Windsor Imbra

Seneszal barona Casadei z Geso: smagły wojak z wąsikiem jak węglowa kreska i tikiem wściekłości nad górną wargą.

Żyje

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Seneszal jaśnie urodzonego barona Casadei z Geso. Smagły, nosi kuni kołpak i czarny wąsik wyglądający jak nakreślona węglem kreska, a tik górnej wargi sprawia, że stale wygląda na rozwścieczonego, choć bywa, że jest po prostu wściekły. Na emaliowanym ryngrafie nosi tarczę z herbem swojego pana: srebrnym wspiętym jednorożcem w czarnym polu. Twardy zawodowiec, ale nie samobójca: umie rozpoznać przeciwnika, z którym nie ma szans, i przełknąć upokorzenie.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

Po Falkę

Imbra ściga Szczury na zlecenie barona Casadei; to jego ludzie urządzili zasadzkę, w której zginął Hotsporn, i to oni prowadzą potem odzyskaną dereszkę Ciri. W Zazdrości przyjeżdża w czterech odebrać Bonhartowi obiecaną baronowi żywą Falkę i słyszy, że łowca się rozmyślił i zostawi dziewczynę sobie; na wyrzuty o złamanym słowie dostaje lodowatą groźbę, a na koniec wyzwanie: kto chce dochodzić praw, niech za dziesięć dni przybędzie do Claremont. Przybywa tam z piętnastoma knechtami i wpada w pułapkę widowiska: Falka jest na arenie i może ją wziąć każdy, kto zdoła. Po tym, jak dziewczyna zabija i okalecza śmiałków, w tym dwóch jego ludzi, Imbra pod jej cichym „nie zmuszaj mnie" wsuwa z powrotem wysuniętą już klingę, choć tłum ryczy o tchórzostwie. Odchodząc, ostrzega ją cicho i rzeczowo, co ją czeka u Bonharta: areny, zabijanie ku uciesze swołoczy, a w końcu śmierć na ubroczonym piasku. Wspomnisz moje słowa, mówi.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 44Arena w Claremont: Piętnastego września w Claremont Bonhart wystawia odurzoną fisstechem Ciri w teatrze swojego krewniaka Houvenaghela: w dawnej świątyni zamienionej w szczwalnię gawiedź obstawia zakłady na „morderczą Falkę z bandy Szczurów". Gdy Windsor Imbra z knechtami barona Casadei żąda wydania dziewczyny, łowca ciska na arenę jej miecz otrzymany w Fano i ogłasza, że Falka jest dla każdego, kto zdoła ją z areny zabrać. Ciri prosi napastników, by jej nie zmuszali: pierwszemu, Stavro, daruje życie, a gdy ten atakuje ją od tyłu, zabija go jednym odwrotnym ciosem; z trzech następnych, którzy idą na nią razem, dwóch rozcina, a trzeciemu masakruje twarz. Widownia wyje „za-bij", markiza de Nementh-Uyvar dyszy z rozkoszy, a Bonhart oznajmia, że słyszał o miejscu, gdzie uczą takich improwizacji, i już wie, kim panienka jest. Po walce, wysłuchawszy cichego ostrzeżenia Imbry o tym, co ją czeka, Ciri klęka i celuje sztychem pod własny mostek; mimo wołania nilfgaardzkiego rotmistrza Declana Rosa „Ne tuv'en que'ss, luned!" napiera na miecz, ale nie zdoła. Rację ma Bonhart, który mówi w zupełnej ciszy: w Kaer Morhen nauczyli cię zabijać jak maszynę, wiedźminko, a do zabicia siebie trzeba charakteru, siły, determinacji i odwagi, których nauczyć cię nie mogli.