Hagge

Typ: twierdza i świątyniaRegion: AedirnPoznane w: rozdziale 25

Akcja w rozdziałach

2 · do zakładki

Teraz przebywa

1 bohater

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Zamek w Aedirn, w Dolinie Pontaru, przy granicy z Temerią. Miejsce z historią: niespełna czterdzieści lat temu właśnie pod Hagge Virfuril, ojciec króla Demawenda, pobił wojska Medella, ojca króla Foltesta, umacniając swą władzę w Dolinie Pontaru i ustalając dzisiejsze granice między Aedirn i Temerią. Stare zamczysko o grubych murach, z pociemniałymi arrasami w komnatach; jesienią wichry wyją wśród jego wież, a deszcz tłucze o szybki w ołowianych ramkach.

Historia miejsca

Pełna kronika: czytasz bez ustawionej zakładki.

Narada pięciu koron · od rozdziału 25

W deszczową noc Demawend gości w Hagge tajną naradę pięciu monarchów: siebie, Vizimira z Redanii, Foltesta z Temerii, Henselta z Kaedwen i Meve z Lyrii. Symbolika miejsca nie umyka nikomu, z imperatorem Nilfgaardu włącznie: synowie dawnych wrogów spod Hagge radzą tu wspólnie o wojnie prewencyjnej, a na koniec, w milczeniu, przyjmują wyrok na wnuczkę .

Nowa wschodnia granica · od rozdziału 31

W rozbiorze Aedirn ostatnia forteca królestwa Demawenda przechodzi bez bitwy w ręce Temerii: Foltest, w ramach układu z Emhyrem, wprowadza wojska do doliny Pontaru i obsadza Hagge, które odtąd strzeże jego nowej wschodniej granicy.

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki; każde prowadzi do rozdziału.

r. 25Racja stanu: Na zamku Hagge zbiera się w tajemnicy pięcioro monarchów Północy: Vizimir, Foltest, Demawend, Henselt i Meve. Diagnoza jest wspólna: Nilfgaard czeka, aż Północ zadusi się lawiną, którą sam poruszył, od komand Scoia'tael po kaznodziejów Białego Płomienia, a czas pracuje dla wroga. Plan działania układa się z pomysłów Foltesta: odebrać Czarnym Cintrę, uderzając pierwsi, a wobec oporu czarodziejów sprowokować Nilfgaard do „agresji" incydentem granicznym w Dol Angra; ostrzem sulicy będą cintryjscy emigranci Vissegerda. Rachuby rozbijają się o Lwiątko, zaginioną wnuczkę Calanthe: bez krwi królowej Cintra nie uzna nikogo, a dziewczynki szuka już ktoś, kto nie cofa się przed torturami, i nikt przy stole nie przyznaje się do jegomościa nazwiskiem Rience. Gdy pada spostrzeżenie, że najgroźniejszym kandydatem do ręki Lwiątka jest sam nieżonaty Emhyr var Emreis, zapada dwuczęściowy wniosek: dziewczynkę trzeba odnaleźć, ale nie może wpaść w niewłaściwe ręce żywa. Jeśli Lwiątko przeżyło, musi umrzeć. Racja stanu. Królowie milczą i nikt nie protestuje.