Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.
Wysoki elf, legendarny dowódca komanda Scoia'tael: od czterech lat walczy z ludźmi, od trzech dowodzi własnym komandem, pochował brata, czterech kuzynów i ponad czterdziestu towarzyszy broni. Mówi się, że brzydkie elfy nie istnieją, ale jego twarz przecina skosem paskudna szrama, biegnąca przez czoło, brew, nos i policzek. Mówi spokojnie, uczenie i z lodowatą uprzejmością, która bywa straszniejsza od krzyku, a przesłuchania prowadzi metodą klonowego syropu i czerwonego mrowiska. Nilfgaard ma za sprzymierzeńca w swojej wojnie, ale własne bezpieczeństwo za rzecz świętą: każdego, kto zastawia na niego zasadzkę, eksterminuje bez dociekania, kto go przysłał.
Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.
Ostrzeżony przez informatora, że cesarski wywiad szykuje na niego zasadzkę, Faoiltiarna zjawia się na sekretnym spotkaniu wcześniej i nie sam, po czym bierze żywcem dowódcę zbirów z kneblem i kaftanem bezpieczeństwa, szpiega Jana Struyckena. Z przesłuchania dowiaduje się, że Vattier de Rideaux chciał go wywieźć do Nastrogu i przesłuchać w sprawie Thanedd, bo Emhyr uznał, że na wyspie go zdradzono, a do Loc Grim trafiła fałszywa królewna. W zamian za darowane życie każe szpiegowi powtórzyć Vattierowi słowo w słowo pełną relację z akcji na Thanedd: od planu przedstawionego przez Francescę Findabair i Rience'a, przez rejs do pieczary pod wyspą i masakrę w Garstangu, po odnalezienie rannego Cahira na schodach rozbitej Tor Lara, sekretny rozkaz wydania go i trumnę powierzoną havekarowi. Skoro eskortę odbiorców ktoś wymordował, a miejsce znał poza nim tylko nilfgaardzki wywiad, zdrajcy radzi szukać u siebie.