Czerwona Binduga

Typ: kraina i wyspyRegion: AngrenPoznane w: rozdziale 40

Akcja w rozdziałach

2 · do zakładki

Teraz przebywa

6 bohaterów

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Binduga, czyli nadrzeczny plac spławu drewna, na prawym brzegu Wielkiej Jarugi w Angrenie: zwały cedrowych i sosnowych pni, sągi i sterty drewna czekające na spław w dół rzeki. Obok binduga sąsiaduje z drewnianym mostem spinającym oba brzegi, którego środkowy filar opiera się o największą z rzecznych wysp; pod mostem rzeka rozlewa się na łachy i płycizny, przepłynąć da się tylko środkiem, na prawo od wyspy. Pinezka na mapie jest umowna: Angren nie ma etykiet na mapie poglądowej, znamy tylko położenie nad Jarugą na wschód od Sodden, w dole rzeki od wielkiego zakola z trzęsawiskami Ysgith.

Historia miejsca

Pełna kronika: czytasz bez ustawionej zakładki.

Bitwa, której nie zapiszą kroniki · od rozdziału 40

Przy Czerwonej Bindudze broni się przed Nilfgaardczykami korpus królowej Meve, a most staje się jedyną drogą odwrotu na lewy brzeg. Zniesiony prądem prom z kompanią Geralta wrywa się w łachę pod mostem w środku bitwy: Geralt i Cahir zatrzymują panikę uciekających i prowadzą kontratak przez płonącą barykadę, a nadciągająca z lewego brzegu konnica z orłem i czerwonymi rautami na sztandarze przesądza o zwycięstwie. Po bitwie most zostaje zniesiony, a na bindudze ranna w usta królowa pasuje zwycięzcę na rycerza.

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki; każde prowadzi do rozdziału.

r. 40Bitwa o most na Jarudze: Przeprawa przez Jarugę, którą Geralt wybrał zamiast trzęsawisk Ysgith, kończy się w samym środku cudzej bitwy. Porwany prom, wzięty w dwa ognie przez lyrijskich partyzantów i Nilfgaardczyków, wrywa się w łachę pod mostem przy Czerwonej Bindudze, gdzie omyłkowa salwa lyrijskich kuszników zabija konie kompanii, a Milva roni dziecko i życie ratuje jej Regis. Ponieważ ranna nie może uciekać, Cahir z Geraltem zatrzymują panikę pierzchających z mostu żołnierzy i stają na czele kontrataku: to ich wspólny chrzest ognia, w którym Nilfgaardczyk tnie swoich, a wiedźmin Znakiem Aard rozbija płonącą barykadę i przechodzi przez ogień w bitwie, której w ogóle nie rozumie. Obrona mostu, wsparta odsieczą konnicy spod znaku orła i czerwonych rautów, ocala przyparty do rzeki korpus królowej Meve; sam most zostaje po bitwie zniesiony, a późniejsze kroniki nie poświęcą całej batalii najmniejszej wzmianki.r. 40Pasowanie Geralta z Rivii: Po obronie mostu przed obolałym zwycięzcą staje osobiście Meve, królowa Lyrii i Rivii, spluwająca krwią przez zakrwawioną chusteczkę, bo w bitwie, w której walczyła w pierwszej linii, wybito jej kilka zębów. Zapytany o imię Geralt ma dość wszystkiego i odpowiada zgodnie z prawdą: Geralt, znikąd, nie pasowany. Królowa każe mu klęknąć, a rycerz Odo recytuje za bezzębną monarchinię formułę pasowania za bezprzykładne męstwo w boju za słuszną sprawę. Na koniec Meve mruga znad koronkowej chusteczki: skoro trzymał most wespół z wojakami z Rivii, nadaje mu predykat. Geralt z Rivii. Przydomek, który wiedźmin wymyślił sobie sam, żeby brzmiało ładniej, staje się prawdziwym rycerskim predykatem, a świeżo pasowany rycerz kłania się głęboko, by suzerenka nie dostrzegła jego gorzkiego uśmiechu.