Triss Merigold

Wezwana do Kaer Morhen pod pretekstem choroby Vesemira (w „łamanie w kościach" nie wierzy ani przez chwilę), Triss przemierza zimą dzikie góry nad Gwenllech i jeszcze na treningowym Szlaku spotyka Ciri: dziecko biegające po Mordowni jak mały wiedźmin, choć jej dotyk i oczy nie zdradzają żadnych śladów mutacji. Przy fosie z czaszkami mała przemawia nagle obcym, metalicznym głosem: nazywa czarodziejkę czternastą ze Wzgórza, każe jej zawrócić i oddać Dziecko Starszej Krwi „tym, do których należy", grożąc, że inaczej Wzgórze się o nią upomni. W warowni Triss wita się z Geraltem, który oglądał jej nagrobek na Wzgórzu i dopiero niedawno dowiedział się, że to pomyłka; w stajni rzuca mu się na szyję, ale wiedźmin delikatnie ją odsuwa. Nocą czarodziejka rozkłada zagadkę wezwania na części: wspomina własny dawny, krótki romans z Geraltem (uwiodła go, odrobinę pomagając sobie magią, gdy ten po raz kolejny gwałtownie rozstał się z Yennefer, jej serdeczną przyjaciółką), odrzuca hipotezę, że wiedźmini chcą z jej pomocą mutować dziewczynkę, i rozszyfrowuje sekret grzybków i sałaty w grudniu. Odpowiedź przynosi ranek i odkrycie siniaków oraz pierwszej miesiączki małej: po awanturze, jaką urządza opiekunom od siedmiu boleści, Triss bierze Ciri pod skrzydła (krawiectwo, sukienka, czarna żmijka na szyję, lekcja słowa „niedysponowana"), a wiedźminom stawia trzy rady. Mniej sekretnych przyspieszaczy, więcej mleka; edukacja zamiast zdziczenia (chwali plan szkoły u w ); wreszcie prawda, dla której naprawdę ją ściągnięto i którą rozpoznała w niecałe pół godziny. Ciri jest o bardzo niepokojących zdolnościach. Gdy pierwsza zamieć grzebie twierdzę w śniegu, Triss leczy małą po swojemu, pomaga Geraltowi oprawiać upolowanego koziołka (byle być blisko niego) i postanawia, że nie ma ochoty dłużej sypiać sama; wieczorem o miejsce w jej łóżku uprzedza ją jednak Ciri.

W noc Midinváerne Triss wysłuchuje przy stole w halli wyznań o trzech transach Ciri i obiecuje wiedźminom, że nie doniesie o dziewczynce Kapitule; wojna i bitwa o Sodden nauczyły ją, że lojalność miewa więcej niż jedną stronę. Gdy mała przypadkiem raz jeszcze zaczyna sięgać po Białą Mewę, czarodziejka świadomie podaje jej własny kielich, a w wywołanym transie nawiązuje z Ciri kontakt psychiczny przez swój szafirowy amulet. W wizji staje na Wzgórzu pod Sodden wśród schodzących w dół zmarłych, słyszy o Dziecku Starszej Krwi i Białym Płomieniu, a metaliczny głos, który nazywa ją Czternastą, mówi jej, że zaszła za daleko i że ona sama już umarła. Jej Czar Identyfikacji rozbija się o niekończące się kurtyny; z transu wraca nieprzytomna, odesłana „na skrzydłach mewy", z wołaniem w uszach: zapomnij o nim, nie torturuj go. Wie, że te słowa Ciri kierowała do niej; odpowiada , że torturować nie będzie, ale zapomnieć nie może, i słyszy od niego, jak bardzo kocha . Mimo to prosi go, by tej nocy przy niej był; tylko był. Uznaje też własne granice: Ciri jest medium potężniejszym od niej, więc każe Geraltowi zwalczyć ambicję i zwrócić się wiosną o pomoc do Yennefer, a do tego czasu zostaje w twierdzy i czuwa przy małej dniem i nocą, ucząc ją przy okazji i pierwszego makijażu. Podczas wieczornych sporów o politykę wyznaje, kim jest: zasiada w radzie królewskiej z obok Fercarta i Keiry Metz i walczy z przyczynami wojen, nie ze skutkami. Wiedźminom opowiada wreszcie całą prawdę o Wzgórzu: strach, w którym zapomniała wszystkich zaklęć, śmierć Yoëla i Koral na jej oczach, własną krew i pomyłkę, przez którą pochowano ją w czternastym grobie (grobów jest czternaście, ciał tylko trzynaście), bo rozpoznawano ją po pięknych włosach, a ona ich już nie miała. Wyleczono ją i przywrócono jej wygląd, ale wydekoltowanej sukni nie założy już nigdy. I deklaruje, że gdyby zaszła konieczność, stanie na Wzgórzu jeszcze raz. Po ostrej scysji o zabite emocje („Milcz, Merigold!") nie pozwala Geraltowi odejść samemu, a wiosną, przy uratowanej spod muru Ciri, pada jej pytanie o wspólny wyjazd.

