ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Elfka czystej krwi, zwana Enid an Gleanna, czyli Stokrotką z Dolin, członkini Kapituły czarodziejów. Powszechnie uważa się ją za najpiękniejszą kobietę świata: ma bardzo długie, ciemnozłote włosy, ogromne sarnie oczy i urodę zapierającą dech, której (w przeciwieństwie do koleżanek z Kapituły) nie zawdzięcza eliksirom. Nosi zdobione koronkami suknie w kolorze rezedy i porusza się tak, jakby płynęła. Piękno idzie u niej w parze z czymś nieodgadnionym: błękitne elfie oczy są nieprzeniknione i twarde jak szkło, a jej przepiękny uśmiech potrafi przejąć grozą.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Francesca wkracza na bankiet w Aretuzie w orszaku Kapituły, u boku Vilgefortza, i ściąga na siebie spojrzenia całej sali. Przedstawiona Geraltowi, obdarza go uśmiechem tak pięknym, że aż przejmującym grozą, a jej oczy nie zdradzają niczego. Po bankiecie Yennefer odchodzi na rozmowy właśnie z nią i z Tissaią de Vries.
W noc puczu Francesca zostaje zakuta w dwimeryt wśród zdrajców: Filippa oskarża ją, że za obietnicę własnego, niezależnego państwa elfów (nilfgaardzkiego protektoratu na ziemiach oczyszczonych z ludzi) zdradziła Bractwo natychmiast. Wezwana, by odpowiedzieć na zarzuty, odpowiada w Starszej Mowie, że z Dh'oine rozmawiać nie będzie: odejdźcie ode mnie, ludzie, nie mam wam nic do powiedzenia. Po zaklęciu Tissai, które neutralizuje dwimeryt, to Francesca otwiera wejścia do podziemi i wpuszcza do Garstangu Scoia'tael, którzy przypłynęli statkiem do kawerny we wnętrzu wyspy.
Jedyna ze wspólników Vilgefortza, po której ślad nie zaginął: Francesca zasiada w odzyskanym elfim pałacu w Dolinie Kwiatów jako królowa Aen Seidhe, Wolnych Elfów, bo Emhyr podarował Ludowi Dol Blathanna. Dar ma jednak warunki, które łamią jej serce: na namowy Filavandrela, by ściągnąć komanda Scoia'tael do obrony własnych granic, odpowiada ze łzami, że cesarz nie wyraża zgody. Komanda mają dalej dezorganizować ludzkie królestwa, a elfom z doliny nie wolno ich nawet wspierać, bo Temeria i Kaedwen uznają władzę królowej tylko za cenę oficjalnego potępienia Wiewiórek. Wie, że posyła własne dzieci na śmierć i wyklęcie, i prosi Filavandrela o wybaczenie; słyszy, że on wybacza, ale nie wie, czy wybaczą one.
Do Montecalvo Francesca przybywa jako teleprojekcja z Doliny Kwiatów, olśniewająca suknią barwy byczej krwi, rubinową kolią i elfim makijażem, i cierpliwie znosi wybuch Sabriny, która nie chce siedzieć przy jednym stole ze „sprawczynią krwi Garstangu". Pomysł konwentu sonduje bez złudzeń: pyta wprost, czy pod hasłami o ratowaniu magii nie kryje się chęć pogromienia Nilfgaardu, a potem dobrania się do skóry zuchwałym elfom, i uprzedza, że w takim projekcie nie weźmie udziału. Gdy zapada decyzja o dwunastu krzesłach, prosi o dwa miejsca dla własnych kandydatek, by jako jedyna elfka czystej krwi nie czuła się osamotniona, i je dostaje.
