Opis ogólny — bez zdradzania fabuły.
Siostrzeniec króla Brana ze Skellige, przywieziony do Cintry przez rycerza Eista Tuirseach jako oficjalny kandydat do ręki królewny Pavetty. Typ wojownika-zabijaki: głośny, skory do bitki, o obrazie honoru nie zapomina nigdy. Klnie po wyspiarsku („Cuach op arse...") i najlepiej czuje się z mieczem w ręku.
Przeglądasz bez zakładki — widzisz pełną opublikowaną biografię.
Przy uczcie Crach zabawia stół po swojemu: bitwę nad Thwyth odtwarza kością umoczoną w sosie, wrzeszcząc na cały głos, a o urodzie królewny, o którą się przecież stara, zapomina powiedzieć choćby słowo. Dwa razy zrywa się do bitki z Jeżem — zaklętym w potwora rycerzem, który zgłasza się po rękę Pavetty na mocy dawnej przysięgi królewskiej — najpierw gdy ten ogłasza swoje prawa, potem gdy żąda królewny z dłoni samej królowej. Oba razy zostaje spacyfikowany: raz pięścią pokazaną mu przez Eista, raz piszczałką od dud Draiga Bon-Dhu, którą skald na rozkaz Eista okłada go w potylicę. Wybuch Mocy — żywiołu magii, który wyrywa się z królewny — Crach spędza rozpłaszczony na wirującym pod powałą stole, miotając w dół przekleństwa. Na tym jego kandydatura do tronu Cintry się kończy.
Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.
r. 8Burda na uczcie w Cintrze — Gdy po „tak" Pavetty królowa Calanthe każe straży zabić Jeża, w halli tronowej Cintry wybucha bitwa — a po niej żywioł. Geralt mieczem osłania Jeża przed sztyletem Rainfarna i gizarmami strażników, królewna zaś wybucha czystą, pierwotną Mocą: stół wiruje pod powałą, tron z królową roztrzaskuje się o ścianę, giną czterej ludzie. Sferę Mocy rozbijają dopiero wspólne uderzenia wiedźmina i Myszowora — gdy Kudkudak zwierzęcym koncertem na duszonych dudach dekoncentruje królewnę.