Dolina Kwiatów

Pierwsza wspólna wyprawa Geralta i Jaskra. Na polu konopi Dolnej Posady grasuje diaboł, którego nie wolno zabić, a trop od diablich psot prowadzi przez ustawione zawody i szamotaninę w konopiach na leśną polanę, gdzie Torque przekazuje elfom kradzione ziarno i wiedzę rolniczą. Pojmanych świadków Filavandrel skazuje na śmierć; ratuje ich objawienie się Dany Méadbh: milcząca Lille z Dolnej Posady okazuje się Królową Pól, przed którą klękają wszystkie elfy. Wygnańcy odchodzą w góry na wschodzie, a dolina zostaje tym, czym była: krańcem świata, póki ludzie będą respektować granicę.

W rachubach narady w Hagge Dol Blathanna to kolejny kamień lawiny: „tylko patrzeć", jak wolne elfy z Doliny Kwiatów ruszą do boju u boku komand Scoia'tael, więc Demawend domaga się przytłamszenia ich karną ekspedycją, nim będzie za późno.

Po stu latach dolina wraca do elfów: Emhyr oddaje Dol Blathanna Aén Seidhe w ramach rozbioru Aedirn, a królową Wolnych Elfów zostaje Francesca Findabair, Enid an Gleanna. Uciekający ludzki namiestnik zdążył wywieźć z pradawnego pałacu kosztowności, a ogrodów, których zabrać nie mógł, po prostu zniszczył; po przejściu wojsk Filavandrel mówi gorzko o Dolinie Popiołów. Francesca odpowiada, że popiół użyźnia i wiosną dolina zakwitnie, ale nowe państwo rodzi się na łańcuchu: granicy na Dyfne nie zamierza respektować Henselt, a komandom Scoia'tael cesarz każe dalej krwawić w ludzkich królestwach, bez prawa powrotu do domu.

Na dwór Franceski Findabair ciągną wywiady połowy świata: Henselt przysyła „konsula", Dijkstra „misję handlową", audiencję dostaje sam Vattier de Rideaux, a Stefanowi Skellenowi królowa odmawia posłuchania. Rozmów słucha niewidzialna Ida Emean, której czar nie myli jedynie pary pałacowych ocelotów. Na odizolowanym polem ochronnym dziedzińcu z fontanną Francesca rozpakowuje wreszcie nefrytową statuetkę, którą nosiła za dekoltem od nocy puczu na Thanedd.