Foltest

Jeszcze za życia ojca Foltest związał się z rodzoną siostrą, Addą. Gdy Adda zaszła w ciążę, świeżo koronowany król mówił otwarcie o ślubie i omal nie doprowadził tym do wojny z Vizimirem z Novigradu, który swatał mu właśnie swoją Dalkę. Dziecko urodziło się potworkiem i uznano je za zmarłe zaraz po narodzinach; Adda nie przeżyła porodu. Foltest, wbrew zdrowemu rozsądkowi, pochował córkę razem z matką w sarkofagu w podziemiach pałacu. Siedem lat później okazało się, że dziecko w krypcie wcale nie umarło: podrosło w trumnie na strzygę, która zaczęła nocami wychodzić z podziemi i mordować.

Przez sześć lat terroru strzygi Foltest nie pozwala córki zabić: pod karą śmierci zakazuje wszelkich prób, ściąga do Wyzimy Wiedzących i szarlatanów, przenosi dwór do nowego pałacu i uparcie wierzy w odczarowanie. Gdy do miasta przybywa Geralt, wiedźmin gotów podjąć się odczarowania, król sprawdza go dwukrotnie. Najpierw oficjalnie, na audiencji, gdzie grozi mu pieńkiem, jeśli córce spadnie z głowy choć włos. Potem incognito: w prostym żołnierskim płaszczu przychodzi do kwatery wiedźmina i rozmawia z nim wprost: każe zabić strzygę, jeśli przypadek okaże się beznadziejny albo odczarowanie niepełne, a swój oficjalny gniew, który wtedy odegra, z góry zapowiada jako teatr. Przyznaje, że córki nigdy nie widział, bo się bał; prosi nawet, by mógł patrzeć na jej śmierć, na co wiedźmin się nie godzi. Zaufał Geraltowi z jednego powodu: obaj wiedzą, że ona cierpi. Gdy córka wraca odczarowana, król spodziewa się po niej poprawy i od dwóch dni powtarza Veleradowi, grododzierżcy Wyzimy, kto tu się okazał mądry.

Na tajnej naradzie pięciu monarchów Foltest, dziś już pan Temerii, Pontaru, Mahakamu i Sodden oraz senior protektor Brugge, wnosi propozycję, od której zapiera dech: uderzyć pierwsi i odebrać Nilfgaardowi Cintrę, a opór czarodziejów obejść, inscenizując nilfgaardzką prowokację w Dol Angra. Natychmiast sam ląduje na cenzurowanym: Meve, Henselt i Vizimir wypominają mu apetyt na wasalną Cintrę, rachuby na rękę Lwiątka („krew nie woda, korona przez małżeństwo") i skrywany od czterech lat romans z baronową La Valette, o którym wiedzą wszyscy, bo od czegóż są szpiedzy. Foltest przysięga, że dziewczynki nie szukał i żenić się z dzieckiem nie zamierza, po czym sam wykłada, czemu Lwiątko jest zbyt ważne, by je zostawić losowi: Nilfgaard ożeniony z krwią panowałby w Cintrze legalnie. Zapowiada, że odtąd będzie dziewczynki szukał, i razem z innymi w milczeniu przyjmuje wyrok racji stanu.

Latem Foltest rezyduje w Mariborze na południu kraju i koresponduje z Demawendem przez zaufanych konnych gońców, bo królowie przestali powierzać sekrety czarodziejom i magicznej łączności. Jego agenci szukali księżniczki Cintry z rozkazem, którego sensu król nie owijał w bawełnę (wobec tronu Cintry są inne plany), ale dali się nabrać na fałszywych świadków Codringhera: uwierzyli, że dziewczynka umarła na dyfteryt w angreńskim obozie. W posłaniu do Demawenda Foltest każe więc wstrzymać akcję przebierańców w Dol Angra, bo „Mądrale" zwołali zjazd na , który może wiele zmienić, a poszukiwań Lwiątka zaprzestać: potwierdziło się, że Lwiątko nie żyje.

Gdy Aedirn dogorywa, Foltest przyjmuje w Wyzimie nilfgaardzkiego posła i staje przed radą bardzo blady: Vengerberg padnie lada godzina, Demawend zbiegł do Redanii, a hołd lenny Ervylla z Verden oddał Cesarstwu twierdze u ujścia Jarugi, które miały strzec temerskiego skrzydła. Nie mogąc ani forsować rzeki, ani osłabiać stojącej nad nią armii, król przyjmuje układ Emhyra i ogłasza radzie, że przynosi jej pokój. Neutralność ma swoją cenę i swoje żniwo: Temeria obsadza dolinę Pontaru i twierdzę , czarodzieje, którzy służyli Foltestowi, zostają wypędzeni z kraju, a w Brokilonie kwituje wieści jednym zdaniem: neutralność zwykle bywa podła.

Pod Brenną Foltest, na siwku w rzędzie zdobionym liliami, stoi z konetablem Janem Natalisem na wzgórzu dowodzenia i przyjmuje nadchodzącego wroga słowami, że trzeba go przyjąć godnie. W chwili krytycznej to król ponagla konetabla do rzucenia odwodu Bronibora, nim Czarni rozczłonkują szyk, a po wiktorii rusza z Natalisem w pościg, następując uchodzącym za Jarugę cesarskim na pięty tak, że tracą tabory i wszystkie machiny, którymi w pysze swojej zamierzali dobywać Wyzimy, Gors Velen i Novigradu.

Przy okrągłym stole rokowań pokoju cintryjskiego Foltest gra rolę rozjemcy: mityguje ryczącego Henselta, wstydzi się za kłótnie królów przed nilfgaardzkim ambasadorem i pogania obrady, by zakończyć je ku obopólnej korzyści i wracać do domów. Patrząc na hallę obwieszoną tarczami herbowymi, w tym nilfgaardzkimi z czasów okupacji, myśli po gospodarsku, że po odzyskaniu Cintry trzeba będzie dopilnować, by w świętym ferworze odnowy nikt tych tarcz nie zniszczył, bo zmiany ustrojowe nie usprawiedliwiają wandalizmu. Na trybunie defilady w Novigradzie radzi dostojnikom udawać, że nie widzą obscenicznych gestów krasnoludów.