Dennis Cranmer

Gdy rycerze zakonu Białej Róży zastawiają na leśnej polanie zasadzkę na Geralta, by zmusić wiedźmina do pojedynku z młodym rycerzem Taillesem, Cranmer pilnuje przy tym interesów księcia, a robi to po swojemu, uczciwie. To on otwarcie wykłada Geraltowi całą pułapkę: walka ma się toczyć „do obezwładnienia", a za draśnięcie Taillesa czekają wiedźmina areszt i kara. Jako jedyny nie apeluje też do uczuć: prosi o decyzję i obiecuje uszanować każdą. Po pojedynku bierze rozkazy za słowo: wiedźmin nie dotknął rycerza, tylko pokonał go, odbijając uderzeniem w klingę jego własne ostrze prosto w twarz, więc szczeniak „uderzył się o własne żelazo", straż zostaje na miejscach, a zmasakrowana twarz to zaszczytna blizna, której kapituła sama Taillesowi życzyła. Hrabiemu Falwickowi, dowódcy zasadzki, który grozi mu za ten werdykt, pokazuje topór i przypomina, że książę dał mu prawo karania krzywoprzysiężców gardłem. Z Geraltem żegna się niemal serdecznie: rad ze spotkania, liczy na następne.

Wojna zastaje Cranmera w mundurze oficera Mahakamskiego Ochotniczego Hufu, krasnoludzkiej formacji cofniętej po stratach spod Mayeny na przeformowanie pod Wyzimę; to on ogłasza w zajeździe „Pod Misiem Kudłaczem" wynik kułacznego pojedynku o wakujące po poległym dowództwo roty. W wyzimskim tłumie wyławia Jarrego i zamiast odesłać zbiega do Ellander kurierską pocztą, karmi go, przedstawia kamratom i uczy miasta: chwali za milczenie w sprawie Ciri, o której gadano przy stole (krasnolud wie wiele o tym, co działo się za murem świątyni, i słyszał nawet, jakie imię handlarz wypisał chłopcu na medalioniku), pokazuje mu szubienicę z powieszonymi za byle słowo „defetystami" i szeptem zdradza prawdziwe położenie: Coehoorn idzie w sile stu tysięcy, a Temeria z Redanią nie zatrzymają go przed rubieżą Pontaru. Protekcji przy komisji odmawia, bo protegowany ma w armii przechlapane, a do Hufu chłopaka nie przyjmie; na głos mówi, że to miejsce dla krasnoludów, w duchu zaś, że ma u niespłacone długi i chce, by Jarre wrócił z wojny cały, podczas gdy Huf, wojsko obcej i gorszej rasy, zawsze będzie posyłany tam, skąd się nie wraca. Żegna chłopca pod drzwiami komisji słowami, że uwidzą się, gdy będzie po wszystkim, a gdy ten znika w środku, dodaje cicho: albo się i nie uwidzą.

Przeczucie, z którym Cranmer żegnał Jarrego („uwidzimy się, gdy będzie po wszystkim, albo się i nie uwidzimy"), wystawione zostaje na próbę pod Brenną: krasnolud walczy tam w okrążonym czworoboku Hufu, wezwany przez Barclaya Elsa z najcięższego boju z głową owiązaną szmatą, przez którą sączy się krew. Czworobok, do którego nie chciał przyjąć chłopaka, bo posyłano go tam, skąd się nie wraca, wytrzymuje pełne okrążenie i swoim marszem ku Złotemu Stawowi współrozstrzyga bitwę.