ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Czarodziejka, rektorka Aretuzy, słynnej szkoły dla młodych czarodziejek na wyspie Thanedd. Wysoka, jasnowłosa, o figurze, jakiej Ciri nie widziała nawet u Yennefer. Bezpośrednia, głośna i łakoma życia: klnie nieprzyzwoicie przy polewaniu się zimną wodą, umie pić i lubi się śmiać, a monogamia budzi w niej szczery wstręt. Uczennica Tissai de Vries, która, jak sama z upodobaniem przypomina, nie zdołała ściąć jej na końcowych egzaminach. Swoje życiowe kredo podaje wprost: czarodziejka zawsze działa i chwyta życie za grzywę, bo żałuje się wyłącznie bezczynności, niezdecydowania i wahania, nigdy czynów i decyzji.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Margarita z Tissaią de Vries zatrzymują w Gors Velen Ciri, zaalarmowane aktywizacją jej amuletu kamuflującego: biorą małą za jedną z adeptek, które wymknęły się z Loxii podczas zamieszania przy przeprowadzce (szkołę zamieniono na kwatery gości zjazdu). Po wyjaśnieniu pomyłki zaprasza Yennefer z wychowanką do łaźni „Srebrnej Czapli", którą dzieli z Tissaią, i tam między winem a plotkami przypieczętowuje los dziewczynki: pyta, czy Yennefer jej ją da, słyszy, że w tym właśnie celu ją przywieziono, i postanawia przyjąć Ciri do Aretuzy od pierwszego roku, jak wszystkie nowicjuszki. W rozmowach odsłania się też prywatnie: właśnie zerwała po czterech latach z żonatym Larsem, bo za dużo chciał i zagroził jej swobodzie, i tęskni na tyle, że ma ochotę się urżnąć; wypomina Yennefer dawną rozmowę w Vengerbergu, gdy ta postanawiała zerwać ze swoim wiedźminem, i przyznaje jej rację, że miłość miłością, a życie życiem. W sporze o kapitan Raylę broni metod wojska (okrucieństw Scoia'tael nie powstydziłaby się sama Falka), a Ciri częstuje naukami o chwytaniu życia za grzywę, które jeszcze tej samej nocy obrócą się przeciw niej: w pożegnalnym liście mała poprosi, by przekazać pani Ricie, że w szkole nie będzie musiała wycierać jej nosa.
W Montecalvo Margarita, jedyna, po której przy rzucaniu teleprojekcji nie znać zmęczenia, popiera pomysł konwentu złożonego wyłącznie z kobiet argumentem z własnej praktyki: porównanie wyników adeptek Aretuzy z chłopcami ze szkoły w Ban Ard wypada nieodmiennie na korzyść dziewcząt, bo magia to cierpliwość, rozwaga i spokojne znoszenie porażek, a mężczyzn gubi ambicja. Deklaruje przy tym z mocą, że ona i jej szkoła są apolityczne we wszystkich istniejących typach, rodzajach i gatunkach polityki.
W Montecalvo Margarita zgłasza do planu Filippy zastrzeżenia rektorki: kandydatka na kovirski tron musiałaby być zarazem wyszkoloną magiczką i młodziutką panną królewskiej krwi zdolną rodzić, a takie warunki wykluczają wszystkie przy stole. Wspomina też własne spotkanie z Ciri w Gors Velen u boku Tissai de Vries: od pierwszego wejrzenia wiedziała, że to niezwykła osóbka. Na pytanie Idy Emean o portal Tor Lara odpowiada zmienionym głosem, że teleport Wieży Mewy był uszkodzony, wypaczony i zabójczy, więc jeśli dziewczyna weszła weń, mogą jej już nigdy nie zobaczyć. Po ucieczce Yennefer staje po stronie uciekinierki: widziała ją z Ciri razem i wszystko rozumie.
W loży obradującej nad pokojem cintryjskim Margarita, dostojna i poważna, przywołuje Francescę do porządku, gdy elfka zasłania się milczeniem: loża musi wiedzieć, na co pozwolić królom. Projekt dzielenia Cintry na strefy wpływów kwituje krótko, że takie podziały to bzdura i dziecinada, wyłącznie zarzewie konfliktów.
