Brokilon

Typ: dzikie ostępyRegion: Pogranicze Brugge i VerdenPoznane w: rozdziale 18

Akcja w rozdziałach

3 · do zakładki

Teraz przebywa

10 bohaterów

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Pradawna, przerażająco dzika puszcza między Brugge a Verden, sanktuarium i ostatnie wielkie państwo driad, zwane przez nie Ostatnim Miejscem. Ludzie uznają za jego granicę trójstronne rozstaje dróg i rzeki, władczyni lasu Eithné nie uznaje jednak ludzkich map: Brokilonem nazywa także tereny wyrąbane przed stuleciem (Wypalanki, Ósmą Milę i Sowie Wzgórza), bo cóż znaczy sto lat dla lasu. O puszczę toczy się od dwustu lat wojna: driady strzelają do intruzów (dawniej ostrzegały dwa, trzy razy, dziś raz), ścieżek strzegą doły z palikami, samostrzały i „jeże" (kolczaste kule spadające znienacka), a mimo to ludzcy królowie wciąż śnią o cedrach, dębach, rudach i złocie ukrytych w głębi. Sercem lasu jest Duén Canell, Miejsce Dębu: kotlina skąpana w magii tak gęstej, że wiedźmiński medalion drga bez ustanku, z gorącymi źródłami i „domkami" driad (kulami z żywych, ukształtowanych gałęzi, których nie tknęła piła ani siekiera). Drogi do serca lasu strzeże pas Drzew: dębów, cisów i hikor o kilkunastu sążniach w obwodzie. Obcym zawiązuje się oczy. W głębi puszczy leżą też nekropolie Craag An: marmurowe grobowce królów, których nikt już nie pamięta, ze stosami żółtego metalu i błyszczących kamyków. Drzewa szumią nad ruinami ich pałaców, a korzenie rozsadzają marmur. Nad rzeką Wstążką zginęła Morénn, córka Eithné; Wodę Brokilonu las podaje ludzkim dziewczynkom, które mają zostać driadami.

Historia miejsca

Pełna kronika: czytasz bez ustawionej zakładki.

Miecz przeznaczenia · od rozdziału 18

Geralt wchodzi do lasu z poselstwem króla Venzlava (proponującym driadom oddanie Brokilonu po rzekę Vdę w zamian za spokojną enklawę) i zastaje puszczę po świeżej rzezi: wybitą ekspedycję z Verden, konającego Freixeneta i zabłąkaną dziewczynkę Ciri, którą ratuje przed yghernem z pomocą łuczniczki Braenn. W Duén Canell Eithné odrzuca poselstwo, nim wybrzmi (odpowiedzią Brokilonu pozostaje szum liści), i poddaje oboje gości próbie Wody Brokilonu, po której odsyła ich z lasu wolnych. Na granicznym gościńcu ludzie Ervylla pozorują napad driad na kupców, by wywołać wspólną wyprawę na puszczę; prowokacja kończy się gradem brokilońskich strzał, które kładą cały oddział.

Azyl w czasie pogardy · od rozdziału 31

Las staje się schronieniem podwójnym. Driady leczą tu wodą Brokilonu zmasakrowanego na Thanedd Geralta, tolerowanego, choć nie goszczonego, a nocami przyjmują niedobitki komand Scoia'tael, umykające przez Brugge przed obławami królów. Z tymi samymi królestwami trwa otwarta wojna: strażniczki znad strzelają do intruzów bez ostrzeżenia, tak by zabić, bo ścigające elfów wojsko nieraz przekraczało rzekę i zabijało driady. Wyjątek robi się dla , który śpiewem o Ettariel zdobywa pod czarną ścianą lasu tytuł ard taedh, wielkiego barda.

Col Serrai i droga na południe · od rozdziału 34

Rannych las leczy w Col Serrai, głębokiej kotlinie pełnej gorących źródeł i jaskiń, gdzie przełożoną uzdrowicielek jest Aglais: Geralt spędza tam lipiec w niecce z wodą magicznych źródeł, w pnączach conynhaeli i pędach purpurowego żywokostu. Do lasu wciąż napływają przez Wstążkę niedobitki komand Scoia'tael przeprowadzane przez Milvę, ale latem ruch po raz pierwszy się odwraca: na wieść o nowym uderzeniu wojny wyleczeni, a nawet niedoleczeni ruszają z powrotem na południe, ku ogniowi. Ludzie z Brugge szykują tymczasem blokadę granicy na Wstążce, choć samego Brokilonu wciąż boją się jak ognia.

