Cintra

Typ: miastoRegion: CintraPoznane w: rozdziale 8

Akcja w rozdziałach

4 · do zakładki

Teraz przebywa

9 bohaterów

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Miasto i królestwo Calanthe, leżące na tyle blisko morza, że Cintrze opłaca się przymierze z wyspiarzami ze Skellige, którzy „na tych, z którymi są w przymierzu, nie napadają tak często jak na innych". Tradycja nie dopuszcza tu niewieścich rządów: co król, to król. Dlatego po śmierci króla Roegnera tron czeka na męża królewny. Sercem zamku jest halla tronowa z ogromnym stołem na przeszło czterdziestu biesiadników, krużganki obiegają wewnętrzny dziedziniec, a północ wybija dzwon z kordegardy. W okolicznych lasach, jak w każdym kraju, trafiają się wilkołaki i bazyliszki, „a i mantikora się znajdzie, jak dobrze poszukać".

Historia miejsca

Pełna kronika: czytasz bez ustawionej zakładki.

Kwestia ceny · od rozdziału 8

Na zaręczynowej uczcie Pavetty po dług sprzed piętnastu lat zgłasza się Jeż z Erlenwaldu, a Prawo Niespodzianki bierze górę nad wszystkimi intrygami Calanthe. Wybuch dziedziczonej Mocy królewny demoluje hallę tronową (remont potrwa z miesiąc, czterech ludzi ginie), klątwa Jeża opada wraz ze słowami królowej „daję ci Pavettę", a Cintra zyskuje jednej nocy przyszłego króla, Eista Tuirseach, i przymierze ze Skellige. Na koniec wiedźmin wiąże tym samym Prawem Niespodzianki nienarodzone dziecko Pavetty: wróci po nie do Cintry za sześć lat.

Prowincja imperium · od rozdziału 25

Po rzezi Cintra jest nilfgaardzką Prowincją, w której rezyduje sam imperator Emhyr var Emreis, a namiestnikiem jest marszałek Menno Coehoorn, który kraju szczerze nie polubił: „ten kraj jest taki ponury". Był niegdyś inny, odpowiada mu imperator, i będzie kiedyś inny. Przeciw okupantom wybucha rebelia pod wodzą diuka Windhalma z Attre: zostaje zdławiona, niedobitki uchodzą do Verden, a pojmanego przywódcę czeka publiczna, okrutna kaźń dla przykładu grozy. Tymczasem na Północy, na naradzie w Hagge, królowie kreślą plany odbicia Cintry, dobrze wiedząc, że bez krwi Calanthe kraj nie uzna żadnego nowego pana: krew nie woda.

Okrągły stół i dzwony · od rozdziału 61

Drugiego kwietnia do Cintry zjeżdżają władcy Północy i delegacja Cesarstwa: przy okrągłym stole w halli obwieszonej tarczami herbowymi, także nilfgaardzkimi z czasów okupacji, rodzi się pokój cintryjski, a piętro wyżej nad przebiegiem obrad czuwa przez telekomunikator loża czarodziejek. Sprawę sukcesji po Calanthe rozstrzyga ślub cesarza: w galerii władców, za Cerbinami i Coramami, za Corbettem, Dagoradem i Roegnerem, za dumną Calanthe i melancholijną Pavettą, zawisa portret jasnowłosej dziewczyny podpisany „Cirilla Fiona Elen Riannon, królowa Cintry i cesarzowa Nilfgaardu". Dzwony całego miasta biją wtedy uroczyście, ale jakoś dziwnie żałobnie.

Pasażer z „Catriony" · od rozdziału 61

Kilka dni przed biciem dzwonów do cintryjskiego portu zawija stary, brudny holk „Catriona". Po cumie schodzi na keję jeden jedyny szczur, wyliniały i pozbawiony ucha; zagryza go stary kocur Rudzielec, a pchły z szczurzej sierści przenoszą się do kociego futerka. Kot zdycha w rynsztoku, życząc ludziom, by cierpieli tak samo jak on, a gospodyni, która wymiotła go z podwórka, drapie się właśnie w łydkę, bo ugryzła ją pchła. Życzenie Rudzielca ma się spełnić niebawem, na naprawdę wielką skalę.

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki; każde prowadzi do rozdziału.