Pierwszego dnia za Ard Carraigh Triss dopada gwałtowna choroba żołądka z gorączką i konwulsjami, a wtedy wychodzi na jaw jej pilnie strzeżona słabość: od zawsze jest uczulona na eliksiry i magię. Innych leczy bez przeszkód, siebie może leczyć wyłącznie amuletami, a swój amulet zostawiła w Kaer Morhen albo zgubiła; zaklęć rzucić nie umie, bo skurcze nie pozwalają jej się skoncentrować. Zdana całkiem na Geralta i Ciri, którzy noszą ją, myją i czeszą, ląduje na wozie konwoju Wencka, gdzie kuruje się gałkami ze spleśniałego chleba z czosnkiem według receptury babki Yarpena Zigrina („mądra czarownica, wie, co dobre"). W malignie każe niejakiemu Kevynowi trzymać ręce przy sobie, oznajmia, że przeznaczenia nie da się uniknąć, i konkluduje, że wszyscy są w jakimś stopniu mutantami, a w chwili słabości wyznaje Geraltowi, jak żałuje, że to, co było między nimi, nie zdarzyło się teraz, i że zazdrości mu Yennefer. Zdrowiejąca, podczas kontroli patrolu z Ban Gleán jednym zawiłym gestem przekonuje dziesiętnika , że wcale jej nie widzi. W wypada z wozu, który Yarpen próbuje ocalić, i uderza się w głowę; spod kopyt i płomieni wywleka ją Ciri. Po bitwie, ledwie przytomna, leczy rannych, ale uratować nie umie, bo Wiewiórki strzelały strzałami o grotach rozpadających się w ranie na cztery haczykowate igły.

W pracowni Vilgefortza pada przy okazji fakt z życia Triss: razem z czarodziejem Fercartem zasiada w radzie królewskiej Foltesta w Temerii. Tym dziwniejsze wydaje się pytanie, które Filippa Eilhart zadała w Oxenfurcie: gdzie i dlaczego Triss się ukrywa? Sama Filippa wymienia ją też jednym tchem z tymi, którzy „musieli wybierać" w sprawie większej, niż wiedźmin umie sobie wyobrazić.

Na bankiecie w Aretuzie Triss mieni się odcieniami błękitu i seledynu i bawi zawieszonym na szyi serduszkiem z lapis lazuli. Geralt na powitanie łamie dla niej ceremoniał (zamiast całować dłoń, obejmuje ją i całuje w policzek, a ona się rumieni), Dijkstra próbuje ją ostrożnie wypytywać, a Yennefer ostrzega ją, by nie pisnęła szpiegowi słowa „o wiesz kim", i proponuje prowadzenie ćwiczeń w Aretuzie, dzięki którym mogłaby często widywać Ciri. To Triss zdradza też wiedźminowi, czym Yennefer się nie pochwaliła: że od bitwy pod Sodden zasiada w . Docinki o „liście zaległości" kończą się dla niej krótką, cichą rozmową z przyjaciółką, po której odchodzi zmieszana; Yennefer wyjaśnia potem Geraltowi, że wiedziała o wszystkim od dawna i właśnie rozwiała resztę wątpliwości. Przy wzmiance o rozmowie „jutro, po naradzie" Triss uśmiecha się dziwnie, a pytania, które mogłoby paść po tym uśmiechu, przerywa wejście .