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki; każde prowadzi do rozdziału.

r. 18Ocalenie Ciri w Brokilonie: Cienki, rozpaczliwy krzyk ściąga Geralta i Braenn na polanę, gdzie olbrzymi yghern osacza małą istotkę w szarym kubraczku. Wiedźmin biodrem odrzuca ofiarę w krzaki i wiąże walką potwora, którego pancerza nie bierze miecz. Gdy wij oplata mu nogi, Braenn w nieprawdopodobnym tempie przygważdża stwora strzałami do pnia, aż Geralt jednym cięciem odrąbuje mu łeb. Uratowana okazuje się ludzką dziewczynką o popielatych włosach i zielonych oczach: to Ciri, księżniczka zbiegła sprzed ślubu w Nastrogu. Geralta nie opuszcza natrętna myśl, że już ją gdzieś widział. Braenn orzeka twardo: dziewczynka weszła do Brokilonu, więc jest ich. Wszyscy troje ruszają do Duén Canell, gdzie o losie małej zdecyduje pani Eithné.r. 18Próba Wody Brokilonu: W Drzewie Eithné (trzech zrośniętych, trzystuletnich dębach) Pani Brokilonu urządza Geraltowi lekcję przeznaczenia. Braenn wnosi srebrny puchar z nekropolii Craag An ze Starszymi Runami: „Miecz przeznaczenia ma dwa ostrza. Jednym z nich jesteś ty". Ciri, którą Eithné nazywa Dzieckiem Starszej Krwi z przepowiedni, wypija Wodę Brokilonu, truciznę odbierającą porwanym dziewczynkom pamięć… i nie dzieje się nic. Zapytana, odpowiada dźwięcznie, że nie chce zostać w lesie: chce podążyć za swoim przeznaczeniem, którym, jak sama powiedziała driadzie, jest Geralt. Wiedźmin, przekonany o mistyfikacji, na wyzwanie Eithné wypija resztę pucharu, pewny odporności na halucynogeny. Tonie w wizjach: Cintra sprzed dziesięciu lat, Calanthe z różą i obietnicą „twoje przeznaczenie będzie czekało", Yennefer w ogniach Belleteyn łkająca „za mało; trzeba czegoś więcej" i Calanthe w zakrwawionej zbroi, mówiąca, że śmierć, nie mogąc doścignąć wiedźmina, zadowala się innymi. Rano Geralt i Ciri budzą się wolni na skraju lasu. Wiedźmin wie już, że uratowana dziewczynka to córka Pavetty, wnuczka Calanthe: jego Niespodzianka.r. 18Geralt odjeżdża od Ciri: Przy obozowym ognisku Myszowór kładzie przed Geraltem wszystko: drogi wiedźmina i Ciri skrzyżowały się po raz trzeci, więź wokół dziecka-niespodzianki jest niezwykła sama w sobie, a zlekceważona może się objawić straszniej. Niech Geralt zabierze małą i zrobi z tego zdrową więź dziecka i opiekuna, a druid sam wytłumaczy to Calanthe. Dziewczynka już wybrała: usnęła dopiero przytulona do wiedźmina i przez sen mruczy jego imię. Geralt odmawia. Wie, że własnego dziecka nie będzie miał nigdy, i rezygnuje także z tego. W przeznaczenie nie wierzy, bo jedyne, co przeznaczone jest wszystkim, to śmierć: drugie ostrze miecza, które nie może doścignąć jego, więc zadowala się innymi. Odjeżdża przez wrzosowisko, a ze szczytu wzgórza biegnie za nim cienki, coraz rozpaczliwszy krzyk Ciri: „Nie odchodź! Nie uda ci się! Jestem twoim przeznaczeniem!".r. 18Pozorowany napad na gościńcu: Tuż za granicą Brokilonu Geralt i Ciri wpadają na oddział w barwach Verden zgromadzony wokół wymordowanego kupieckiego taboru. Leśniczy Junghans „czyta ze śladów" napad driad, Brick grzmi „krew za krew", a oddział czeka tylko na druida-przewodnika, by ruszyć w las z karną ekspedycją Ervylla. Wiedźmin widzi jednak dobitych nożami kupców i krew na rękach Levecque'a. Mistyfikację głośno obnaża Ciri: sosnę na zasieku ZRĄBANO siekierą, czego driada nie zrobiłaby nigdy. Gdy ręka mordercy pełznie do sztyletu, Geralt uderza pierwszy: powala Levecque'a, zabija Bricka i kosookiego dowódcę, po czym w pojedynku, markując oślepienie słońcem, otwiera zabójcy tętnicę szyjną. Junghans pada ze strzałą driad w karku, a grad strzał z czarnej ściany lasu kosi resztę oddziału; uciekającym drogę zamyka las-iluzja Myszowora. Prowokacja, która miała wciągnąć króla Venzlava w wojnę z Brokilonem, kończy się na piachu gościńca, razem z całą ekspedycją.