atrament na mapieOpis ogólny, bez zdradzania fabuły.
Czarodziej tytułujący się Mistrzem Arkanów Magicznych z Oxenfurtu; nosi kobaltowoniebieski, szamerowany złotem płaszcz i przemawia dźwięcznie, choć niegłośno, z dyplomatyczną ogładą. O poezji mówi z galanterią („jeśli pieśń mówi, że się kochali, to tak było i miłość ta przetrwa wieki; taka jest moc poezji"), ale wie więcej, niż mówi: zagadnięty o imię trzeciej czarodziejki wykutej na pomniku Wzgórza, uśmiecha się tylko i milczy.
Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.
To Radcliffe w imieniu ponad setki słuchaczy dziękuje Jaskrowi za występ pod dębem Bleobherisem. W dyskusji o drugiej bitwie o Sodden chłodno przypomina, że najeźdźcę zatrzymała nie tylko zgoda królestw, bo czarodzieje na Wzgórzu przelali krew za wspólną sprawę. Wyliczankę plotek o poległych czarodziejkach kwituje znaczącym milczeniem.
Na bankiecie w Aretuzie Radcliffe wkracza w orszaku dostojników wśród członków Rady Czarodziejów, do której należy, i zostaje wskazany Geraltowi przez Yennefer. Później razem z Detmoldem wzywa przez Keirę Metz Filippę Eilhart na pilną rozmowę.
W puczu Radcliffe, „narzędzie Demawenda", stoi po stronie Filippy: to przy nim ginie od własnego sztyletu Lydia van Bredevoort, rzuciwszy się na wyprowadzających Vilgefortza (miało obyć się bez trupów, tłumaczy się głucho ze spuszczoną głową), on też odbiera listy zdrajców z Kaedwen, Temerii i Aedirn i prowadzi zakutych do Garstangu. Masakry po uwolnieniu więźniów nie przeżywa: ginie wśród zaklęć i strzał Scoia'tael.