Dziwny uśmiech z bankietu znajduje wyjaśnienie: Triss jest w spisku Filippy od początku. W noc puczu klęczy nad ciałem Lydii, wyrzucając Radcliffe'owi, że miało obyć się bez trupów, a gdy na miejscu zjawia się Geralt, odbiera mu wzrok miękkim zaklęciem i szepcze: wybacz, musiałam. Tak chroni go przed zobaczeniem tego, czego widzieć mu nie wolno. W masakrze na naradzie zostaje kontuzjowana, a mimo to z płonącego Garstangu wywleka na własnych plecach zmasakrowanego przez Vilgefortza wiedźmina, powtarzając, by nie umierał. Sił na otwarcie teleportu już jej nie starcza; od Tissai, która właśnie ogniem odparła szturm na pałac i wygarnęła jej współudział w „niecnym spisku", słyszy w końcu dwa słowa: pomogę ci.

To od Triss Jaskier dowiaduje się, gdzie szukać Geralta, i to jej wersję wypadków w Garstangu wiedźmin uznaje za dokładniejszą od własnej. Sama czarodziejka jest w Tretogorze: u boku Filippy pomaga królowej Hedwig opanować chaos, w jakim pogrążyła się Redania po śmierci Vizimira.

To Triss, jak wyjawia list Dijkstry, teleportowała rannego Geralta z Thanedd do Brokilonu, czyniąc z tego głęboki sekret nawet przed redańskim wywiadem. Latem przebywa w Montecalvo u Filippy i uczestniczy w pierwszym spotkaniu projektowanego konwentu: pomaga rzucać wyczerpujące zaklęcie teleprojekcyjne, z przekąsem komentuje z Keirą wygląd nilfgaardzkiej czarodziejki i czeka, aż na widok Franceski „czarnemu szczurkowi" oczy wyjdą z orbit.

Przy okrągłym stole w Montecalvo Triss słucha relacji Yennefer i widzi to, czego nie widzą inne: przyjaciółka jest przybita, zmęczona i chora, a wystudiowany spokój kosztuje ją wszystko. Obserwuje kamienne twarze obu Nilfgaardek i zadaje sobie pytania, na które nikt przy stole nie odpowiada głośno, o rolę Idy Emean i o to, ile Filippa mówi mniej, niż wie. Opowieść Franceski o genie Lary Dorren układa jej się w obraz, od którego robi się zimno: hodowla nie obyła się bez kojarzenia w parki, czarodziejki od pokoleń sterowały królewskimi małżeństwami urokami, afrodyzjakami i podmienianymi specyfikami, stąd nieprawdopodobne koligacje Calanthe, Pavetty i , a Yennefer była w to zaangażowana i teraz żałuje. Do licha, myśli Triss, jeśli się o tym dowie... Dla niej samej Ciri pozostaje nie Królową Północy, lecz popielatowłosą wiedźminką z Kaer Morhen, o której myśli jak o młodszej siostrzyczce. W przerwie zapewnia Yennefer, że Geralt jest w Brokilonie bezpieczny, rumieniąc się jak zwykle przy jego imieniu, a po ucina panikę loży: Yennefer nie uciekła po to, by zdradzić.

