Milva

Maria Barring pochodzi z zapadłej wsi w Górnym Sodden, z rodu myśliwych z dziada pradziada. Gdy jej brata zatratował łoś, stary Barring wyuczył leśnego rzemiosła córkę; pierwszą sarnę położyła jako jedenastolatka, pierwszego rogacza czternastaka w dniu czternastych urodzin. Po śmierci ojca nie ułożyło jej się z ojczymem, więc jako szesnastolatka uciekła z domu i żyła z kłusownictwa, szczuta przez leśników baronów jak zwierzyna, aż zapuściła się w Brokilon, gdzie w nocy dopadła ją kłusownicza pułapka: do świtu wisiała za nogę głową w dół, a driady, które ją odcięły, zamiast zabić intruza, przygarnęły ją i uznały za swoją. Ten odcięty z powroza dług spłaca od tamtej pory Eithné: przeprowadza przez obławy do Brokilonu niedobitki rozgromionych komand Scoia'tael, a wyleczonych wywodzi z powrotem, ruszając na szlak co nów, ciemną nocą. Cztery razy poprowadziła też ochotnicze ekspedycje łowców dziwożonich skalpów, w sumie blisko setkę ludzi, wprost pod strzały czekających w zasadzce driad; dopiero w Verden ktoś się połapał, czemu przewodniczka jako jedyna zawsze uchodzi z życiem, i od tamtej pory trudno tam o ochotników na wyprawy przeciw driadom. Latem po puczu na Thanedd, na rozkaz Eithné i wbrew własnym wrzaskom, zostaje oczami i uszami leczonego w Col Serrai : dwukrotnie wyprawia się między ludzi po wieści o i przywozi mu najpierw wiadomość, że w gruzach Wieży Mewy nie znaleziono niczego, a potem tę, w którą wierzy cały świat: że Cirilla jest w Nilfgaardzie i cesarz zamyśla się z nią żenić. Wymieniają się prawdziwymi imionami, a wiedźmin obiecuje: gdyby kiedyś potrzebowała ramienia, niech krzyknie w noc, a on przyjdzie. Gdy Geralt rusza na południe, Milva sprawia upolowanego kozła, wygłasza nad nim monolog o szaleńcu, któremu śmierć z gęby spoziera, oddaje mięso idącemu na wojnę komandu i pędzi przed burzą, by głuptaka dogonić i zawrócić.

Milva dogania wiedźmina dokładnie tam, gdzie planowała, i w samą porę: z olszyny pod bukiem kładzie trzema strzałami nilfgaardzkich jeźdźców mordujących świadków havekarskiej transakcji, a dowódcy z pięciu kroków wsadza strzałę w twarz tuż obok stalowego nosala. Zawrócić Geralta się nie daje, więc łuczniczka klnie, że za długo ratowała elfów od zguby, by patrzeć, jak ktoś ginie, i zostaje przewodniczką: wiedzie jego i Jaskra wschodnim szlakiem przez płonące Brugge, a potem razem z kompanią Zoltana ku wzgórzom Turlough. Wygarnia wiedźminowi bez znieczulenia, co myśli o wyprawie po narzeczoną cesarza, po czym pierwsza go za te słowa przeprasza, całując w policzek; w jego prorocze sny o Ciri wierzy mocniej niż on sam. Przy zapowietrzonej sadybie osłania rzeź maruderów tak, jak obiecała, i choć zdyszana chybia ostatniego uciekiniera, głośno pyta wiedźmina, czy nadal pewien jest, że jadący ich śladem to wróg. Ma też swój sekret: gdy Geralt powtarza, że Ciri go potrzebuje, Milva odwraca oczy i szepcze tak cicho, by nie dosłyszał, że nie tylko ona.

To Milva gasi przy dębie wisielców optymizm Zoltana: kompania nie jest za frontem, tylko na froncie, więc zamiast gościńcem pójdą duktami, bo łuczniczka woli ghule niż ludzi. Przez całą drogę wozi na łęku piegowatą dziewuszkę z warkoczykami, a na nocleg na Fen Carn zgadza się pierwsza, bo kobiety z Kernow nie ujdą już ani kroku; na upiory nakręca na brzechwę srebrny grot, chowany na taką okazję od bazaru. Przy chacie Regisa, wywołana rachunkiem mil Geralta, wybucha goryczą: czytać ani pisać nie umie, jest głupią, prostą dziewuchą ze wsi i żadną dla wiedźmina kompanią, jemu trzeba tamtej mądrej i uczonej, o której gadał Jaskier. Na spóźnione pytanie, czemu zdecydowała się z nim jechać, odpowiada, że teraz już sama nie wie. Nocą, przy krążącej menzurce, ponursza z każdą kolejką, aż kończy we łzach, których nie chce tłumaczyć.

Mandragorowy destylat Milva znosi najgorzej z całej kompanii, a chłopskiej wyprawie na wampira odmawia wydania karego wierzchowca. Gdy Chodak oświadcza, że jej miejsce przy garnkach, a na dziewicę, której łzy palą upiora, nie wygląda, łuczniczka kładzie go dwoma ciosami; na widok bezwładnego ciała blednie jednak przeraźliwie, szepcze, że nie chciała, i gwałtownie wymiotuje. Zoltan zdradza przy tym półgłosem, że rzygała już przedwczoraj bladym świtem, a Regis kwituje te rewelacje dziwnym spojrzeniem i zagadkowym uśmiechem. W obozie Milva pierwsza domaga się, by ktoś powstrzymał kapłana znęcającego się nad upośledzoną dziewczyną, i staje do ordaliów z łukiem, po jednej strzale ze stu kroków. Szturm na obóz rozdziela ją z wiedźminem: tłum porywa ją, gdy przebija się ratować konie, i słuch po niej ginie.