Bremervoord

Typ: miastoRegion: Wybrzeże Wielkiego MorzaPoznane w: rozdziale 17

Akcja w rozdziałach

1 · do zakładki

Teraz przebywa

8 bohaterów

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny — bez zdradzania fabuły.

Miasteczko portowe na kamienistym, skalistym wybrzeżu, stolica niewielkiego księstwa Aglovala — władcy, który (jak kpi Essi Daven) „sam się mianował księciem", bo nikt inny nie chciał tego kawałka wybrzeża. Gospodarka stoi tu morzem: port z przystanią, kogi i galery, barkasy na plaży, sieci na palach — a przede wszystkim połów pereł, główny dochód księcia, nadzorowany przez włodarza Zelesta. Na lądzie rej wodzi gildia kupiecka ze starszym Drouhardem na czele. Woda przybiera tu i opada o dobre dziesięć łokci, bo w cieśninie i ujściu rzeki występują tzw. echa pływowe; przy wielkim odpływie morze cofa się aż do krawędzi szelfu. Na końcu przylądka na zachód od miasta sterczą Smocze Kły — dwie wulkaniczne rafy na samej krawędzi głębi, otoczone wirami i kamieniami. To tam, u podstawy raf, kamienna półka urywa się równą krawędzią, a w czarną otchłań schodzą ogromne bloki białego marmuru pokryte mozaiką: Schody, o których syrena Sh'eenaz mówi „to nie dla was", a Jaskier — że wiodą do zatopionego Ys. W głębinie u ich stóp mieszka rozumna rasa ryboludzi.

Historia miejsca

Pełna kronika — czytasz bez ustawionej zakładki.

Trochę poświęcenia · od rozdziału 17

Do miasteczka trafiają bez grosza Geralt z Jaskrem; wiedźmin tłumaczy księciu zaloty do syreny, bard śpiewa na zaręczynach u Drouharda obok Essi Daven. Sielankę kończy łódź poławiaczy pereł odnaleziona pod Smoczymi Kłami bez załogi, za to pełna krwi — port paraliżuje strach, z przystani nie wychodzą nawet kogi. Wynajęty Geralt dochodzi do raf suchą nogą w czasie wielkiego odpływu, odkrywa marmurowe Schody i stacza bitwę z ryboludźmi w miedzianych zbrojach, z której uchodzi z życiem dzięki Sh'eenaz. Aglovalowi radzi zostawić morze w spokoju — na próżno: książę zapowiada zbrojne eskorty poławiaczy i zejście Schodami, choćby ocean miał stać się czerwony od krwi. Spór księcia z syreną kończy za to przemiana Sh'eenaz, która wchodzi do książęcej sali na ludzkich nogach. Nazajutrz Geralt, Jaskier i Essi wyjeżdżają z miasteczka razem, ku dolinie Dol Adalatte.

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki — każde prowadzi do rozdziału.

r. 17Sh'eenaz na ludzkich nogach — Spór zakochanych, w którym żadne nie chciało się poświęcić — syrena Sh'eenaz odmawiała nóg, książę Agloval ogona — kończy sama syrena, i to w wielkim stylu. W środku książęcej tyrady o podboju oceanu do sali wchodzi Sh'eenaz na ludzkich nogach, wyczarowanych bezboleśnie przez morszczynkę, w sukni koloru morskiej wody i koralowym diademie; wbrew balladowym schematom Jaskra nie straciła przy tym głosu — mówi najczystszą wspólną mową. Klęczącemu księciu wyjaśnia przy całym dworze, że też go kocha, głupka — a co to byłaby za miłość, gdyby kochającego nie było stać na trochę poświęcenia.r. 17Rzeź poławiaczy pereł pod Smoczymi Kłami — Łódź poławiaczy pereł z Bremervoord wypływa po raz pierwszy poza zwykły teren — za przylądek, ku wulkanicznym rafom zwanym Smoczymi Kłami — i nie wraca na wieczór. Wysłane skify znajdują ją dryfującą: po siedmiorgu ludziach załogi (dwóch żeglarzach i pięciorgu nurkach) nie ma śladu, za to cały pokład jest zabryzgany krwią wzdłuż i wszerz. Relacjonujący sprawę włodarz Zelest i książę Agloval wykluczają piratów i konkurencję — takich tu nie ma, a nożowa rozprawa nie kończy się zniknięciem wszystkich co do jednego. Na ludzi pada blady strach, port zamiera, z przystani nie wychodzą nawet kogi i galery. Książę wynajmuje Geralta, by rozprawił się z „morskim potworem", i zakazuje plotek; miasteczko i tak szepcze po kątach, że to zemsta rozjuszonej syreny.r. 17Bitwa z ryboludźmi u Smoczych Kłów — Korzystając z wielkiego odpływu, Geralt z Jaskrem dochodzą suchą nogą po dnie do Smoczych Kłów — i odkrywają, że kamienna półka urywa się tam ogromnymi blokami białego marmuru: Schodami wiodącymi w czarną głębię, które bard bierze za wejście do zatopionego Ys. Z otchłani bije dzwon, a z piany wynurzają się ryboludzie w hełmach i zbrojach z zaśniedziałej miedzi, uzbrojeni w kosopodobne ostrza i włócznie. Geralt kładzie napastników cięciami i wygrywa formalny pojedynek z rybiookim mistrzem szabli, lecz przed nadciągającą całą gromadą ratuje go dopiero ucieczka przed czołem przypływu — w podwodnej kotłowaninie zostaje ranny w lewe przedramię i wyrywa się ogłuszającym Znakiem. Pościg zatrzymuje Sh'eenaz, nadpływająca na grzbiecie delfina z konchą zamiast rogu bojowego; jej pożegnalne ostrzeżenie brzmi: morze nie jest dla was. Odkrycie rozumnej rasy z głębin niczego w Bremervoord nie kończy: Agloval nie wierzy, nie płaci i zapowiada łuczników przy każdej łodzi poławiaczy — a na radę, by zostawić morze jego mieszkańcom, odpowiada, że ludzie zejdą Schodami i wezmą z oceanu wszystko, choćby miał stać się czerwony od krwi.