W Dolinie Kwiatów Francesca przyjmuje kolejnych uczestników festiwalu szpiegów, od „konsula" Henselta po Vattiera de Rideaux, któremu kłania się protokół, a audiencji słucha niewidzialna Ida Emean. Z Idą ustala, że przed lożą nie wolno zatajać niczego, choć elfki prowadzą podwójną grę z Białym Płomieniem, po czym rozpakowuje wreszcie nefrytową statuetkę, którą od nocy puczu nosiła za dekoltem: Yennefer. Uratowanej z rąk Rience'a czarodziejce proponuje rekomendację do loży, uprzedzając, że ma jej matrycę i przy próbie figli spakuje ją znowu. W Montecalvo na prośbę Filippy opowiada bez ozdobników prawdziwą historię i stuletniego eksperymentu czarodziejów: od uratowanej przez zespół trójki dzieci z Houtborga, przez świętą śmierć „przeklętej krwi" Adeli i bękarty Anny Kameny, po małżeński incest, z którego narodziła się Calanthe z odrodzonym genem. Lewitującymi nad stołem jabłkami i granatami rozrysowuje dwie linie dziedziczenia i przyznaje się do stuletniej pomyłki: gen Lary niósł nie Amavet, lecz utajony w linii Fiony. Po stwierdza chłodno, że uciekinierka jest za daleko na pościg, i bierze winę na siebie, bo podejrzewała, że obsydianowa gwiazda maskuje echo zaklęć.
Na posiedzeniu loży po upadku Vilgefortza to Francesca wychwytuje czas przeszły w meldunku Assire o kryjówce w zamku Stygga, dając Filippie pretekst do ogłoszenia nowin: czarodziej nie żyje, a lożę wyręczył wiedźmin.
Podczas rokowań pokoju cintryjskiego Francesca przyjmuje w loży propozycję Demawenda z elfim żartem, że wystarczy jej odtąd tytuł „jaśnie oświeconej": godzi się na reemigrację ludzkich osadników i równouprawnienie ras, ale odmawia hołdu lennego, żądając Dol Blathanna jako alodium związanego tylko obietnicą lojalności. Pytania o primogeniturę zbywa gorzko, bo wiek zajścia w ciążę ma daleko za sobą i będzie ostatnią z rodu władców Doliny Kwiatów. Gdy Assire pyta o los komand Wiewiórek i elfów walczących po stronie Cesarstwa, w większości jej poddanych, Stokrotka z Dolin przestaje się uśmiechać i mówi wolno: wszystko ma swoją cenę. Wojna wymaga ofiar. Pokój, jak się okazuje, również.
Hardość Ciri przed lożą bawi Francescę i budzi jej uznanie: perliście śmieje się z riposty dziewczyny, a Yennefer głośno gratuluje wybitej próby tego złota, bo rozpoznaje szkołę Tissai de Vries. Gdy Ciri wypomina Filippie miano potwora z Thanedd, Stokrotka z Dolin odpowiada melodyjnie, że sprzeczności w tym nie ma, bo wszystkie przy tym stole są potworami, każda na swój sposób. Głosuje za wyjazdem dziewczyny do Rivii, powodów wyjawiać nie musząc, i wyznaje, że każda z zasiadających oddałaby wszystko, nawet lożę i los świata, żeby mieć taką córkę jak Zireael, krew z krwi Lary Dorren, dlatego wszystkie zazdroszczą Yennefer. Tę samą Yennefer przywołuje jednak twardo do porządku: kto wystąpił z loży i uciekł, nie ma praw, ma za to zobowiązania, długi i wyrok do wysłuchania.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 30Pucz na Thanedd: W noc przed naradą zjazdu Filippa Eilhart z wiernymi królom czarodziejami i redańskimi zbirami Dijkstry zakuwa w kajdany z dwimerytu przekupionych przez Nilfgaard zdrajców: Vilgefortza, Terranovę, Fercarta i Francescę Findabair. Ceną nocnej akcji są pierwsze ofiary, Lydia van Bredevoort i Hen Gedymdeith. Na naradzie w Garstangu Tissaia de Vries staje po stronie oskarżonych, a wprowadzone przez Yennefer medium wieszczy wybuch wojny i śmierć króla Vizimira; wtedy arcymistrzyni znosi jednym zaklęciem blokadę Garstangu, neutralizuje dwimeryt i uwalnia spiskowców. Z podziemi wyspy wysypują się sprowadzeni zdradą Scoia'tael