Windhalm

Przy stole Windhalm na widok Pavetty mieni się wszystkimi odcieniami czerwieni, a surowy opiekun strofuje go i daje mu po łapach za sięganie po jabłecznik. W dorosłe spory o rękę królewny wtrąca się z zapałem gówniarza. Dokładnie to słowo słyszy od Cracha an Craite, konkurencyjnego kandydata ze Skellige. Podczas awantury o Jeża, zaklętego w potwora rycerza, który zgłosił się po rękę królewny, dzielnie czepia się „niczym pies posokowiec" uda barona Kudkudaka, by nie dopuścić do odebrania Rainfarnowi sztyletu. Po bitwie z Mocą, żywiołem magii, który wybuchł z królewny, to on woła o medyka dla swojego ledwie dychającego opiekuna.

Z zapalczywego gówniarza wyrósł diuk i buntownik. Gdy w okupowanej Cintrze wybucha rebelia przeciw Nilfgaardowi, na jej czele staje właśnie Windhalm z Attre. Powstanie zostaje zdławione, niedobitki uchodzą do Verden, a pojmanego przywódcę imperator Emhyr var Emreis każe stracić „spektakularnie, długo i okrutnie", publicznie, dla przykładu grozy; przy kaźni ma oficjalnie reprezentować władcę namiestnik Coehoorn.