A general portrait, with no plot given away.
Ciemnowłosa czarodziejka z Ard Carraigh w Kaedwen; odrobinę za długi nos i drapieżne oczy upodobniają ją do klasycznego wizerunku wiedźmy. Ubiera się wyzywająco nawet jak na czarodziejskie standardy: bluzka z czarnego szyfonu odsłania absolutnie wszystko, a karminową spódnicę rozcina wyżej, niż nakazuje najnowsza moda. Nosi brylantowo-onyksowe kolczyki, identyczne jak kolczyki Yennefer, co przy każdym spotkaniu obu pań napełnia powietrze wonią wściekłej wrogości: oficjalnie to szkolne przyjaciółki, nieoficjalnie rywalki, które całują powietrze przy uszach i wymieniają złośliwości o wieku, cerze i guście. Według Filippy Eilhart wszyscy wiedzą, że Sabrina szpieguje dla króla Henselta z Kaedwen.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Na bankiecie w Aretuzie Sabrina pierwsza zaczepia Yennefer i Geralta: wylewnie gratuluje przyjaciółce „gustu", mimochodem sonduje nastroje przed naradą (co też jutro szykują dla zebranych Kapituła i Vilgefortz?) i celebruje przewagę swojego dekoltu. Później, pewna, że wiedźmin nie rozumie Starszej Mowy, plotkuje o nim z Marti Sodergren: dziwi się, że wytrzymuje z „tą wredną gadziną", donosi, jak zazdrosna Yennefer obrugała i przepędziła od niego Triss, rozważa sprzątnięcie go choćby na jedną noc i deklaruje, że dałaby mu bez namysłu, choćby i na kamieniu. Geralt słyszy każde słowo.
W noc puczu Sabrina, jak Keira, zamienia wyzywającą kreację na szary męski uniform spiskowców. To ona każe zakryć zmasakrowaną twarz martwej Lydii, ona też, w nerwach, uderza w twarz Marti Sodergren, wezwaną za późno do konającego Gedymdeitha. Z rewizji u spiskowców dostaje, wraz z Radcliffe'em, listy zdrajców z Kaedwen, Temerii i Aedirn. Na naradzie, po wieszczbie medium, wybucha wściekłością na własny obóz: przecież ustalono nie zaczynać za wcześnie, czemu więc Demawend i Meve nie wstrzymali prowokacji? Masakrę w Garstangu przeżywa ranna.