Noc jesiennego Ekwinokcjum zastaje Triss w świątyni Melitele w Ellander. Gdy nad świątynią przelatuje Dziki Gon, a park grzmi konajączką kozodojów, czarodziejka śni ten sam sen co Nenneke i Jarre: mglisty obraz Ciri i krwi na jej twarzy. Na korytarzu najpierw krzyczy na chłopca, że nikt nie umiera, a lelki po prostu zbierają się do odlotu, po czym sama zaciska pięści i wybucha, że bezsiła doprowadza ją do szału: ona tam gdzieś cierpi i krwawi, a nie wiadomo nawet, gdzie jej szukać. Na pytanie arcykapłanki, czy próbowała się modlić, nie ma odpowiedzi.

Triss włóczy się w tajnej misji po tawernach i oberżach portowego Bremervoord, zbierając informacje wśród żeglarskich opowieści. Od rybaczki z Wysp Skellige słyszy relację o wyłowieniu z morza kobiety w czerni, która nazwała się Yennefer z Vengerbergu i trafiła do Kaer Trolde, do jarla Cracha an Craite. Gdy opowieść kończy się słowami, że czarodziejka „później się zabiła", Triss zapomina o incognito i krzyczy na całą salę, pytając, czy Yennefer naprawdę nie żyje. Słyszy w odpowiedzi, że martwa jest jak makrela, bo zabiła się własnymi czarami ostatniego dnia sierpnia; ale to już zupełnie inna historia.

Tygodnie po wrześniowym nowiu Triss przybywa do Kaer Trolde, w prześlicznej sukni i szynszylowym futrze, i od progu zostaje obnażona: Crach an Craite wie, że po banicji od Foltesta wzięła ją pod skrzydła Filippa Eilhart, i pyta wprost, czy przybywa jako tajny agent tropiący dawną przyjaciółkę. Triss wybucha, że Yennefer nie żyje, o Ciri wciąż nic nie wiadomo i że przypłynęła prywatnie, z troski. Przy kolacji składa z jarlem łamigłówkę ostatnich dni Yennefer; to ona wyjaśnia, czym była komisja Radcliffe'a i jej ściśle utajniona hipoteza o czynnym teleporcie Tor Lary, z której wynika cień szansy, że Ciri umknęła i Nilfgaardowi, i Vilgefortzowi. O ostatniej megaskopowej rozmowie Yennefer, wypytywana przez jarla, „niczego nie wie" i zakrywa oczy rzęsami: sama w niej uczestniczyła. To wtedy skłamała, że jest sama, wtedy prosiła Yennefer o pozostawienie śladu, po którym dałoby się pójść, i wtedy usłyszała, po własnym „wybacz mi", słowa, które trudno będzie zapomnieć: „o, nie, Triss. Nigdy".

Dziewiętnastego listopada, w pełnię księżyca, Triss uczestniczy w świątyni Melitele w wieszczym seansie Ioli nad przedmiotami należącymi do Ciri. Wbrew ostrzeżeniom Nenneke zrzuca futro i żąda udziału w transie: chce widzieć na własne oczy, bo kocha Ciri jak młodszą siostrę, a mała uratowała jej kiedyś życie w Kaedwen. Na słowa arcykapłanki, że ryzykuje zobaczeniem czegoś, czego widzieć nie powinna, myśli z przerażeniem o wzgórzu Sodden, na którym kiedyś umarła i na którym wykuto jej imię na obelisku: o wzgórzu i grobie, które kiedyś się o nią upomną, bo już jej to wyprorokowano. Mimo to klęka i bierze Iolę za rękę. W wizjach za drzwiami wieży Ciri zobaczy ją później na szczycie wzgórza, w wietrze, przed którym nic nie osłania, patrzącą na wchodzący pod górę niekończący się pochód cieni o znajomych twarzach.

Relacji Fringilli o zimie z Geraltem Triss słucha w Montecalvo z twarzą, na której Nilfgaardka raz po raz dostrzega błysk czegoś, co nie jest odblaskiem świec: nienawiści przy opowieści o nocach, niechęci przy toastach na cześć doskonałej roboty. Gdy desant na Rhys-Rhun kończy się pustą ruiną, a upokorzona Fringilla powtarza, że naprawdę nie pojmuje, jak to się mogło stać, Triss odpowiada trzema słowami, w których mieści się wszystko, co wie o wiedźminie: a ja tak.

