Rispat La Pointe

Wachmistrz gemmerskich Pacyfikatorów w hanzie Puszczyka.

Nie żyje · r. 50Ostatnio widziana/y: Dun Dâre

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

2 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Wachmistrz Pacyfikatorów z Gemmery, zwerbowany do oddziału Skellena. Jeden z ludzi, których koroner zna z reputacji formacji, w której służył.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

Przegląd w Rocayne

Czternastego września La Pointe staje w szyku na podwórcu fortu Rocayne podczas przeglądu świeżo zebranej hanzy, rozpoznany przez Puszczyka jako wachmistrz gemmerskich Pacyfikatorów, z tej samej formacji co zwiadowca Til Echrade.

Tom VI · od rozdziału 50

Skapiała w lasach

W karczmie pod Dun Dâre La Pointe co wieczór powtarza to samo: Falka skapiała gdzieś w lasach od rany po orionie, którą sam widział w Goworożcu, ścierwo zjadły wilki i kuny, a czatownia na darmo przepija własne pieniądze. To on przypomina sobie, że nadeszła wilia Saovine, i on pierwszy, wróciwszy z ganku z twarzą białą jak śnieg, słyszy rżenie karej klaczy na podwórzu. W rzezi pada cięty w bok szyi.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 50Rzeź w karczmie pod Dun Dâre: W wilię Saovine do karczmy na rozstajach za wysiółkiem Dun Dâre wchodzi szczupła postać w kubraku z piżmaczych skórek. Kwaterująca tam od dwóch tygodni czwórka z hanzy Skellena, Cyprian Fripp Młodszy, Dede Vargas, Rispat La Pointe i Yuz Jannowitz, zostawiona we wsi jako zasadzka na ściganą dziewczynę, ma już na sumieniu sołtysa i chłopa, którzy stanęli w obronie miejscowych dziewek, a tego wieczoru planuje napaść na zagrodę kowala. Na okrzyk „mamy cię, Falka" przybyła odpowiada, że się ich spodziewała, odsłania oszpeconą twarz z oczami umalowanymi sadzą i przedstawia się: nie jestem Falką, jestem Ciri z Kaer Morhen, jestem wiedźminką, przyszłam tu, by zabijać. W kilkadziesiąt uderzeń serca kładzie całą czwórkę, przechodząc przez ich zastawy jak szary dym. Przerażonemu karczmarzowi mówi, że zabija potwory, i w jej własnym głosie pojawia się przy tych słowach zdziwienie i wahanie. Stary dziad, który przeżył rzeź pod stołem, poznaje w niej wiedźmę z własnej opowieści wigilijnej: tę, która jedzie nocą na karej klaczy, a kto ją spotka, nie odejmie się śmierci. Masz rację, odpowiada dziewczyna. Wieść o tej nocy sprawi, że z nadnaturalnych okoliczności ucieczki z Goworożca nie będzie się już śmiał nikt z hanzy.