Guthlaf

Stary seneszal jarla Skellige, syn Svena: człowiek od rachunków i rozkazów, który o najniebezpieczniejszy zaszczyt swojego życia poprosił sam.

Żyje

Pierwsze pojawienie

Rozdział 49 · Rozdział dziewiąty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Seneszal na dworze Cracha an Craite w Kaer Trolde na Skellige, syn Svena. Stary, rzeczowy i skrupulatny: umie zapanować nad rozgardiaszem, policzyć, ilu ludzi potrzeba do sterowania drakkarem, i twardo powiedzieć, czego na Wyspach nie ma, choćby prosiła czarodziejka.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 49

Pierwszy ochotnik

Przydzielony przez jarla Yennefer, Guthlaf panuje nad szaleńczym rozgardiaszem budowy megaskopu: pilnuje rachunków pędzących do skarbca i banku, sprowadza rzemieślników i asystuje przy poszukiwaniach brylantu. Czarodziejka przypada mu do gustu. Gdy prosi o drakkary na Głębię Sedny, uprzedzając, że rzecz będzie bardziej ryzykowna niż morska bitwa, Guthlaf zgłasza się pierwszy i obejmuje komendę na „Alkyone"; sam wylicza, że ośmiu ochotników wystarczy, by nie narażać ani jednego człowieka ponad konieczność. Czarny lej, który wciąga „Alkyone" w niebo, zamyka jego historię: drakkar znika bez śladu, a stary seneszal, jak mówi ponuro kapitan Asa Thjazi, przepadł z kretesem w wodach Sedny.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 49Zaginięcie na Głębi Sedny: Świadoma, że jej megaskopowe rozmowy ktoś podsłuchał albo zdradził, Yennefer robi z samej siebie przynętę: dwudziestego ósmego sierpnia wypływa ze Skellige dwoma drakkarami, by sprawdzić, „czym katastrofy naturalne różnią się od nienaturalnych" na Głębi Sedny, tej samej, która pochłonęła niegdyś statek Pavetty i Dunego. Na dzień przed wrześniowym nowiem czarodziejka, seneszal Guthlaf i ośmiu ochotników żeglują „Alkyone" w głąb akwenu; rwącego się na pokład Hjalmara Yennefer odsyła na „Tamarę", co ratuje mu życie. Nad „Alkyone", i tylko nad nią, niebo skłębia się w czarny lej, błyskawice oplatają kadłub jak macki meduzy, a wirujący drakkar unosi się sto łokci nad wrzące morze i znika po eksplozji, która ciska „Tamarą" wstecz. Załoga kapitana Asy Thjaziego wyławia tylko dwa ciała; Yennefer nie ma między nimi. Jarl Crach an Craite kwituje zbieżność miejsca z katastrofą sprzed piętnastu lat jednym zdaniem: to nie był przypadek. Ani wtenczas, ani teraz.