Opis ogólny — bez zdradzania fabuły.
Żylasty wojownik z wysp Skellige, sława rycerstwa i głos rozsądku w poselstwie wyspiarzy. Deklaruje pogardę dla ożenku — życie wiedzie zbyt niebezpieczne na trwałe związki — ale jego wymiany zdań z Calanthe, królową Cintry, zdradzają, że tych dwoje łączy dawna, niedokończona historia: królowa rumieni się na jego widok, a on pamięta obietnice, które „dobrze wryły mu się w pamięć". Obyczaju i honoru pilnuje twardą ręką i wyznaje zasadę, że danego słowa — zwłaszcza królewskiego — trzeba dotrzymywać.
Przeglądasz bez zakładki — widzisz pełną opublikowaną biografię.
Do Cintry Eist przywozi kandydata do ręki Pavetty, córki królowej — Cracha, siostrzeńca swojego króla — a wyjeżdża jako przyszły król Cintry. Przy stole pilnuje porządku: krewkiego, rwącego się do bitki Cracha ucisza pokazaną mu pięścią i przypomnieniem, że w cudzym domu nie wszczyna się bijatyki bez zgody gospodyni. Gdy o rękę królewny upomina się zaklęty w potwora rycerz Jeż, powołując się na przysięgę, którą zmarły mąż królowej, król Roegner, złożył mu za uratowanie życia, Eist jako pierwszy mówi głośno, że królewskich obietnic trzeba dotrzymywać — i dwukrotnie staje po stronie danego słowa przeciw wygodzie królowej. Gdy z Pavetty wybucha żywiołowa Moc i tron z Calanthe roztrzaskuje się o ścianę, Eist zasłania nieprzytomną władczynię własnym ciałem przed gradem odłamków. Wyznanie miłosne składa jej wśród szczątków tronu — i zostaje przyjęty. Calanthe godzi się na małżeństwo, dzięki któremu Cintra dostanie króla, a przymierze ze Skellige przypieczętują aż dwa wesela.
Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.
r. 8Burda na uczcie w Cintrze — Gdy po „tak" Pavetty królowa Calanthe każe straży zabić Jeża, w halli tronowej Cintry wybucha bitwa — a po niej żywioł. Geralt mieczem osłania Jeża przed sztyletem Rainfarna i gizarmami strażników, królewna zaś wybucha czystą, pierwotną Mocą: stół wiruje pod powałą, tron z królową roztrzaskuje się o ścianę, giną czterej ludzie. Sferę Mocy rozbijają dopiero wspólne uderzenia wiedźmina i Myszowora — gdy Kudkudak zwierzęcym koncertem na duszonych dudach dekoncentruje królewnę.