Opis ogólny — bez zdradzania fabuły.
Skald poselstwa ze Skellige: dryblas z dudami z koziej skóry na plecach, imponujący przy stole apetytem i mocną głową. Jego instrument buczy złowrogo i bucha „przeciągłym, modulowanym jękiem".
Przeglądasz bez zakładki — widzisz pełną opublikowaną biografię.
Na zaręczynowej uczcie w Cintrze Draig Bon-Dhu gra pieśń o bitwie pod Chociebużem, sławiącą królową Calanthe — utwór zbiera huczne owacje, choć sama bohaterka szepcze przy nim „o matko moja". W pojedynku na kufle kładzie na cały wieczór Pomrowa, jednego z synów władyki Streptu, który próbował dotrzymać mu tempa w piciu. Dwukrotnie odgrywa też rolę, o jakiej skaldowie nie śpiewają. Najpierw na rozkaz Eista, rycerza ze Skellige, gasi rozjuszonego Cracha an Craite — kandydata do ręki królewny, który zerwał się do bitki — uderzeniem piszczałki od dud w potylicę. Potem, gdy z królewny Pavetty wybucha żywiołowa Moc i halla zamienia się w pobojowisko, jego dudy — duszone rękami i kolanami barona Kudkudaka — stają się częścią zwierzęcego koncertu, który dekoncentruje dziewczynę i pozwala przerwać szaleństwo żywiołu.
Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.
r. 8Burda na uczcie w Cintrze — Gdy po „tak" Pavetty królowa Calanthe każe straży zabić Jeża, w halli tronowej Cintry wybucha bitwa — a po niej żywioł. Geralt mieczem osłania Jeża przed sztyletem Rainfarna i gizarmami strażników, królewna zaś wybucha czystą, pierwotną Mocą: stół wiruje pod powałą, tron z królową roztrzaskuje się o ścianę, giną czterej ludzie. Sferę Mocy rozbijają dopiero wspólne uderzenia wiedźmina i Myszowora — gdy Kudkudak zwierzęcym koncertem na duszonych dudach dekoncentruje królewnę.