Na posiedzeniu, na którym loża decyduje o losie Ciri, Margarita wita dziewczynę przyjaznym spojrzeniem, a gdy Ciri zapowiada, że w drodze do Geralta zawsze znajdzie dziurę w murze, rektorka Aretuzy tylko z uśmiechem kiwa głową, bo zna to z doświadczenia. Głosuje za wyjazdem do Rivii i robi to, jak mówi, dla Tissai de Vries: Tissaia żachnęłaby się na sugestię, że jedności loży trzeba bronić przymusem i ograniczaniem wolności osobistej.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 34Spotkanie w Montecalvo: W zamku Montecalvo Filippa Eilhart gromadzi przy okrągłym stole osiem czarodziejek: cztery obecne osobiście i cztery w postaci teleprojekcji, w tym ryzykującą głowę Assire var Anahid z Nilfgaardu i znienawidzoną przez Sabrinę Francescę Findabair. Po Thanedd magia jest rozbita i zagrożona, a Kapituły nie ma z kogo odbudować, proponuje więc Filippa rzecz niebywałą: sekretny, apolityczny konwent złożony wyłącznie z kobiet, który weźmie w ręce ster i będzie służył wyłącznie sprawom magii, ponad królestwami, rasami i frontami trwającej wojny. Mimo kłótni i nieufności żadna z zaproszonych nie przerywa projekcji: za czternaście dni spotkają się we własnych osobach, a Assire i Francesca mają przyprowadzić kandydatki na wolne krzesła. Dwunaste krzesło Filippa owija tajemnicą: zasiąść ma na nim osoba, która jest Śmiercią albo Życiem, Destrukcją lub Odrodzeniem, Ładem lub Chaosem. Zależy, jak na to spojrzeć.ch. 39Plan Królowej Północy: Na drugim posiedzeniu loży w Montecalvo, pierwszym w pełnym, fizycznym składzie, Filippa Eilhart odkrywa karty: błędem czarodziejów było sadzanie na tronach wygodnych władców zamiast samej magii. Z królestwa Koviru ma wyrosnąć wielkie Królestwo Północy, imperium równoważące potęgę Nilfgaardu, a na jego tronie loża posadzi czarodziejkę, żeniąc ją z następcą kovirskiego tronu. Kandydatka, która zajmie dwunaste, puste krzesło przy stole, spełnia warunki niemożliwe do pogodzenia u nikogo innego: jest młodziutką panną z królewskiego rodu o niebywałych zdolnościach magicznych i wieszczych, nosicielką Starszej Krwi. Cirilla, córka Pavetty, wnuczka Calanthe: Lodowy Płomień Północy, Niszczycielka i Odnowicielka. Ciri z Cintry, Królowa Północy, z której krwi narodzi się Królowa Świata. Plan podpiera opowieść Franceski o Larze Dorren i stuletnim eksperymencie z genem Starszej Krwi oraz rewelacja Assire var Anahid, że dziewczyna przetrzymywana w Darn Rowan nie jest Ciri, więc cesarz nie ma w ręku niczego.ch. 39Ucieczka Yennefer z Montecalvo: W przerwie obrad loży pilnowaną przez wszystkich Yennefer odnajduje przy bufecie z ostrygami Fringilla Vigo. Rozmowa dwóch zdeklarowanych nieprzyjaciółek brzmi jak wymiana banałów, a jest instrukcją: blokady Montecalvo nie złamią komponenty teleportacyjne, lepszy jest niepozorny, żywiołowy przyciągacz, choć teleportacja na zaimprowizowany przyciągacz bywa zabójcza i „przyjaciółce" Nilfgaardka by ją odradzała. Na koniec Fringilla wylewa na blat odrobinę morskiej wody ze skorupki ostrygi. Chwilę później Yennefer znika: łamie blokadę zamku i teleportuje się za daleko, by którakolwiek z czarodziejek mogła ją zawrócić. Triss i Margarita uspokajają wzburzoną lożę, że uciekinierka nie zdradzi, bo nie po to uciekła: chce ratować Ciri. Dokąd trafiła, wie tylko ten, kto wie, z którego wybrzeża pochodzą ostrygi.ch. 61Pokój cintryjski: Drugiego kwietnia, na nowiu, do Cintry zjeżdżają władcy Północy i delegacja Cesarstwa, by przy okrągłym stole zakończyć wojnę. Obradom przewodniczy hierarcha Hemmelfart, Nilfgaard reprezentuje baron Shilard Fitz-Oesterlen, a wśród królów zasiada hrabia Dijkstra. Rokowania toczą się jak targ: Henselt wyje „non possumus" w sprawie zwrotu Górnego Aedirn, Demawend stawia warunki, Cesarstwo składa memoranda w sprawie Dol Blathanna, a o wszystkim, o czym „decydują" królowie, rozstrzygają wcześniej czarodziejki loży, obradujące z telekomunikatorem piętro wyżej. Ustalenia idą jak po sznurku: wojska kaedweńskie opuszczają Górne Aedirn, Francesca Findabair dostaje Dol Blathanna jako alodium za cenę zgody na reemigrację osadników i wydanie elfich „przestępców wojennych", Nilfgaard godzi się na repatriację własnych osadników z Brugge i Lyrii, bo za kulisami korporacja kupiecka Berengara Leuvaardena żąda szybkiego pokoju bez ceł i blokad, a status Cintry rozwiązuje ślub cesarza z dziewczyną noszącą imię Cirilli. Dzwony biją w całej Cintrze dziwnie żałobnie, a nowa era zaczyna się od defilad, egzekucji i rozliczeń: jednym pokój przynosi triumfy i przywileje, innym stryczek, nóż albo wygnanie.ch. 62Ciri przed lożą: Pierwszego czerwca, na nowiu, Ciri staje w sali kolumnowej Montecalvo przed lożą w komplecie, a Yennefer, wezwana jako winowajczyni do osądzenia, ma stać, dopóki loża nie zadecyduje o jej losie. Filippa Eilhart i Sheala de Tancarville oznajmiają dziewczynie wyznaczoną jej rolę: wyjazd do Koviru, uwiedzenie królewicza Tankreda Thyssena i dziecko, któremu przyszłość zapewni loża; z dawnej królewskiej przyszłości zostaje status faworyty, bo los wyzuł Cirillę z Cintry ze wszystkiego. Ciri wybiera jedyne, czego jej nie narzucono, nazwisko, i oświadcza, że chce się nazywać Ciri z Vengerbergu, córka Yennefer, po czym mówi „nie": musi rzecz przemyśleć, a przede wszystkim dotrzymać obietnicy spotkania z Geraltem w Rivii. W głosowaniu nad jej wyjazdem szala staje pięć do pięciu, aż ostatni głos oddaje Filippa, która wbrew własnemu sprzeciwowi wobec sentymentów wybiera przeznaczenie rozumiane jako nadzieja i oddaje głos „dziecku przeznaczenia". Yennefer i Ciri ruszają z Montecalvo w daleką drogę na umówione spotkanie.