Shani

Zagadnięta przez Jaskra na alejce przed swoją Katedrą, Shani bez wahania pomaga śledzonemu przez szpicli poecie: pod pozorem czułych zalotów przyjmuje szeptem wiadomość dla ukrywającego się w miasteczku wiedźmina i przekazuje ją tak skutecznie, że wieczorem Jaskier zastaje ją w mansardzie Geralta, a na podłodze jasnozieloną szatę medyczki. Ciekawość zobaczenia z bliska słynnego wiedźmina zaprowadziła ją dalej, niż ktokolwiek przypuszczał. Nocną naradę, w której obok poety bierze udział przybyła pod postacią sowy Filippa Eilhart, Shani kończy zdaniem, od którego wszystkim zapiera dech: jeśli poszukiwany przez wszystkich Rience ma na twarzy bliznę po oparzeniu trzeciego stopnia, to ona wie, kim jest i gdzie przebywa.

To Shani otwiera nocną zasadzkę: zna Myhrmana, bo sprzedaje mu leki wyszabrowane z uczelnianej pracowni (ojczym z trudem opłaca jej czesne), więc nocnym wołaniem o opuszczenie mostku wywabia znachora zza rygli. Przy przesłuchaniu bez litości rozbraja jego łgarstwa wspomnieniem sprzed trzech dni, kiedy to Rience pił u znachora wino i brał się do macania, aż musiała mu dać po łapach. Gdy w zaułku zaczyna się rzeź, rwie się do rannych z krzykiem, że jest medyczką, i Jaskier musi ją trzymać siłą. Na koniec, gdy Filippa i Geralt mierzą się wzrokiem nad trupami, to ona z opatrunkami w rękach kończy noc: wiedźmin, ranny od stalowych kolców, osuwa się właśnie w jej ręce.

Lata później Shani, już nie studentka, lecz ochotniczka frontowej medycyny, trafia pod Brenną do zespołu chirurga Rusty'ego, obok Marti Sodergren i Ioli. Zaczyna od nawlekania igieł i trzymania haków, a kończy dzień jako chirurg: na komendę „kiedyś trzeba zacząć" zaszywa pierwszego w życiu pacjenta wedle recepty, którą Rusty podaje jak przepis na pierogi: czerwone z czerwonym, żółte z żółtym, białe z białym, a na pewno będzie dobrze. Przy wejściu do namiotu twardnieje szybciej, niż sama by chciała: żołnierzy taszczących zwłoki barona Aubry'ego odprawia zdaniem, że lazaret to nie kostnica, za co zbiera od Rusty'ego naukę, że na cynizm chirurg może sobie pozwolić po dziesięciu latach praktyki. Nocą po bitwie płacze i chichocze na przemian z Iolą pod płachtą namiotu. Umrze siedemdziesiąt dwa lata później jako słynna, otoczona szacunkiem dziekanka katedry medycyny w Oxenfurcie, a pokolenia chirurgów będą powtarzać jej żart o zszywaniu czerwonego z czerwonym, rzadko zauważając, że pani dziekan zawsze ukradkiem ociera przy nim łzę.