Vissegerd

Na zaręczynach królewny Pavetty, córki królowej, Vissegerd klaśnięciem otwiera ucztę i prowadzi ceremoniał; tuż przed północą przekazuje kapitanowi straży rozkaz władczyni, którego sensu nikt mu nie tłumaczy. Gdy po rękę królewny zgłasza się zaklęty w potwora rycerz Jeż, marszałek pierwszy żąda od niego dowodów na poparcie roszczeń. Wybuch Mocy, żywiołu magii, który wyrywa się z królewny, kończy dla niego seans latającej zastawy: powalony srebrną sosjerką w kształcie wielowiosłowej nawy, wyczołguje się potem spod zerwanego arrasu z pytaniem, czy ktoś zechce mu objaśnić, co to było. Obecny na uczcie wiedźmin odpowiada: „Nie".

Wojna zmieniła dworaka w żołnierza: Vissegerd organizuje w Brugge cintryjskich emigrantów i uciekinierów, blisko osiem tysięcy ludzi pod bronią, żyjących nadzieją powrotu za Jarugę. W planach narady w Hagge korpus Vissegerda ma być „ostrzem sulicy" ataku na Cintrę, ale królowie widzą w nim narzędzie, nie partnera: wiedzą, że stary marszałek nie ruszy się bez wsparcia regularnych armii i że czeka przede wszystkim na Lwiątko, wnuczkę Calanthe, bo emigrantom potrzebny jest na tronie ktoś z królewskiej krwi. Demawend przestrzega nawet, że Vissegerd mógłby sam ożenić się z odnalezioną dziewczyną, więc w niczyich planach małżeńskich się nie mieści.

Wśród cintryjskich emigrantów zebranych pod sztandarami marszałka zapanowały smutek i żałoba: potwierdziła się wieść, że Lwiątko, księżniczka Cirilla, ostatnia z krwi Calanthe, nie żyje. Nikt w obozie nie wie, że „naoczni świadkowie" śmierci dziewczynki to mistyfikacja Codringhera, obliczona na odwołanie królewskich łowów.

Marszałek dowodzi teraz wydzielonym korpusem armii temerskiej, obozującym przy odbitej Armerii, i przeżywa najgorszy czas: po wieściach, że Cirilla żyje i wraca na tron Cintry jako przyszła cesarzowa, z korpusu zdezerterowało dwa tysiące rodowitych Cintryjczyków, więc Vissegerd rozpuszcza plotki o nieprawym, kazirodnym pochodzeniu całej babskiej linii rodu, od Riannon po Muriel Łotrzycę. W przygnanym przez podjazd jeńcu rozpoznaje wiedźmina z zaręczyn Pavetty sprzed piętnastu lat i skleja z faktów własną teorię: Geralt wymusił Prawo Niespodzianki, porwał Ciri w wojennej zawierusze, a znudziwszy się nią, sprzedał ją , teraz zaś szpieguje dla Nilfgaardu. Rozjuszony hardością i miękkością dziewczyny, która wolała tron od honorowej śmierci, kończy przesłuchanie jednym: piętnaście lat temu w Cintrze gadano o przeznaczeniu, i było to prawdziwe przeznaczenie wiedźmina, bo za Ciri, córkę Pavetty, Geralt zawiśnie.

Wieści z korpusu Vissegerda docierają aż na Skellige, gdzie służy dość ochotników z Wysp, by Crach an Craite miał relacje z pierwszej ręki. Wedle tej wersji marszałek zagarnął nad Iną grupę zbiegów z Geraltem i Jaskrem, oskarżył obu o szpiegostwo i bodaj zamierzał stracić, a więźniowie zbiegli, jakoby „sprowadziwszy na korpus Nilfgaardczyków", z którymi mieli być w zmowie. Yennefer kwituje tę opowieść jednym słowem: bzdura. Sam jarl ma o marszałku zdanie równie krótkie: gdyby prawniczymi kruczkami wyzuto Ciri z praw do cintryjskiego tronu i podstawiono „tego bęcwała Vissegerda", Crach bez zwłoki wypowiedziałby posłuszeństwo koronie.

Wiosną krasnoludowie z Ochotniczego Hufu opowiadają w Wyzimie, z relacji kondotierów Julii Abatemarco, o gorzkim finale cintryjskiej epopei marszałka: jego były korpus, który nie zmienił nawet sztandaru, bił się pod Mayeną w awangardzie nilfgaardzkiego zagonu, pod tą samą chorągwią ze lwami, przekonany, że wzywa go matka ojczyzna i „cesarzowa Ciri". O losie samego Vissegerda rozmowa milczy.