r. 8Burda na uczcie w Cintrze: Gdy po „tak" Pavetty królowa Calanthe każe straży zabić Jeża, w halli tronowej Cintry wybucha bitwa, a po niej żywioł. Geralt mieczem osłania Jeża przed sztyletem Rainfarna i gizarmami strażników, królewna zaś wybucha czystą, pierwotną Mocą: stół wiruje pod powałą, tron z królową roztrzaskuje się o ścianę, giną czterej ludzie. Sferę Mocy rozbijają dopiero wspólne uderzenia wiedźmina i Myszowora, gdy Kudkudak zwierzęcym koncertem na duszonych dudach dekoncentruje królewnę.r. 8Odczarowanie Dunego: Klątwę, która od urodzenia dawała Dunemu za dnia twarz potwora, zdejmują, przy spełnionym przeznaczeniu, słowa Calanthe: „daję ci Pavettę". Nikt tego nie zauważa aż do świtu, gdy Duny się nie zmienia; Geralt i Myszowór czekają ze śmiechem, aż królowa sama się połapie, że to ona odczarowała przyszłego zięcia. Tej samej nocy Calanthe przyjmuje oświadczyny Eista Tuirseach. Cintra dostaje króla, a przymierze ze Skellige przypieczętują dwa wesela.r. 8Przysięga Dunego: Zapytany po raz drugi, czego żąda za uratowanie życia, Geralt odpowiada Dunemu formułą Prawa Niespodzianki: „dasz mi to, co już posiadasz, a o czym nie wiesz", po czym zapowiada powrót do Cintry za sześć lat. Rumieniec Pavetty potwierdza to, czego jej narzeczony nie wiedział: królewna spodziewa się dziecka. Wiedźmin, sam kiedyś zabrany z domu tym samym prawem, związał właśnie przeznaczeniem nienarodzone dziecko pary z Cintry.r. 19Rzeź Cintry: Armie Nilfgaardu przechodzą przełęcze i w dolinie Marnadal otaczają wojska Cintry. W całodniowej bitwie król ginie, a Calanthe nie dopuszcza do rozsypki: zbiera wokół sztandaru, kogo może, przebija się z pierścienia i broni przeprawy, osłaniając odwrót do miasta. Bije się jak mężczyzna, aż podczas szarży na piechotę kłują ją pikami. Miasto nie ma już kim się bronić; resztka rycerstwa z rodzinami barykaduje się w zamku, którego bramę nilfgaardzcy czarownicy rozwalają w pył. Gdy po czterech dniach pada i chroniony magią stołb, zdobywcy nie zastają w nim nikogo żywego: kobiety zabiły dzieci, mężczyźni kobiety. Ciężko ranna królowa, której nikt nie chciał dobić, dopełzła do blanków i skoczyła głową w dół. O tym wszystkim Geralt dowiaduje się rok przed przyjazdem na Zarzecze od Jaskra, w panice ucieczki za Jarugę. Poeta nie słyszał nic o dziesięcioletniej wnuczce królowej; wiadomo tylko, że kobiety i dzieci znaczniejszych rodów broniły się właśnie w stołbie, z którego nie ocalał nikt.r. 19Geralt zrzeka się Niespodzianki: Równo sześć lat po uczcie zaręczynowej Pavetty Geralt staje w Cintrze po swoje dziecko-niespodziankę. I rezygnuje. Calanthe gra z nim twardo: każe wybrać jedno z dziesięciorga dzieci bawiących się w fosie, a przyciśnięta odsłania prawdę, bo wie o Próbie Traw i o tym, że przeżywa ją najwyżej czworo na dziesięcioro. Geralt trafnie zgaduje (na chybił trafił, jak potem przyzna), że wśród dzieci w fosie nie ma „syna Pavetty", i wyznaje królowej, dlaczego naprawdę nie wybierze: nie wierzy w przeznaczenie, a gdy nie jest pewien, boi się. Zrzeka się nieodwołalnie, bo by złączyć dwoje ludzi, trzeba czegoś więcej niż przeznaczenie. Calanthe żegna go różą wziętą z jego rąk, obietnicą, że przeznaczenie będzie czekało, gdyby zmienił zdanie, i słowami, których wtedy nie rozumie: gdyby wybrał prawidłowo, przekonałby się, że przeznaczenie, z którego drwi, okrutnie zadrwiłoby z niego.r. 61Pokój cintryjski: Drugiego kwietnia, na nowiu, do Cintry zjeżdżają władcy Północy i delegacja Cesarstwa, by przy okrągłym stole zakończyć wojnę. Obradom przewodniczy hierarcha Hemmelfart, Nilfgaard reprezentuje baron Shilard Fitz-Oesterlen, a wśród królów zasiada hrabia Dijkstra. Rokowania toczą się jak targ: Henselt wyje „non possumus" w sprawie zwrotu Górnego Aedirn, Demawend stawia warunki, Cesarstwo składa memoranda w sprawie Dol Blathanna, a o wszystkim, o czym „decydują" królowie, rozstrzygają wcześniej czarodziejki loży, obradujące z telekomunikatorem piętro wyżej. Ustalenia idą jak po sznurku: wojska kaedweńskie opuszczają Górne Aedirn, Francesca Findabair dostaje Dol Blathanna jako alodium za cenę zgody na reemigrację osadników i wydanie elfich „przestępców wojennych", Nilfgaard godzi się na repatriację własnych osadników z Brugge i Lyrii, bo za kulisami korporacja kupiecka Berengara Leuvaardena żąda szybkiego pokoju bez ceł i blokad, a status Cintry rozwiązuje ślub cesarza z dziewczyną noszącą imię Cirilli. Dzwony biją w całej Cintrze dziwnie żałobnie, a nowa era zaczyna się od defilad, egzekucji i rozliczeń: jednym pokój przynosi triumfy i przywileje, innym stryczek, nóż albo wygnanie.r. 61Ślub cesarza: Sprawa sukcesji Cintry, której królowie przy okrągłym stole bali się dotknąć, rozwiązuje się ponad ich głowami: Emhyr var Emreis żeni się z jasnowłosą dziewczyną z Darn Rowan, którą świat zna jako Cirillę z Cintry. Decyzja zapada podczas spaceru po pałacowym parku, przy rzeźbie pelikana rozdzierającego pierś dla piskląt: cesarz, poruszony odwagą dziewczyny, która sama nazywa siebie falsyfikatem niegodnym niczego, postanawia nie pozwolić Vattierowi zamordować „tego dziecka" i wybiera jedyne, jak uznaje, sensowne i honorowe rozwiązanie. Nie wiem, czy będę zdolny cię pokochać, mówi, obejmując płaczącą narzeczoną. Moja ty mała, biedna racjo stanu. W galerii władców Cintry, za Calanthe i Pavettą, zawisa portret szczupłej dziewczyny o smutnym spojrzeniu, podpisany „Cirilla Fiona Elen Riannon, królowa Cintry i cesarzowa Nilfgaardu"; Dijkstra myśli przy nim o czarodziejkach, Esterad Thyssen o tym, że to nie ta, którą widywał w snach, a dzwony biją dziwnie żałobnie.