Dun Dâre

Typ: miastoRegion: EbbingPoznane w: rozdziale 50

Akcja w rozdziałach

1 · do zakładki

Teraz przebywa

4 bohaterów

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Osada w Ebbing, na skraju mokradeł Pereplutu, otoczona sosnowymi borami poprzecinanymi duktami. Od jej północnej strony leży wysiółek z kilkoma chałupami, a za nim, na rozstajach, stoi karczma. Mieszka tu między innymi kowal z synem, chłopy jak dęby, i złotowłosa kowalówna, o której urodzie mówi się w całej okolicy. Osada leży daleko poza kadrem mapy Północy.

Historia miejsca

Pełna kronika: czytasz bez ustawionej zakładki.

Noc Saovine · od rozdziału 50

Jesienią w karczmie na wysiółku kwateruje czterech ludzi z hanzy Skellena, zostawionych jako „pusty runek", zasadzka na ściganą dziewczynę. Przez dwa tygodnie terroryzują osadę: zakazują miejscowym wstępu do karczmy, wykorzystują służebne dziewki, a sołtysa i chłopa, który ruszył mu w sukurs, zabijają bez kary i prawa. W wilię Saovine, gdy planują właśnie napaść na zagrodę kowala, do karczmy wchodzi dziewczyna z oczami umalowanymi sadzą, przedstawia się jako wiedźminka z Kaer Morhen i w kilkadziesiąt uderzeń serca zabija całą czwórkę. Od tej nocy nikt w hanzie Puszczyka nie śmieje się już z opowieści o wiedźmie na karej klaczy.

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki; każde prowadzi do rozdziału.

r. 50Rzeź w karczmie pod Dun Dâre: W wilię Saovine do karczmy na rozstajach za wysiółkiem Dun Dâre wchodzi szczupła postać w kubraku z piżmaczych skórek. Kwaterująca tam od dwóch tygodni czwórka z hanzy Skellena, Cyprian Fripp Młodszy, Dede Vargas, Rispat La Pointe i Yuz Jannowitz, zostawiona we wsi jako zasadzka na ściganą dziewczynę, ma już na sumieniu sołtysa i chłopa, którzy stanęli w obronie miejscowych dziewek, a tego wieczoru planuje napaść na zagrodę kowala. Na okrzyk „mamy cię, Falka" przybyła odpowiada, że się ich spodziewała, odsłania oszpeconą twarz z oczami umalowanymi sadzą i przedstawia się: nie jestem Falką, jestem Ciri z Kaer Morhen, jestem wiedźminką, przyszłam tu, by zabijać. W kilkadziesiąt uderzeń serca kładzie całą czwórkę, przechodząc przez ich zastawy jak szary dym. Przerażonemu karczmarzowi mówi, że zabija potwory, i w jej własnym głosie pojawia się przy tych słowach zdziwienie i wahanie. Stary dziad, który przeżył rzeź pod stołem, poznaje w niej wiedźmę z własnej opowieści wigilijnej: tę, która jedzie nocą na karej klaczy, a kto ją spotka, nie odejmie się śmierci. Masz rację, odpowiada dziewczyna. Wieść o tej nocy sprawi, że z nadnaturalnych okoliczności ucieczki z Goworożca nie będzie się już śmiał nikt z hanzy.