Eist Tuirseach

Do Cintry Eist przywozi kandydata do ręki Pavetty, córki królowej: Cracha, siostrzeńca swojego króla. Sam wyjeżdża stamtąd jako przyszły król Cintry. Przy stole pilnuje porządku: krewkiego, rwącego się do bitki Cracha ucisza pokazaną mu pięścią i przypomnieniem, że w cudzym domu nie wszczyna się bijatyki bez zgody gospodyni. Gdy o rękę królewny upomina się zaklęty w potwora rycerz Jeż, powołując się na przysięgę, którą zmarły mąż królowej, król Roegner, złożył mu za uratowanie życia, Eist jako pierwszy mówi głośno, że królewskich obietnic trzeba dotrzymywać, i dwukrotnie staje po stronie danego słowa przeciw wygodzie królowej. Gdy z Pavetty wybucha żywiołowa Moc i tron z Calanthe roztrzaskuje się o ścianę, Eist zasłania nieprzytomną władczynię własnym ciałem przed gradem odłamków. Wyznanie miłosne składa jej wśród szczątków tronu i zostaje przyjęty. Calanthe godzi się na małżeństwo, dzięki któremu Cintra dostanie króla, a przymierze ze Skellige przypieczętują aż dwa wesela.

Los Eista, o którym po rzezi Cintry mówiło się tylko „król poległ", zostaje nazwany wprost na naradzie w Hagge: Eist Tuirseach zginął zabity w bitwie w Marnadalu, w przegranym starciu, które otworzyło Nilfgaardowi drogę na Cintrę. To za niego i za Calanthe jego siostrzeniec, jarl Crach an Craite, poprzysiągł Czarnym krwawą zemstę, którą wypełnia ogniem wzdłuż całego nilfgaardzkiego wybrzeża.