z resztą kompanii, pomniejszoną o Caleba Strattona, który zginął, gdy Czarni dopadli ich nad Iną. Po drodze Zoltan zdążył przygarnąć kolejnych podopiecznych, w tym poparzoną dziewczynę odwiązaną od podpalonego wozu po sądzie nad Chotlą; na uwagę o niepoprawnym altruizmie odpowiada, że każdy ma jakieś wady. Przy rozstaniu, gdy kompania krasnoludów skręca ku niebieszczącemu się na północy Mahakamowi, oddaje wiedźminowi swój sihill i prosi, by płatnął nim choć jednego krzywdziciela Ciri za Caleba. A żeby Geralta nie zwiodły ładne pozory, wyznaje nieproszony, że zakopane nad rzeczką O sepety to łup z obrobionego pod Dillingen havekarskiego kupca, który może i skapiał w rowie: niech wiedźmin wie, że podaje rękę złodziejowi, rabusiowi, a może i mordercy. Geralt podaje mu ją bez wahania.

Wiosną wojny Zoltan służy w Mahakamskim Ochotniczym Hufie i siedzi przy oficerskim stole „Pod Misiem Kudłaczem" w Wyzimie, gdy Dennis Cranmer przyprowadza wygłodzonego Jarrego. Upomina chłopaka, by nie żarł na chybcika, i trzeźwo tłumaczy koniunkturę: po wygranej pod Mayeną ochotnicy walą drzwiami i oknami, ale pęd ustanie, gdy rozejdzie się wieść o idącym w górę Iny wojsku Coehoorna, zostawiającym za sobą ziemię i wodę. Gdy Sheldon Skaggs przygaduje, że cintryjskich dezerterów „wezwała cesarzowa Ciri", a oznajmia, że zna tę dziewczynę i że całe małżeństwo z cesarzem to mistyfikacja, Zoltan warczy na sceptyka i twardo staje po stronie Zigrina: w przeznaczenie wierzy i ma po temu powody, choć głośno ich nie wymienia.

Pod Brenną Zoltan walczy w okrążonym czworoboku Ochotniczego Hufu, który z pieśnią bojową Mahakamu przemaga w końcu impet Nilfgaardu. Po bitwie stoi z kusznikami nad młaką przy rzeczce Chotli, gdzie ugrzęzła w bagnie grupka uciekających Czarnych. Jeden z nich, w hełmie wgniecionym końskim kopytem, bełkocze coś przez wybite zęby; Zoltan pyta tylko Munra, czy widzi haft na jego płaszczu. Srebrny skorpion Daerlańczyków, tych samych, którzy dopadli krasnoludów nad Iną. Pada okrzyk „za Caleba Strattona!" i bełty kończą sprawę; ani Zoltan, ani nikt z kompanii nie dowie się nigdy, że w cudzym daerlańskim płaszczu utopili w Chotli marszałka polnego Menno Coehoorna, głównodowodzącego wszystkich armii Cesarstwa.

Po wojnie Zoltan zakłada w Novigradzie hamernię parową do spółki z Figgisem Merluzzo i Munro Bruysem, a nadto jest po słowie z Eudorą Breckenriggs, której nazwisko Yarpen uparcie przekręca na Brekekeks; ślub planowany jest może na wrzesień, o ile w takich czasach można cokolwiek planować. W gospodzie „U Wirsinga" w Rivii wznosi toast za Milvę, Nilfgaardczyka Cahira, Regisa i nieznaną mu Angoulême, opowiada o śmierci nad Jarugą i pod Mayeną i nie przyjmuje zwrotu podarowanego . Gdy wybucha , chce biec do ginących braci i daje się zamknąć w piwnicy dopiero na argument, czy chce, by Eudora owdowiała przed ślubem; potem i tak rusza z toporem na odsiecz. Przy przysiągłby, że wiedźmina pomaga mu dźwigać .