Yarpen Zigrin

Na wyprawie Niedamira Yarpen i jego chłopcy trzymają z Rębaczami: razem dyktują królowi umowę o podziale skarbca i razem planują „przypadek" dla szewca Kozojeda, zanim trucicielstwo wejdzie do legendy. Z Yennefer drze koty od pierwszego dnia (wymianę uprzejmości kończy dopiero sina poświata wokół czarodziejki), a przy zawalonym moście jego wóz i dobytek lecą w przepaść. Przed pojedynkiem ze smokiem robi za herolda, bo „ma głos jak buhaj", i wygłasza najdworniejszą mowę, na jaką go stać. Gdy Yennefer próbuje zagarnąć smoka dla siebie, to jego stalowa kula trafia ją w czoło. Gdy jednak Kozojed domaga się „utłuczenia" związanych jeńców, ten sam Yarpen przegania szewca kamieniami i toporzyskiem, bo są granice, których się nie przekracza. W bitwie smok zmiata jego chłopców ogonem; krasnoludy kończą ją, wisząc na skałach, skąd Villentretenmerth uprzejmie zaprasza ich z powrotem: do opatrywania Rębaczy.

Yarpen dowodzi krasnoludzką eskortą konwoju „o specjalnym znaczeniu", który komisarz Vilfrid Wenck prowadzi przez puszcze Kaedwen; z dawnej szóstki została mu czwórka chłopców, bo Lucas Corto ożenił się i osiadł w Mahakamie. Gdy nocą do obozu dociera Geralt z ciężko chorą Triss, Yarpen ucina wahania jednym zdaniem: na szlaku nie odmawia się pomocy. Czarodziejkę leczy gałkami ze spleśniałego chleba z czosnkiem według receptury swojej babki, a z Ciri, która na zaczepne „gąsko" odpowiada mu hardym „Inaczej", zaprzyjaźnia się od pierwszej utarczki: uczy ją powozić zaprzęgiem, przezywa kozą i ostrzega, by współczucia nie myliła z czymś innym. Wybucha za to na Geralta, gdy ten ostrzega go przed siedzeniem okrakiem na palisadzie: on się zadeklarował po jednej ze stron i nie życzy sobie wykładów o neutralności. Ciri tłumaczy po swojemu, że to podpuszczona przez Nilfgaard smarkateria, i wykłada jej krasnoludzką historię świata (pierwsze były gnomy, elfy przypłynęły tysiąc lat przed ludźmi i też są przybłędami). Wspomina : jeśli to, co zrobiła, było bohaterstwem, on woli być zdrajcą, bo żyć trzeba tak, by nie musieć nikogo prosić o wybaczenie, a stu lat układania życia z ludźmi nie wolno zmarnować. Przy okazji wychodzi na jaw, że jego babkę zabili ludzie w czasie pogromu w Brugge, a do ma żal świeższej daty: na jarmarku w Gors Velen obiecała mu, że kiedyś wyrośnie mu trawa z zadka. W walczy jak diabeł: toporem odbija ciosy dwóch konnych elfów, nadziakiem zdejmuje z siodła kolejnego, kopniakiem posyła za burtę niziołka duszącego Regana, a Wiewiórkę-krasnoluda, który zarąbał , zabija jednym straszliwym ciosem od dołu. Po bitwie, nad szeregiem zabitych i beczkami pełnymi polnych kamieni, dowiaduje się, że konwój był pułapką i testem lojalności jego ludzi. Umierający Wenck zdejmuje z niego podejrzenia, Fredegard prosi o wybaczenie, a Yarpen zadaje pytanie, na które nikt nie odpowiada: co wyście z nami zrobili, co zrobiliście z nas?

Wojna znów ubiera Yarpena w rynsztunek: wiosną służy w Mahakamskim Ochotniczym Hufie, cofniętym po stratach spod Mayeny pod Wyzimę na przeformowanie. Przy stole „Pod Misiem Kudłaczem", gdy kamraci przy przyprowadzonym przez Cranmera Jarrem gadają o cintryjskich dezerterach wezwanych jakoby przez „cesarzową Ciri", Zigrin ucina rozmowę tonem, który milknąć każe nawet Skaggsowi: o rzeczach, o których nie ma się pojęcia, się nie gada, a on pojęcie ma, bo tę dziewczynę zna. Nikt, ani Emhyr, ani czarownicy rebelianci z Thanedd, ani sam diabeł, nie zdołałby złamać ani do czegokolwiek zmusić; małżeństwo z cesarzem to mistyfikacja, na którą dali się złapać różni durnie, a przeznaczenie tej dziewki jest całkiem inne. Zaraz potem wraca na ziemię: bliższą kwestią niż przeznaczenia jest i nadciągająca batalia, może największa, jaką zna historia. Uczoną mądrość Jarrego o wojnie kończącej wszystkie wojny gasi z powagą, wskazując przy szynkwasie okazałą prostytutkę Evangelinę Parr: mimo swoich rozmiarów ponad wszelką wątpliwość nie jest to kurwa zdolna położyć kres wszystkim kurwom.

Pod Brenną Yarpen bije się w okrążonym czworoboku Ochotniczego Hufu. Wezwany z najgorętszego boju przez Barclaya Elsa, staje przed pułkownikiem zbryzgany posoką, ze stalowym naramiennikiem rozharatanym cięciem, które postawiło krańce blach sztorcem, a na pytanie, czy wszystko w porządku, odpowiada zdyszany, że ciekawe, dlaczego wszyscy o to pytają. Potem czworobok rusza w swój słynny marsz ku Złotemu Stawowi i krasnoludzka zawziętość, z Yarpenem w szyku, przemaga impet Nilfgaardu.

Po wojnie Yarpen zostaje wybrany podstarościm i zapowiada karierę w polityce, bo w każdym innym interesie duża konkurencja, a w polityce dureń na łapowniku i złodziejem pogania. W Rivii, w gospodzie „U Wirsinga", podejmuje Geralta i Jaskra ślimakami winniczkami, drwi z babskiej wszechmocy nad wiedźminem i kwituje jego filozofowanie teorią postępu jako stada świń, z którego są korzyści, więc nie ma co kręcić nosem, że wszędzie nasrane. Deklarację Geralta o końcu wiedźmiństwa rozstrzyga po salomonowo: skoro obdarowany sihilla nie chce, a darowującemu nie wolno przyjąć zwrotu, miecz zawiśnie nad kominem gospody, którą warto przemianować na „Pod Wiedźmińskim Mieczem". Wygłasza przy tym mowę, że ciemność będzie istniała zawsze, a w niej kły, pazury, mord i krew, i zawsze będą potrzebni wiedźmini. W pogromie rusza z toporem na odsiecz mordowanym, a przy składaniu rannych w łodzi przez sekundę widzi pomagających mu braci Dahlbergów. Coś się zaczyna, odpowiada nad brzegiem na słowa Jaskra, że coś się skończyło.