Dede Vargas

Zawodowy morderca w hanzie Puszczyka, diabeł wie, skąd pochodzący.

Nie żyje · r. 50Ostatnio widziana/y: Dun Dâre

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

2 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Zawodowy morderca nieznanego pochodzenia, zwerbowany do hanzy Skellena. Jeden z tych, o których koroner myśli podczas przeglądu, że po zabiciu pierwszych pięciu ludzi wszyscy robią się tacy sami: te same ruchy, ta sama maniera i takie same, płaskie jak u węża oczy.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

W grupie Neratina

Vargas jedzie w grupie wysłanej szesnastego września do Fano, śpiewając z Andresem Viernym żołnierską piosenkę „Na wojence". U miecznika Esterhazy'ego, gdy pada rozkaz wynoszenia się, jego dłoń pełznie ku rękojeści.

Tom VI · od rozdziału 50

Karczma pod Dun Dâre

Podczas ucieczki z Goworożca Vargas widzi śmierć Turenta i schodzi dziewczynie z drogi. Przydzielony potem do czwórki czatującej w karczmie pod Dun Dâre, pociesza się ciepłem, wódką i służebnymi dziewkami, a żebrzącego dziada najpierw chce wyrzucić za drzwi, potem sam domaga się od niego wesołych opowieści. W noc Saovine marzy na głos o złotowłosej kowalównie. Ginie pierwszy, z rozrąbaną twarzą, waląc się na stół, pod którym kuli się dziad.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 50Rzeź w karczmie pod Dun Dâre: W wilię Saovine do karczmy na rozstajach za wysiółkiem Dun Dâre wchodzi szczupła postać w kubraku z piżmaczych skórek. Kwaterująca tam od dwóch tygodni czwórka z hanzy Skellena, Cyprian Fripp Młodszy, Dede Vargas, Rispat La Pointe i Yuz Jannowitz, zostawiona we wsi jako zasadzka na ściganą dziewczynę, ma już na sumieniu sołtysa i chłopa, którzy stanęli w obronie miejscowych dziewek, a tego wieczoru planuje napaść na zagrodę kowala. Na okrzyk „mamy cię, Falka" przybyła odpowiada, że się ich spodziewała, odsłania oszpeconą twarz z oczami umalowanymi sadzą i przedstawia się: nie jestem Falką, jestem Ciri z Kaer Morhen, jestem wiedźminką, przyszłam tu, by zabijać. W kilkadziesiąt uderzeń serca kładzie całą czwórkę, przechodząc przez ich zastawy jak szary dym. Przerażonemu karczmarzowi mówi, że zabija potwory, i w jej własnym głosie pojawia się przy tych słowach zdziwienie i wahanie. Stary dziad, który przeżył rzeź pod stołem, poznaje w niej wiedźmę z własnej opowieści wigilijnej: tę, która jedzie nocą na karej klaczy, a kto ją spotka, nie odejmie się śmierci. Masz rację, odpowiada dziewczyna. Wieść o tej nocy sprawi, że z nadnaturalnych okoliczności ucieczki z Goworożca nie będzie się już śmiał nikt z hanzy.