W dniu wielkiej bitwy Triss jest w świątyni Melitele i mówi Nenneke, że czuje się jak okradziona. Loża, taka mądra, rozsądna i logiczna, odmówiła jej wszystkiego: wytłumaczyła, że los jednostek nie ma znaczenia dla losów świata, że honor i ideały to puste pojęcia, a prawdziwe pole bitwy o losy świata leży zupełnie gdzie indziej. Nie wolno jej więc szaleńczo ruszyć na ratunek Ciri, Geraltowi ani Yennefer; nie wolno jej nawet stanąć na Wzgórzu, jeszcze raz, tym razem ze świadomością naprawdę słusznej decyzji. Arcykapłanka nie pociesza: odpowiada cicho, że każdy ma jakąś swoją decyzję i jakieś swoje Wzgórze, i że Triss przed swoimi też nie ucieknie.

Po upadku Vilgefortza Triss dostaje od Filippy zadanie w trójce z Sabriną i Keirą: po kryjówce czarodzieja, zamku Stygga, nie ma pozostać ślad, by przyszła legenda miała jedną, prawomyślną wersję. Nocna eksplozja, którą kończą sprawę, słyszalna jest aż w Maecht.

W Cintrze Triss zasiada z lożą piętro nad obradami pokojowymi, w komnacie, w której Calanthe zgodziła się kiedyś na mariaż Pavetty z Jeżem. Myśli o Ciri, swojej małej siostrzyczce, która jest teraz gdzieś daleko na południu, razem z Geraltem i Yennefer, bezpieczna; chyba że one znowu ją okłamały. Gdy Assire oznajmia, że sprawa Cintry jest już rozwiązana i załatwiona, Triss domyśla się pierwsza i wzdycha głośno. Przy wieszaniu portretu fałszywej Cirilli myśli: niech tak zostanie, bardzo dobrze się stało. Prawdziwa Ciri będzie teraz bezpieczna. Zapomną o niej. Pozwolą jej żyć.

Gdy Ciri staje przed lożą w Montecalvo, Triss wita ją szczerym, miłym uśmiechem, a w głosowaniu nad wyjazdem do Rivii opowiada się za: zna dziewczynę i za nią ręczy. Deklaruje też, że jeśli Ciri się zgodzi, będzie jej towarzyszyć w podróży, wspomoże ją w przemyśleniach i w rozmowie z Geraltem.

W drodze do Rivii Triss znosi w milczeniu jad Yennefer, która wie o jej dawnej roli i zapowiada, że będzie się delektować jej upokorzeniem przed Geraltem; odpowiada tylko, że Geralt umie wybaczać i do znęcania się nie zniży. W ogarniętym pogromem mieście wyciąga kamienowaną Yennefer spod ciosów i odmawia teleportacji: nie ucieknie, nie schowa się za kiecką loży i nie zemdleje ze strachu jak pod Sodden, bo to w sobie właśnie złamała. Z kupy kompostu, którą legenda nazwie Rivijskim Wzgórzem, wykrzykuje z wściekłością inkantację, z której rodzi się Niszczące Gradobicie, zaklęcie, którego nikt po niej nie zdoła powtórzyć; kroniki nadadzą jej za ten dzień przydomek Nieulękłej, choć na akwarelach z legendy na wzgórzu stoi tylko jedna kobieta. Przy konającym wiedźminie mówi ze spokojem, którego sama się dziwi, że jest za późno na medyka, pomaga złożyć rannych w , czując przez mgłę perfumy Lytty Neyd i widząc żółtozielone oczy , i prosi , by pozwoliła jej płynąć z nimi. Słyszy, że sama nie wie, o co prosi, a na pożegnalne „na pewno" myśli: skłamała mi, nie zobaczę jej już nigdy. Vaesse deireadh aep eigean. Coś się kończy.