Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.
Lejtnant nilfgaardzkiej kawalerii, oficer patrolu rozpoznawczego. Strach opisuje mu wnętrzności tuzinem oślizłych węgorzy szukających ujścia; liczył, że trwogę zdusi rutyna i ceremoniał służby, ale na terytorium wroga została z niego tylko wymówka.
Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.
Wysłany przez Coehoorna na rekonesans wzgórz na północy, Flaut ujeżdża ledwie milę, wlokąc się jak kulawy żółw, i wbrew namowom wachmistrza nie zagląda za wzgórze, z którego widać obie doliny, bo w każdym szmerze słyszy okrążenie, a w pamięci nosi obozowe opowieści o losie jeńców. Melduje, że nieprzyjaciela nie ma, i na tym meldunku marszałek opiera decyzję o bitwie: za niesprawdzonym wzgórzem stoi tymczasem cała odsiecz Blenckerta. Wściekły Coehoorn każe powiesić cały patrol, ale rozkaz nie ma już kogo dosięgnąć: Flaut ginie stratowany przez konie tego właśnie odwodu, którego nie wykrył.