pod wodzą Cahira i Rience'a i zaczyna się masakra, w której ginie kilkoro czarodziejów z obu stron. Geralt, torujący sobie drogę do Ciri i Yennefer, ścina Terranovę i wycina komando elfów, po czym u stóp Tor Lara zostaje zmasakrowany żelaznym kijem Vilgefortza; na koniec Wieża Mewy, do której wbiegła Ciri, zawala się wraz ze spaczonym teleportem. Kapituła i Rada przestają istnieć, a losy Ciri i Yennefer pozostają nieznane.ch. 31Rozbiór Aedirn: Klęska Demawenda rozstrzyga się nie tylko na polu bitwy, ale i przy stołach. Foltest, któremu hołd lenny Ervylla z Verden oddał w nilfgaardzkie ręce twierdze u ujścia Jarugi, przyjmuje układ Emhyra i ogłasza radzie w Wyzimie, że przynosi jej pokój; ceną neutralności jest zajęcie doliny Pontaru z twierdzą Hagge. Henselt zawiera z Cesarstwem własny układ i wysyła Burą Chorągiew po „odwieczne ziemie" Dolnej Marchii: na moście na rzeczce Dyfne margraf Mansfeld i Menno Coehoorn pieczętują podział łupów uściskiem dłoni nad dogorywającym królestwem. Trzecią częścią rozbioru jest dar dla elfów: Francesca Findabair zostaje z łaski Emhyra królową Wolnych Elfów w Dol Blathanna, za cenę dalszej, samotnej walki komand Scoia'tael, których nie wolno jej ani wycofać, ani wspierać.ch. 34Spotkanie w Montecalvo: W zamku Montecalvo Filippa Eilhart gromadzi przy okrągłym stole osiem czarodziejek: cztery obecne osobiście i cztery w postaci teleprojekcji, w tym ryzykującą głowę Assire var Anahid z Nilfgaardu i znienawidzoną przez Sabrinę Francescę Findabair. Po Thanedd magia jest rozbita i zagrożona, a Kapituły nie ma z kogo odbudować, proponuje więc Filippa rzecz niebywałą: sekretny, apolityczny konwent złożony wyłącznie z kobiet, który weźmie w ręce ster i będzie służył wyłącznie sprawom magii, ponad królestwami, rasami i frontami trwającej wojny. Mimo kłótni i nieufności żadna z zaproszonych nie przerywa projekcji: za czternaście dni spotkają się we własnych osobach, a Assire i Francesca mają przyprowadzić kandydatki na wolne krzesła. Dwunaste krzesło Filippa owija tajemnicą: zasiąść ma na nim osoba, która jest Śmiercią albo Życiem, Destrukcją lub Odrodzeniem, Ładem lub Chaosem. Zależy, jak na to spojrzeć.ch. 39Plan Królowej Północy: Na drugim posiedzeniu loży w Montecalvo, pierwszym w pełnym, fizycznym składzie, Filippa Eilhart odkrywa karty: błędem czarodziejów było sadzanie na tronach wygodnych władców zamiast samej magii. Z królestwa Koviru ma wyrosnąć wielkie Królestwo Północy, imperium równoważące potęgę Nilfgaardu, a na jego tronie loża posadzi czarodziejkę, żeniąc ją z następcą kovirskiego tronu. Kandydatka, która zajmie dwunaste, puste krzesło przy stole, spełnia warunki niemożliwe do pogodzenia u nikogo innego: jest młodziutką panną z królewskiego rodu o niebywałych zdolnościach magicznych i wieszczych, nosicielką Starszej Krwi. Cirilla, córka Pavetty, wnuczka Calanthe: Lodowy Płomień Północy, Niszczycielka i Odnowicielka. Ciri z Cintry, Królowa Północy, z której krwi narodzi się Królowa Świata. Plan podpiera opowieść Franceski o Larze Dorren i stuletnim eksperymencie z genem Starszej Krwi oraz rewelacja Assire var Anahid, że dziewczyna przetrzymywana w Darn Rowan nie jest Ciri, więc cesarz nie ma w ręku niczego.ch. 39Rozpakowanie Yennefer: Na odizolowanym polem ochronnym dziedzińcu w Dolinie Kwiatów Francesca Findabair odczarowuje wreszcie nefrytową figurynkę, którą nosiła za dekoltem od nocy puczu na Thanedd. Z figurki, wśród krzyku i bólu, wraca do własnej postaci Yennefer: kompresja artefaktowa trwała czterdzieści siedem dni i ocaliła jej życie, bo po Garstangu uganiał