Calanthe

Na zaręczynową ucztę Pavetty Calanthe potajemnie ściąga wiedźmina Geralta: każe go przebrać za wielmożnego „Ravixa z Czteroroga" i sadza po swojej prawicy, z jego mieczem ukrytym za oparciem tronu. Płaci nie za konkretne zadanie, lecz za efekt: przymierze ze Skellige i małżeństwo córki po swojej myśli, którym zagrozić może tylko przeznaczenie. Królowa wie przy tym więcej, niż mówi komukolwiek. Piętnaście lat wcześniej Roegner, uratowany na łowach w Erlenwaldzie przez tajemniczego rycerza zwanego Jeżem, przysiągł wybawcy w nagrodę to, co zastał w domu, a czego się nie spodziewał. A zastał świeżo narodzoną Pavettę.

Gdy Jeż zjawia się na uczcie po swój dług, Calanthe gra wszystkimi kartami po kolei: drwiną, groźbą, szczuciem zalotników, wreszcie oszustwem z dzwonem bijącym „północ" przed czasem, bo o klątwie, która za dnia nadaje rycerzowi potworną postać, wiedziała od dawna i chciała go publicznie upokorzyć. Przegrywa dopiero z własną córką. Pavetta, zapytana wobec dworu, czy chce odejść z potworem, mówi „tak", bo Jeż to Duny, mężczyzna, z którym królewna potajemnie spotyka się od roku. Gdy straż na rozkaz królowej próbuje go zabić, z dziewczyny wybucha żywiołowa Moc, która roztrzaskuje tron razem z Calanthe o ścianę. Leżąc wśród szczątków, królowa wysłuchuje miłosnego wyznania Eista Tuirseach (rycerza ze Skellige, z którym łączy ją dawna, niedokończona historia) i zamyka wszystkie rachunki jedną decyzją. Oddaje Pavettę Dunemu, zdejmując tym, nieświadomie, jego klątwę, przyjmuje oświadczyny Eista, na przeprosiny zdobywa się w dokładnie dwóch słowach, a wiedźminowi płaci szmaragdowym naszyjnikiem, bo prosił o zieloną szarfę, pamiątkę koloru jej oczu.

Równo sześć lat po uczcie Calanthe przyjmuje w Cintrze wiedźmina, który wrócił po swoją Niespodziankę, i rozgrywa z nim ostatnią partię. Nie nosi już żałoby po Pavetcie i Dunym, którzy zginęli w sztormie w drodze ze Skellige; gdy dziecko-niespodzianka przyszło na świat, rozkazała Myszoworowi odszukać i zabić Geralta, po czym odwołała rozkaz bez słowa wyjaśnienia. Teraz drwi z wiedźmina bajką o okrutnym odbieraczu dzieci i każe mu wybierać spośród dziesięciorga bawiących się w fosie. Przyparta, mówi wprost, że wie o Próbie Traw i o cenie wiedźmińskiej selekcji, oraz bezbłędnie diagnozuje, co naprawdę kieruje Geraltem: nie szlachetność, lecz strach człowieka, który nie wierzy w przeznaczenie. Wyznaje też własną słabość: oddałaby mu to dziecko, ale sama się boi. Zrzeczenie się wiedźmina kwituje uśmiechem nie do rozszyfrowania i słowami, że gdyby wybrał prawidłowo, przekonałby się, iż przeznaczenie umie okrutnie drwić; przyjmuje od klęczącego różę i żegna go dziwnym przeczuciem, że widzi go po raz ostatni. Przeczucie się spełnia. Gdy armie Nilfgaardu wdzierają się do Cintry, królowa do końca dowodzi obroną: w dolinie Marnadal nie dopuszcza do rozsypki rozbitych wojsk, osłania odwrót do miasta i bije się jak mężczyzna, aż kłują ją pikami. Ciężko ranna, w zdobywanym zamku prosi o śmierć, a gdy nikt nie śmie jej dobić, dopełza do blanków i skacze głową w dół. Wieść o jej końcu przynosi Geraltowi Jaskier; wizja Calanthe w pogiętej, zakrwawionej zbroi, którą wiedźmin zobaczył po Wodzie Brokilonu, okazała się zapowiedzią.

Wspomnienie Ciri przywołuje królową w najczarniejszej godzinie sprzed lat: na przystani Skellige, dokąd Calanthe, witana przez wyspiarzy tytułem Modron, przypływa po zaginięciu Pavetty i Dunego. Ich statek pochłonął sztorm zwany Geas Muire, Przekleństwem Morza, sztorm, którego nikt nie przewidział i którego miało nie być. Królowa nie płacze: wykrzykuje klęczącemu jarlowi Crachowi an Craite, że żaden drakkar nie miał prawa wyjść w morze bez jego zgody, wystawia mu „cholerny dług" do spłacenia kiedyś jej samej albo wnuczce i przyjmuje jego krwawą przysięgę. Nazajutrz o świcie zabiera Ciri do Cintry, zapowiadając, że nigdy nie pozwoli jej wrócić na Wyspy. Na uczcie żałobnej, wśród przerażającej ciszy, morscy wilkowie Skellige upijają się i roztrzaskują rogi o ściany w bezsilnym gniewie.

Opowieści Cracha an Craite dopisują do portretu Lwicy trzy rysy. Po śmierci Pavetty zabroniła Ciri bywać na Skellige, ale gniew wystarczył ledwie na pół roku. Gdy doniesiono jej o dziecięcych „zaręczynach" wnuczki z Hjalmarem, błyskawicznie zabrała małą do Cintry: plotki mogły zaszkodzić projektom mariażu, a Calanthe myślała o Tankredzie Thyssenie z Koviru, może o redańskim Radowidzie. Wreszcie zagadka z czasu rzezi Cintry: gdy odradzano jej ryzykowną ewakuację Ciri z płonącego miasta, podpowiadając formalną kapitulację dziewczynki przed hetmanami Nilfgaardu, odparła wedle naocznych świadków, że lepiej, by krew dziewczyny popłynęła po bruku Cintry, niż by miała zostać splugawiona. Czym splugawiona, zastanawia się jarl; Yennefer odpowiada bez wahania: małżeństwem z Emhyrem.