Schirrú

Schirrú od lat służy czarodziejowi Vilgefortzowi. To on wykonał w Dorian wyrok na jurystach, którzy ośmielili się wścibiać nos w sprawy jego pana: Codringhera wybebeszył nożem, a Jakuba Fenna podpalił wśród papierów archiwum i upiekł żywcem, słuchając jego wycia. Geralta zna nie tylko z dokładnego opisu, który otrzymał wraz ze wskazówkami, gdzie i w jakiej kompanii wiedźmina szukać: już w lipcu śledził go w Temerii, aż do siedziby jurystów w Dorian. Na Stokach zorganizował zamach: najął rozbójnika Słowika z hanzą, obiecując drugą ratę zapłaty po robocie, a sam bywał w rudokopach wokół Belhaven, skąd na kamaszach nosił charakterystyczne czerwone błoto. W kopalni „Rialto" nie daje się nabrać na mistyfikację Angoulême: przyjmuje wprawdzie wiedźmiński medalion jako „dowód śmierci" Geralta i chowa go za pazuchę, ale rozpoznanego od pierwszego rzutu oka wiedźmina zamierza spalić żywcem w smole, a egzekucję zabezpieczają mu skorumpowany kapitan nilfgaardzkiej kawalerii i przybyły z nim Słowik. Atak partyzantów z Wolnych Stoków krzyżuje te plany: Schirrú zbiera wokół siebie spanikowanych Nilfgaardczyków, a potem prowadzi pościg za niedobitkami kompanii. Medalion Geralta wciąż ma przy sobie.

Pościg za kompanią prowadzi Schirrú aż do Toussaint, gdzie wraz ze Słowikiem napada na święty las Caed Myrkvid, mordując pielgrzymów i druidów; podczas szturmu na osiedle kryje się za plecami Nilfgaardczyków. Po rozgromieniu bandy przez błędne rycerstwo ucieka za graniczny strumień, prosto w konary dębopotworów strzegących sanktuarium. Schwytanego druidzi wsadzają wraz z niedobitkami bandy do Wiklinowej Baby i palą żywcem: Geralt, który błagał flaminikę o wstrzymanie egzekucji, bo półelf jako jedyny znał drogę do mocodawcy zamachu, słyszy już tylko jego wysokie, pełne bólu krzyki. W żarze stosu topi się też wiedźmiński medalion z głową wilka, który Schirrú miał przy sobie.