Vattier de Rideaux

Na sekretnej naradzie w bibliotece Loc Grim Vattier relacjonuje Emhyrowi drogę, jaką princessa trafiła do Cesarstwa: do twierdzy Nastrog w Verden przywieźli ją trzy dni po wypadkach na Thanedd nie Vilgefortz, nie Rience i nie graf Cahir, lecz nieznany człowiek i półelf powołujący się na ich polecenia. Dostaje rozkaz najwyższej wagi: postawić na nogi wszystkich podkomendnych, ująć Rience'a i grafa Cahira (w razie potrzeby rękami Scoia'tael lub elfów królowej Enid) i dostarczyć obu do Darn Ruach na tortury. Wypytywać ma ich osobiście cesarz.

Podejrzewając, że w zdradę na Thanedd mógł być zamieszany także Faoiltiarna, Vattier zastawia na legendarnego przywódcę Wiewiórek zasadzkę: szpieg Struycken z sześcioma zbirami ma go zakneblowanego dostarczyć do Nastrogu na śledztwo. Ostrzeżony elf odwraca role, a wicehrabia dostaje w zamian pełną relację z akcji na wyspie i zimne ostrzeżenie, że następni zasadzkowicze zostaną wyeksterminowani bez pytania o mocodawców.

Wicehrabia zjawia się osobiście w Dolinie Kwiatów na prywatnej audiencji u Franceski Findabair, wieńcząc to, co królowa elfów nazywa festiwalem szpiegów. Kłania się uprzejmiej, niż wymaga protokół, nie spuszczając oka z pary ocelotów u stóp władczyni, i wypytuje o Vilgefortza, Yennefer, Rience'a i Cahira. Nie wie, że całej rozmowie przysłuchuje się niewidzialna Ida Emean i że jego pytania, zestawione z dziwnymi zainteresowaniami Stefana Skellena, trafią prosto przed lożę w .

W stolicy wicehrabia wysłuchuje zjadliwej reprymendy Emhyra: wywiad pochłania trzykroć więcej pieniędzy niż szkolnictwo, kultura i sztuka razem wzięte, a nie umie znaleźć ani Cahira, ani Cirilli, ani Vilgefortza. Vattier doradza po swojemu: polityka wymaga pilnie uroczystych zaślubin, więc niech cesarz poślubi tę z Darn Rowan, panna młoda będzie w woalu, a gdy znajdzie się prawdziwa Cirilla, oblubienice się po prostu wymieni; propozycja kończy się cesarskim „czyś ty oszalał". Melduje też, że Skellen poczyna sobie podejrzanie: werbuje wielce wątpliwą zgraję w forcie Rocayne w Maecht, a pod koniec sierpnia wynajął osławionego najemnego mordercę. Wieczorem w cesarskich ogrodach, przy stawie ze stutrzydziestodwuletnim karpiem cesarza Torresa, zaczepia go doskonała teleprojekcja Rience'a z ofertą: głowa zdrajcy Cahira, dostarczona w trzy tygodnie i upozorowana na wyłączną zasługę wicehrabiego, w zamian za drobiazg, wiedzę o tym, gdzie jest i co knuje Stefan Skellen. Vattier mówi mu, co ten chce wiedzieć, a nocą zwierza się ze wszystkiego słodkiej , nieświadom, że dziewczyna o doskonałej pamięci przekazuje każde jego słowo . Pociesza się przy tym, że ma własnego człowieka ulokowanego bardzo blisko Skellena.

Jesień przynosi wicehrabiemu pasmo upokorzeń, o których wszystkich Cantarella donosi Assire var Anahid. Emhyr publicznie nazywa go niedołęgą, szefem służb, które zamiast sprawiać, by ludzie znikali bez śladu, same są zaskakiwane takimi zniknięciami: chodzi o Stefana Skellena, który przepadł z całym oddziałem, a wraz z nim Neratin Ceka, ulokowany przy koronerze agent Vattiera, którego zniknięcie autentycznie go przygnębia. Cesarz dorzuca żartem pytanie, czy nie powstała aby jakaś sekretna organizacja utajniona nawet przed nim, i nawet nie wie, jak blisko trafia. O spisku książąt obrażonych wykreśleniem ich córek z cesarskich planów małżeńskich Vattier imperatorowi nie mówi nic, choć obaj malkontenci dostają właśnie dowództwa grup armii w wiosennej ofensywie. Rience po targu przy stawie z karpiem więcej się nie odezwał. Wszystko to, z teczką map włącznie, wicehrabia wygaduje i zostawia w zasięgu wzroku swojej złotowłosej kochanki, wciąż nieświadom, przy kim odpoczywa.

Wydarzenia w Goworożcu kosztują szefa wywiadu całą siatkę w oddziale Skellena. Rience wydobył od niego, że koroner ma przy sobie wtyczkę, i na rozkaz Vilgefortza sprzedaje tę wiedzę Skellenowi jako próbkę jakości informacji; sam Neratin Ceka ginie tej samej nocy od miecza Bonharta, ratując uciekającej dziewczynie kilka sekund, a wraz z nim od oriona koronera pada Jediah Mekesser, zabójca celującej do uciekinierki kusznicy. Skellen, który przed laty radził Vattierowi przypiec Rience'owi pięty za podwójną grę, każe zakopać obu „zdrajców" w gnoju.

Vattier towarzyszy Emhyrowi w zajęciu zamku Stygga: to jemu cesarz każe wyszukać dyskretną komnatę na rozmowę z Geraltem oraz zapewnić „wszelkie wygody i usługi" obu paniom, rzecz jasna pod czujną i nieustającą strażą. Wiedźmin, słysząc „panie de Rideaux" i „Wasza Cesarska Mość", nie okazuje zdziwienia: pojmuje, kim jest oficer w srebrzonym hełmie. Razem z całym wojskiem Vattier opuszcza zamek na nagły rozkaz cesarza.

Po wojnie Vattier chodzi struty, bo złotowłosa Cantarella rzuciła go nagle, bez dania racji i bez wytłumaczenia; w czasach wielkich zmian musi się pilnować, by nie palnąć głupstwa przy cesarzu. To on podsuwa Emhyrowi sposób odwdzięczenia się Dijkstrze za wiadomość o spisku: informacją, czymś, czego szpieg nie wie, a wiedzieć chciałby. W sprawie fałszywej Cirilli przypomina cesarzowi o racji stanu i interesie Cesarstwa, nie wiedząc, że Emhyr właśnie postanowił nie pozwolić mu zamordować tego dziecka.