Adam Pangratt

Szpakowaty kondotier o orlim nosie i harcapie na zbroi, zwany „Adieu": dowódca banderii najemnej Wolnej Kompanii.

ŻyjeOstatnio widziana/y: Wyzima

Pierwsze pojawienie

Rozdział 57 · Rozdział szósty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Dowódca banderii Wolnej Kompanii, najemnego wojska kondotierów, zwany Adam „Adieu" Pangratt. Szpakowaty, o orlim nosie, włosy nosi splecione w harcap opadający na zbroję, a przed jego oddziałem obnosi się ozdobioną końskimi ogonami tykę z trzema ludzkimi czaszkami. Do Redanii trafił z kovirskich więzień jako jeden z „psotnych kotów" króla Esterada; dziś jego nazwisko wymienia się pierwszym tchem wśród dowódców, którzy przeważyli szalę wojennej wiosny.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VII · od rozdziału 57

Banderie spod Mayeny

Banderie Pangratta, Molli, Frontina i Abatemarco rozstrzygają w marcu odsiecz Mayeny: to dzięki nim pęka nilfgaardzki pierścień wokół twierdzy i pryska mit o niezwyciężonym Nilfgaardzie. Jarre widzi kondotierów dwukrotnie: najpierw na trakcie, w karnej kolumnie maszerującej ze złowrogim śpiewem o dukacie, któremu jedynemu ślubują wierność, potem w Wyzimie, gdy „Adieu" Pangratt na siwym ogierze prowadzi swój oddział uliczką od zamku, a chłopak wzdycha, że w takim wojsku chciałby służyć. Dennis Cranmer studzi ten zachwyt uwagą, że na wojnie równo się tylko śpiewa i maszeruje, a w boju każdemu wypada to, co właśnie jemu pisane.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 57Odsiecz Mayeny: Wiosenna ofensywa Nilfgaardu zaczyna się zacinać. Banderie najemnej Wolnej Kompanii, Adama „Adieu" Pangratta, Molli, Frontina i Abatemarco, przeważają szalę bitwy pod Mayeną i rozrywają nilfgaardzki pierścień wokół twierdzy; Julia Abatemarco, Słodka Trzpiotka, w tysiąc koni roznosi trzytysięczny zagon Czarnych i elfów, w którego awangardzie szedł były cintryjski korpus Vissegerda pod dawną chorągwią ze lwami. Wraz z klęskami grupy „Verden" Joachima de Wetta, wiązanej przez powstanie w Verden, odsiecz niweczy nilfgaardzkie szanse na szybkie powtórne zdobycie Mayeny i Mariboru, a jej echo niesie się szerzej niż wieść o jednej bitwie: pryska mit o niezwyciężonym Nilfgaardzie i do armii Nordlingów setkami napływają ochotnicy. Opłaceni kovirskim milionem kondotierzy, „psotne koty" króla Esterada, spłacają właśnie swój dług.