Neratin Ceka

W forcie Rocayne Neratin zostaje przedstawiony Skellenowi jako porucznik świeżo zebranej hanzy i na komendę ustawia oddział w ordynek tak równy, że żaden koński łeb nie wystaje na więcej niż piędź. Szesnastego września prowadzi grupę wysłaną do Fano: u miecznika Esterhazy'ego grzecznie prosi o posłuchanie, a po odmowie daje mu do wyboru przekupstwo albo groźbę, nie podnosząc głosu i nie spuszczając oka z kościanej gwizdawki, którą gospodarz mógłby wezwać ukrytych rębajłów. Rozstrzygnięcie zostawia kozernej karcie grupy, czujnej Kennie Selborne. Z zeznań Kenny przed trybunałem wiadomo, że Neratin Ceka później zginie: zabito go we wsi zwanej Goworożec.

Rozmowa Cantarelli z Assire var Anahid odsłania, kim Neratin był naprawdę: to właśnie on był agentem, którego Vattier de Rideaux ulokował w oddziale Skellena. Zniknął razem z całym oddziałem, a szef wywiadu, który musiał go bardzo cenić, jest jego zniknięciem niezwykle przygnębiony.

W Goworożcu Neratin bierze udział w robieniu Rience'a „na pieroga", a podczas narady w świetlicy Kenna Selborne czyta jego myśli i poznaje prawdę, którą hanza pozna dopiero po wszystkim. Wieczorem Neratin sam podchodzi do psioniczki i mówi wprost: Skellen zdradza kraj i cesarza, wszyscy, którzy z nim trzymają, skończą rozrywani końmi na placu Tysiąclecia, a on służy Cesarstwu i panu de Rideaux. Gdy dziewczyna odzyskuje Moc, Neratin bez wahania staje po jej stronie: przecina więzy, podaje nóż na obrożę, przyprowadza konie, a potem najeżdża koniem Skellena i Bonharta i przygniata łowcę do ziemi. Rozpłatany przez pierś, chwyta go jeszcze za nogi i puszcza dopiero przybity sztychem do piasku; tych kilka sekund zwłoki wystarcza, by kara klacz przesadziła kołowrót. Skellen każe zakopać „hermafrodytę" w gnoju, by po zdrajcy nie został ślad.