A general portrait, with no plot given away.
Czarodziejka, rektorka Aretuzy, słynnej szkoły dla młodych czarodziejek na wyspie Thanedd. Wysoka, jasnowłosa, o figurze, jakiej Ciri nie widziała nawet u Yennefer. Bezpośrednia, głośna i łakoma życia: klnie nieprzyzwoicie przy polewaniu się zimną wodą, umie pić i lubi się śmiać, a monogamia budzi w niej szczery wstręt. Uczennica Tissai de Vries, która, jak sama z upodobaniem przypomina, nie zdołała ściąć jej na końcowych egzaminach. Swoje życiowe kredo podaje wprost: czarodziejka zawsze działa i chwyta życie za grzywę, bo żałuje się wyłącznie bezczynności, niezdecydowania i wahania, nigdy czynów i decyzji.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Margarita z Tissaią de Vries zatrzymują w Gors Velen Ciri, zaalarmowane aktywizacją jej amuletu kamuflującego: biorą małą za jedną z adeptek, które wymknęły się z Loxii podczas zamieszania przy przeprowadzce (szkołę zamieniono na kwatery gości zjazdu). Po wyjaśnieniu pomyłki zaprasza Yennefer z wychowanką do łaźni „Srebrnej Czapli", którą dzieli z Tissaią, i tam między winem a plotkami przypieczętowuje los dziewczynki: pyta, czy Yennefer jej ją da, słyszy, że w tym właśnie celu ją przywieziono, i postanawia przyjąć Ciri do Aretuzy od pierwszego roku, jak wszystkie nowicjuszki. W rozmowach odsłania się też prywatnie: właśnie zerwała po czterech latach z żonatym Larsem, bo za dużo chciał i zagroził jej swobodzie, i tęskni na tyle, że ma ochotę się urżnąć; wypomina Yennefer dawną rozmowę w Vengerbergu, gdy ta postanawiała zerwać ze swoim wiedźminem, i przyznaje jej rację, że miłość miłością, a życie życiem. W sporze o kapitan Raylę broni metod wojska (okrucieństw Scoia'tael nie powstydziłaby się sama Falka), a Ciri częstuje naukami o chwytaniu życia za grzywę, które jeszcze tej samej nocy obrócą się przeciw niej: w pożegnalnym liście mała poprosi, by przekazać pani Ricie, że w szkole nie będzie musiała wycierać jej nosa.