Asa Thjazi

Kapitan drakkara „Tamara", żeglarz z absolutnym zaufaniem jarla: stary wilk morski, któremu przyszło opowiadać o rzeczach, od których siwieją berserkerzy.

ŻyjeOstatnio widziana/y: Skellige

Pierwsze pojawienie

Rozdział 49 · Rozdział dziewiąty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Kapitan ze Skellige, dowódca drakkara „Tamara", człowiek, do którego jarl Crach an Craite ma absolutne zaufanie. Stary wilk morski: umie prowadzić łódź po dwanaście węzłów i odróżnić katastrofę naturalną od nienaturalnej, a gdy musi opowiadać o tej drugiej, wierci się na ławie i wyłamuje palce, aż strzelają knykcie.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 49

Świadek z pokładu „Tamary"

Asa dowodzi „Tamarą" w wyprawie Yennefer na Głębię Sedny: zgłasza się na ochotnika także na „Alkyone", ale seneszal Guthlaf każe mu trzymać komendę na drugim drakkarze. Z bezpiecznej odległości ogląda potem rzeczy, po których stare wilki morskie przestają nawet krzyczeć: czarny lej chmur, błyskawice jak macki meduzy i wirującą „Alkyone" unoszoną sto łokci nad wrzące morze. Prowadzi „Tamarę" na ratunek skaczącym w fale ludziom, lecz po eksplozji, która ciska drakkarem wstecz, wyławia już tylko dwa ciała. Relację zdaje jarlowi niespokojnie, pod zachodzące za Spikeroog słońce, i melduje uczciwie także to, co gada prosty lud: że wszystko to wina magiczki i kara za jej zbrodnie. Przypadkową zbieżność miejsca ze śmiercią Pavetty jarl kwituje twardo: to nie był przypadek.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 49Zaginięcie na Głębi Sedny: Świadoma, że jej megaskopowe rozmowy ktoś podsłuchał albo zdradził, Yennefer robi z samej siebie przynętę: dwudziestego ósmego sierpnia wypływa ze Skellige dwoma drakkarami, by sprawdzić, „czym katastrofy naturalne różnią się od nienaturalnych" na Głębi Sedny, tej samej, która pochłonęła niegdyś statek Pavetty i Dunego. Na dzień przed wrześniowym nowiem czarodziejka, seneszal Guthlaf i ośmiu ochotników żeglują „Alkyone" w głąb akwenu; rwącego się na pokład Hjalmara Yennefer odsyła na „Tamarę", co ratuje mu życie. Nad „Alkyone", i tylko nad nią, niebo skłębia się w czarny lej, błyskawice oplatają kadłub jak macki meduzy, a wirujący drakkar unosi się sto łokci nad wrzące morze i znika po eksplozji, która ciska „Tamarą" wstecz. Załoga kapitana Asy Thjaziego wyławia tylko dwa ciała; Yennefer nie ma między nimi. Jarl Crach an Craite kwituje zbieżność miejsca z katastrofą sprzed piętnastu lat jednym zdaniem: to nie był przypadek. Ani wtenczas, ani teraz.