A general portrait, with no plot given away.
Zamczysko w Redanii, prywatna siedziba Filippy Eilhart, przez ludzi Dijkstry nazywane „dzikim". W komnacie o ciemnej boazerii stoi okrągły stół otoczony dwunastoma krzesłami: mebel, który latem wojennego roku okaże się ważniejszy od niejednego tronu. Zamek leży na uboczu, z dala od wielkich traktów, co czyni go idealnym miejscem na spotkania, o których nie może wiedzieć nikt: ani królowie, ani cesarz, ani koledzy po fachu.
The full chronicle: you’re reading without a bookmark set.
Na zaproszenie Filippy w zamku goszczą Triss Merigold, Keira Metz i Margarita Laux-Antille, a wspólnie rzucone zaklęcie teleprojekcyjne sprowadza do komnaty projekcje czterech kolejnych czarodziejek, od Ard Carraigh po Vicovaro w Nilfgaardzie. Przy okrągłym stole pada propozycja utworzenia sekretnego konwentu kobiet, który ma służyć wyłącznie sprawom magii. Następne spotkanie wyznaczono za czternaście dni, już we własnych osobach.
W drugą noc pełni loża zbiera się po raz pierwszy w pełnym, fizycznym składzie: teleport między kolumnami z czarnego marmuru przynosi kolejno czarodziejki Północy, dwie Nilfgaardki i trzy przybyłe z Doliny Kwiatów kobiety, wśród nich Yennefer, której nikt się nie spodziewał. Przy okrągłym stole z poręczami rzeźbionymi w sfinksy pada plan uczynienia z Cirilli Królowej Północy, a wieczór kończy skandal: mimo blokady paczącej wszystkie stacjonarne portale zamku Yennefer znika, teleportując się w tylko sobie znanym kierunku.
Nocami zamek Filippy Eilhart staje się centralą, do której megaskopem spływają meldunki loży: Assire var Anahid przekazuje ze stolicy Nilfgaardu plany wiosennej ofensywy, a Sheala de Tancarville melduje z Lan Exeter, że sprawa kovirska załatwiona jest pozytywnie.
W sali kolumnowej, pachnącej boazerią i dziesięcioma mieszankami perfum, loża w pełnym składzie wysłuchuje relacji Fringilli Vigo z zimy w Toussaint, zakończonej triumfalnym podaniem kryjówki Vilgefortza. Jeszcze tej samej nocy subtelny światłocień kandelabrów zastępuje mleczna jasność wielkiego magicznego ekranu, na którym zebrane obserwują nocny desant grupy uderzeniowej na cytadelę Rhys-Rhun. Operacja kończy się meldunkiem o pustej od pięćdziesięciu lat ruinie i najdłuższym milczeniem, jakie sala kolumnowa pamięta.
Pierwszego czerwca, na nowiu, w sali kolumnowej z mozaiką węża Uroborosa przed lożą w komplecie staje Ciri, a wraz z nią wezwana do osądzenia Yennefer. Loża oznajmia dziewczynie jej wyznaczony los, słyszy w odpowiedzi wybrane samodzielnie nazwisko „córka Yennefer" oraz „nie" z żądaniem dotrzymania obietnicy danej Geraltowi, po czym głosuje: szala staje pięć do pięciu, aż ostatni, rozstrzygający głos oddaje Filippa Eilhart. Znad jeziora pod zamkiem słychać krzyk rybołowa, gdy Yennefer i Ciri ruszają w daleką drogę do Rivii.
Up to your bookmark; each one leads to its chapter.
