Brenna

Typ: miastoRegion: SoddenPoznane w: rozdziale 59

Akcja w rozdziałach

1 · do zakładki

Teraz przebywa

36 bohaterów

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Niewielka rybacka wioska w Sodden, nad rzeczką Chotlą, w pobliżu Złotego Stawu i ciągu rybników, przy błoniu rozciągniętym między wzgórzami a stawami. Obok leżała druga wioska, o wdzięcznej nazwie Stare Pupy; historia obeszła się z sąsiadkami nierówno, bo Brenna, choć spalona przez elfie komanda do gruntu, została po wojnie odbudowana i wyrosła na dużą, zamożną osadę, a po Starych Pupach ślad zarósł pokrzywą i łopuchem.

Historia miejsca

Pełna kronika: czytasz bez ustawionej zakładki.

Pole rozstrzygnięcia · od rozdziału 59

Na błoniu opodal spalonej wioski armia królów Północy pod Foltestem i konetablem Janem Natalisem zastępuje drogę kawaleryjskiemu zagonowi marszałka Menno Coehoorna i staje do największej bitwy tej wojny. Miejsca tego dnia dostają własne imiona w historii: wzgórze dowodzenia zostanie nazwane Szubienicznym, przesmyk u Złotego Stawu zapamięta czworobok krasnoludów i kondotierów, a błotnista młaka nad Chotlą pochłonie najsłynniejszego wodza Cesarstwa. Ponieważ Brenna była w czasie bitwy zgliszczem, mówiło się zrazu o bitwie pod Starymi Pupami; kronikarzom i poległym należała się jednak nazwa, która nie ośmiesza, i dziś nikt nie mówi inaczej niż „bitwa pod Brenną".

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki; każde prowadzi do rozdziału.

r. 59Bitwa pod Brenną: Największa i najkrwawsza bitwa tej wojny, zapowiadana od dawna batalia „może największa w historii". Marszałek Menno Coehoorn, chcąc przeciąć drogę armii idącej z odsieczą Mayenie, rozdziela Grupę Armii „Środek" i z czterdziestoma sześcioma tysiącami wyborowej jazdy wymusza starcie na błoniu pod Brenną, nad rzeczką Chotlą. Bitwę rozstrzygają kolejno: tchórzliwy patrol, który nie wykrył nadciągającej odsieczy, twardość temerskiej piechoty, o którą rozbija się dywizja „Alba", morderczy marsz okrążonego czworoboku krasnoludów Barclaya Elsa i kondotierów Julii Abatemarco ku Złotemu Stawowi, szarża odsieczy Blenheima Blenckerta z okrzykiem „Redania!" oraz wyzimscy pikinierzy wojewody Bronibora, którzy własnymi piersiami zamykają lukę przed flankowym zagonem „Nauzicai" i Daerlańczyków. Cesarstwo traci czterdzieści cztery tysiące ludzi, kwiat kawalerii i niemal wszystkich wodzów; uciekającego w cudzym płaszczu Coehoorna dosięgają nad Chotlą bełty krasnoludzkich kuszników, mszczących Caleba Strattona. Ginie też wojewoda Bronibor, hrabia de Ruyter i wiedźmin Coën, a Jarre płaci za swoje „stać jak mur" lewym przedramieniem. Marsz Cesarstwa na północ zostaje ostatecznie złamany, a mądrze wykorzystane owoce wiktorii ruszają lawinę, która odmienia losy całej wojny.