Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.
Krasnolud, pułkownik i dowódca Mahakamskiego Ochotniczego Hufu. Pękaty, w szyszaku ozdobionym kraśną szkofią, na polu bitwy wdrapuje się na zdobyczne kopijnicze siodło, by widzieć ponad głowami piechoty. Rozkazy z góry szanuje po swojemu: gdy nie przystają do pola, ma je w dupie i robi to, co pole nakazuje.
Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.
Pod Brenną Els dowodzi wspólnie z Adamem Pangrattem prawym skrzydłem. Gdy front na styku pęka, a kornet Aubry przywozi do okrążonego czworoboku spóźniony rozkaz odwrotu i jęczy, że przybył za późno, pułkownik szczerzy zęby i odpowiada zdaniem na miarę legendy: to Nilfgaard przybył za wcześnie. Potem ściąga z boju Yarpena Zigrina i Dennisa Cranmera, zarządza marsz w pełnym okrążeniu i prowadzi czworobok, z pieśnią bojową Mahakamu, równym krokiem po trupach ku Złotemu Stawowi, pchając przed sobą elitarną dywizję „Ard Feainn", aż zawziętość krasnoludów i kondotierów przemaga impet Nilfgaardu.