Isengrim Faoiltiarna

Ostrzeżony przez informatora, że cesarski wywiad szykuje na niego zasadzkę, Faoiltiarna zjawia się na sekretnym spotkaniu wcześniej i nie sam, po czym bierze żywcem dowódcę zbirów z kneblem i kaftanem bezpieczeństwa, szpiega Jana Struyckena. Z przesłuchania dowiaduje się, że Vattier de Rideaux chciał go wywieźć do Nastrogu i przesłuchać w sprawie Thanedd, bo Emhyr uznał, że na wyspie go zdradzono, a do Loc Grim trafiła fałszywa królewna. W zamian za darowane życie każe szpiegowi powtórzyć Vattierowi słowo w słowo pełną relację z akcji na Thanedd: od planu przedstawionego przez Francescę Findabair i Rience'a, przez rejs do pieczary pod wyspą i masakrę w Garstangu, po odnalezienie rannego Cahira na schodach rozbitej Tor Lara, sekretny rozkaz wydania go i trumnę powierzoną havekarowi. Skoro eskortę odbiorców ktoś wymordował, a miejsce znał poza nim tylko nilfgaardzki wywiad, zdrajcy radzi szukać u siebie.

Faoiltiarna, zwany Żelaznym Wilkiem, dowodzi pod Brenną elfią brygadą „Vrihedd", wcieloną w skład cesarskiej Czwartej Armii Konnej. Gdy królewska linia zaczyna pękać, to jego Coehoorn posyła buławą w styk Temerii i Redanii; elf salutuje bez słowa, a zeszpecona szramą twarz nie drga mu nawet, co marszałek kwituje w duchu myślą, że swoich elfich sojuszników nie rozumie wcale, bo są tacy inni, tacy obcy. Brygada przerywa front, zmuszając hrabiego de Ruytera do meldunku, że czas ratować życie; o tym, co część jej żołnierzy robiła potem w lazarecie, opowiada biografia Yaevinna.

Po wojnie pokój cintryjski wystawia elfom rachunek: Cesarstwo wydaje Nordlingom trzydziestu dwóch oficerów brygady „Vrihedd" jako przestępców wojennych. Gdy Hamilcar Danza ogłasza to stłoczonym w ślepym zaułku oficerom, Isengrim w milczeniu zdziera z rękawa i naramienników srebrne błyskawice brygady i ciska je na płyty dziedzińca, a za jego przykładem idą pozostali. W porcie w Dillingen selekcjonerzy bez trudu rozpoznają jego pokiereszowaną twarz; wyrok Żelaznego Wilka ma być „wyposażony w klauzulę dodatkową", ale Isengrim nie zamierza czekać: klamra kajdan, nad którą pracował dwa dni i dwie noce, spada z przegubu, elf kładzie łańcuchem strażników, rani cywila i wyskakuje przez okno szopy do basenu portowego, walcząc o życie, na którym, jak jeszcze niedawno sądził, wcale mu nie zależało. Woda kipi od bełtów, ale ciała nie ma.

Jesienią przechodzi Bramę Solveigi szóstego dnia po wrześniowej pełni i długo idzie skrycie tropem wędrującego tą samą drogą „pielgrzyma"; ujawnia się dopiero przy ognisku Boreasa Muna pod przełęczą Elskerdeg. Przy pieczonym skrekku mówi gorzko, że po pokoju cintryjskim nie miał podstaw, by lubić świat: na jarmarku rokowań, żeby jedni mogli zostać kupieni, inni musieli być sprzedani, a honor, wierność i przysięgi okazały się towarem, który poszedł na śmietnik historii. O brzasku, gdy trzej wędrowcy postanawiają porzucić nieufność, elf krzywi pobliźnioną twarz w czymś, co wedle wszelkich przesłanek jest uśmiechem, i przedstawia się nowym imieniem: Wolf Isengrim. Dłoń, którą ściska, należy do człowieka, z którym jeszcze niedawno stał po przeciwnych stronach wojny.