Demawend

Demawend ściąga czterech monarchów do zamku swojego ojca na tajną naradę. Przestrzega przed lekceważeniem młodej kadry oficerskiej Emhyra, wylicza, jak nilfgaardzki towar i moneta rozkładają Północ od środka, i relacjonuje kazania o Wybawicielu z Południa: trawestację przepowiedni Ithlinne o Białym Płomieniu i Białej Królowej, za którą kazał już torturować jednego kaznodzieję. Popiera uderzenie na Cintrę, przypominając przysięgę zemsty Cracha an Craite, a w dyskusji o Lwiątku wskazuje kandydata, przy którym wszystkim cichnie śmiech: nieżonatego imperatora Nilfgaardu.

Plan prowokacji z Hagge dojrzał do terminów: w posłaniu wiezionym przez gońca Aplegatta Demawend melduje Foltestowi, że w Dol Angra wszystko przygotowane, przebierańcy czekają na rozkaz, a przewidywany termin to druga noc lipcowa po nowiu księżyca. Zapowiada też, że zjazdu czarodziejów na Thanedd własną obecnością nie zaszczyci, i to samo radzi Vizimirowi. Odpowiedzi obu królów brzmią jak kubeł zimnej wody: Foltest każe akcję wstrzymać ze względu na zjazd, a Vizimir ostrzega, że ktoś zdradził i że Płomień zgromadził w Dol Angra armię, która czeka tylko na pretekst. Tej drugiej wiadomości Demawend nigdy nie otrzyma: goniec, który uczył się jej na pamięć, .

Wojna, którą Demawend współprowokował, pożera jego państwo w kilka tygodni. Po upadku Lyrii król przyjmuje z Meve walną bitwę pod Aldersbergiem i ponosi klęskę; Vengerberg pada po tygodniu oblężenia, a sojusznicy zamiast odsieczy przysyłają rachunki. Foltest kupuje pokój i zajmuje dolinę Pontaru, a Henselt, powołując się na pożyczone Demawendowi pieniądze i „odwieczne ziemie", bierze w rozbiorze Dolną Marchię. Demawend uchodzi do Redanii; z jego królestwa zostają pogorzeliska, kolumny uciekinierów i wywożone na południe manufaktury.

Wieść o Brennie godzi zwaśnionych: Demawend podaje prawicę Henseltowi, temu samemu, który brał udział w rozbiorze jego królestwa, i obaj wspólnie występują przeciw Nilfgaardowi. Wzmocnieni posiłkami z Redanii i gerylasami królowej Meve, zaganiają Grupę Armii „Wschód" aż pod Aldersberg, gdzie w walnej bitwie, mimo znacznej przewagi wroga, srodze ją rozbijają: na tym samym polu, na którym Demawend poniósł niegdyś klęskę, historia oddaje mu sprawiedliwość.

Przy okrągłym stole rokowań pokoju cintryjskiego Demawend spokojnie nazywa kaedweńską aneksję Górnego Aedirn tym, czym była: rozbojem, i żąda, by armia Henselta w ciągu tygodnia opuściła bezprawnie okupowane zamki, stawiając to jako warunek dalszego udziału w obradach. W sprawie Dol Blathanna deklaruje pro publico bono zgodę na autonomię, ale jako księstwa, którego pani złoży mu hołd lenny i zrówna w prawach ludzi i elfy; Meve kwituje, że to słowa prawdziwego króla. Na trybunie defilady w Novigradzie świętuje pokój, o którego ostatecznym kształcie zdecydowały piętro wyżej czarodziejki.