się za nią Rience, a pytana o Yennefer Francesca mogła zgodnie z prawdą odpowiadać, że czarodziejki w Dolinie Kwiatów nie ma. Rozpakowana poznaje bilans przespanej wojny i wieści o zmasakrowanym przez Vilgefortza Geralcie, po czym słyszy propozycję nie do odrzucenia: rekomendację do sekretnej loży czarodziejek, która interesuje się Ciri. Słowa, że nie spróbuje ucieczki, nie daje mimo ostrzeżenia, że Francesca wciąż ma jej matrycę i algorytm zaklęcia.ch. 39Ucieczka Yennefer z Montecalvo: W przerwie obrad loży pilnowaną przez wszystkich Yennefer odnajduje przy bufecie z ostrygami Fringilla Vigo. Rozmowa dwóch zdeklarowanych nieprzyjaciółek brzmi jak wymiana banałów, a jest instrukcją: blokady Montecalvo nie złamią komponenty teleportacyjne, lepszy jest niepozorny, żywiołowy przyciągacz, choć teleportacja na zaimprowizowany przyciągacz bywa zabójcza i „przyjaciółce" Nilfgaardka by ją odradzała. Na koniec Fringilla wylewa na blat odrobinę morskiej wody ze skorupki ostrygi. Chwilę później Yennefer znika: łamie blokadę zamku i teleportuje się za daleko, by którakolwiek z czarodziejek mogła ją zawrócić. Triss i Margarita uspokajają wzburzoną lożę, że uciekinierka nie zdradzi, bo nie po to uciekła: chce ratować Ciri. Dokąd trafiła, wie tylko ten, kto wie, z którego wybrzeża pochodzą ostrygi.ch. 61Pokój cintryjski: Drugiego kwietnia, na nowiu, do Cintry zjeżdżają władcy Północy i delegacja Cesarstwa, by przy okrągłym stole zakończyć wojnę. Obradom przewodniczy hierarcha Hemmelfart, Nilfgaard reprezentuje baron Shilard Fitz-Oesterlen, a wśród królów zasiada hrabia Dijkstra. Rokowania toczą się jak targ: Henselt wyje „non possumus" w sprawie zwrotu Górnego Aedirn, Demawend stawia warunki, Cesarstwo składa memoranda w sprawie Dol Blathanna, a o wszystkim, o czym „decydują" królowie, rozstrzygają wcześniej czarodziejki loży, obradujące z telekomunikatorem piętro wyżej. Ustalenia idą jak po sznurku: wojska kaedweńskie opuszczają Górne Aedirn, Francesca Findabair dostaje Dol Blathanna jako alodium za cenę zgody na reemigrację osadników i wydanie elfich „przestępców wojennych", Nilfgaard godzi się na repatriację własnych osadników z Brugge i Lyrii, bo za kulisami korporacja kupiecka Berengara Leuvaardena żąda szybkiego pokoju bez ceł i blokad, a status Cintry rozwiązuje ślub cesarza z dziewczyną noszącą imię Cirilli. Dzwony biją w całej Cintrze dziwnie żałobnie, a nowa era zaczyna się od defilad, egzekucji i rozliczeń: jednym pokój przynosi triumfy i przywileje, innym stryczek, nóż albo wygnanie.ch. 62Ciri przed lożą: Pierwszego czerwca, na nowiu, Ciri staje w sali kolumnowej Montecalvo przed lożą w komplecie, a Yennefer, wezwana jako winowajczyni do osądzenia, ma stać, dopóki loża nie zadecyduje o jej losie. Filippa Eilhart i Sheala de Tancarville oznajmiają dziewczynie wyznaczoną jej rolę: wyjazd do Koviru, uwiedzenie królewicza Tankreda Thyssena i dziecko, któremu przyszłość zapewni loża; z dawnej królewskiej przyszłości zostaje status faworyty, bo los wyzuł Cirillę z Cintry ze wszystkiego. Ciri wybiera jedyne, czego jej nie narzucono, nazwisko, i oświadcza, że chce się nazywać Ciri z Vengerbergu, córka Yennefer, po czym mówi „nie": musi rzecz przemyśleć, a przede wszystkim dotrzymać obietnicy spotkania z Geraltem w Rivii. W głosowaniu nad jej wyjazdem szala staje pięć do pięciu, aż ostatni głos oddaje Filippa, która wbrew własnemu sprzeciwowi wobec sentymentów wybiera przeznaczenie rozumiane jako nadzieja i oddaje głos „dziecku przeznaczenia". Yennefer i Ciri ruszają z Montecalvo w daleką drogę na umówione spotkanie.