Angoulême

Angoulême należała do hanzy rozbójnika Słowika, działającej w okolicach Belhaven na Stokach, ale ponad dwa tygodnie przed spotkaniem z wiedźminem uciekła z bandy (jej zeznania o powodach były mętne; prefekt spekuluje o narzucanej kobietom siłą „roli naturalnej" i konfliktach ze starym hersztem, ale nic pewnego nie wiadomo). Ujęta przez ludzi Fulka Artevelde, prefekta z Riedbrune, poszła na układ w tutejszym stylu: jako świadek koronny wydała szykowaną przez Słowika zbrodnię w zamian za obietnicę, że zamiast pala z wyłupieniem oczu i rozpalonymi obcęgami czeka ją zwykły stryczek. Zeznała, że Słowik czeka w Belhaven na wiedźmina Geralta z kontraktem od obcego półelfa, który zapłacił duże pieniądze i podał wszystko: kto, jak wygląda, którędy i w jakiej kompanii przybędzie, oraz że lepiej pchnąć go w plecy albo otruć, niż grać zucha. Geralta, którego widzi pierwszy raz w życiu, wita w izbie przesłuchań bezczelnym „popatrzcie, co kot przyniósł", a potem patrzy, jak wiedźmin dwukrotnie uprzedza rozkaz bicia i prosi, by jej nie bić. Gdy Geralt czyni z jej uwolnienia warunek układu z prefektem, wychodzi z ciemnicy prosto na muła Draakula i oświadcza, że wiedźmina samego nie zostawi: hanza Słowika to dwudziestu czterech dobrych zuchów, a ona zna Belhaven, drogi i ludzi, poprowadzi. W kompanii od pierwszego dnia nazywa Milvę ciotką (i obrywa za to pasem, po czym zostaje przez łuczniczkę bez słowa przytulona), ostrzega przed błędnymi rycerzami patrolującymi granice Toussaint, gdzie sama raz kryła się przed pościgiem, i podpowiada Geraltowi skład grupy uderzeniowej: do takiej roboty trzeba chłopów. Po rozdzieleniu hanzy pod Gorgoną rusza z Geraltem i Cahirem w górę Newi ku Belhaven, z myśliwskim nożem od Milvy w cholewie i na karoszu odstąpionym jej przez Regisa.

Przy ognisku w pasterskim szałasie Angoulême opowiada Geraltowi swoją historię. Jej matka była w Cintrze szlachcianką wysokiego rodu z morskim kotem w herbie, ale ród wyparł się bękarta spłodzonego podobno ze stajennym; wychowana u dalekich powinowatych, w czasie wojny została jako piętnastolatka oddana do przytułku przy świątyni, który okazał się zamtuzem dla amatorów młodziutkich dziewczynek i chłopców. Z szóstką rówieśników wyostrzyła kuchenne noże, zarżnęła stałych bywalców i kapłanów i poszła na zbój; z całej tej gromady nie żyje już nikt, bo ostatnich dwóch, Owena i Abla, utrupili knechci Fulka Artevelde. Wdzięczność wobec Geralta próbuje okazać po swojemu i słyszy, że ma natychmiast zamilknąć. Pod Belhaven to ona prowadzi całą grę: wymyśla trop czerwonego błota, wyciąga adres „Rialto" ze znajomego sztygara Golana i odgrywa przed ludźmi Słowika i półelfem mistyfikację o zabitym wiedźminie, w walce zaś zabija rzuconym nożem haracznika Yirrela. W zasadzce płaci za to nożem Schirrú na gardle i biciem od Słowika, który przyrzekł jej pal, ale w bitewnym zamęcie wyrywa się i rozwala hersztowi policzek niemal do samych zębów. Odesłana przez Geralta przodem, pędzi doliną Sansretour ostrzec , Milvę i Jaskra i przeprowadzić ich do .

Angoulême wykonuje zadanie wzorowo: dopędza kompanię w dolinie Sansretour, opowiada o wszystkim, nie żałując barwnych słów, i przekracza z resztą granicę Toussaint, gdzie wraz z pielgrzymami trafiają pod opiekę druidów w Caed Myrkvid. Gdy banda Słowika dopada ich i tam, przetrzymuje oblężenie w domu na palach, wysłuchując przy okazji, czego Jaskier naprawdę boi się w Toussaint, a po zwycięstwie wita Geralta triumfalnym „mówiłam ci, ciotka, że wiedźmin przybędzie nam w sukurs". W pościg za Słowikiem rusza z własnymi, niezamkniętymi rachunkami, ale za granicznym strumieniem łapie ją dębopotwór; na polanie druidów, wisząc w konarach, dziewczyna przyznaje bez ogródek, że się posikała. Rachunki zamyka za nią Wiklinowa Baba, a Angoulême przypomina wiedźminowi, że wraz ze stopił się w żarze jego srebrny medalion.